Portal eKAI (17 grudnia 2025) relacjonuje wypowiedź uzurpatora znanego jako „Leon XIV”, w której rzekomy „papież” redukuje zbawienie do psychologicznego komfortu, całkowicie pomijając dogmatyczną konieczność łaski uświęcającej i jedynej prawdziwej Ofiary Mszy Świętej.
Portal eKAI (17 grudnia 2025) przedstawia relację z podróży „papieża” Leona XIV do Turcji, akcentując jako „wydarzenie o znaczeniu historycznym” ekumeniczne spotkania w Izniku (Nicei) i Stambule. „Nuncjusz apostolski” Marek Solczyński zachwala „wzorcową współpracę” władz tureckich oraz celebrację „wspólnych wartości” z prawosławiem i islamem, twierdząc, że katolicy w Turcji „nie muszą wybierać między tożsamościami”.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wystąpienie uzurpatora przewodniczącego sekty posoborowej Roberta Prevosta (ps. „Leon XIV”) podczas środowego zgromadzenia 17 grudnia 2025 r. Według relacji, uzurpator głosił, iż „prawdziwą przystanią dla serca nie jest posiadanie dóbr tego świata, lecz osiągnięcie tego, co może je napełnić całkowicie – Boga, który jest Miłością”, jednocześnie potępiając „wielkie inwestycje finansowe, które dziś jak nigdy dotąd są szalone i niesprawiedliwie skoncentrowane, ubóstwiane za krwawą cenę milionów ludzkich istnień i zniszczenia Bożego stworzenia”. Całość wystąpienia stanowi klasyczny przykład modernistycznej herezji, łączącej pseudomistycyzm z rewolucyjną retoryką marksistowską.
Portal gosc.pl informuje o postawieniu 59 zarzutów napastnikowi odpowiedzialnemu za krwawy atak na plaży Bondi w Sydney, w którym zginęło 15 osób. W materiale podkreślono powiązania sprawców z organizacją Państwo Islamskie oraz przytoczono reakcje polityków i muzułmańskich duchownych potępiających przemoc. Brak jednak jakiejkolwiek analizy teologicznej czy moralnej z perspektywy niezmiennego nauczania Kościoła katolickiego, co stanowi symptomatyczny przejaw apostazji współczesnych mediów.
Portal Opoka relacjonuje sukces Julity, stypendystki Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która ukończyła studia biomedyczne na University of Warwick. Artykuł wychwala „determinację, talent i mądre wsparcie” jako klucze do prestiżowej edukacji, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego powołania.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje opowieść „Król Wiewiórek”, która pod płaszczykiem „wzruscającej” opowieści wigilijnej przemyca modernistyczne przesłanie. Ak Figura rzekomego „K Wiewiórek” oraz sentymentalny kult zwierząt zastępują tu chrześcijańską eschatologię, redukując transcendencję do mglistego naturalizmu.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) przedstawia historię rodziny, która podczas Wigilii przyjęła pod swój dach osobę transpłciową, przedstawiając to jako akt „miłości” i „tolerancji”. Artykuł pełen jest teologicznych i moralnych sprzeczności, stanowiących jawną apostazję od katolickiej doktryny o naturze człowieka i świętości rodziny.
„Nawet po apokalipsie chcesz pomalować paznokcie? Piramida Maslowa nie wszystko wyjaśnia” – taki tytuł nosi artykuł Olgi Drendy w „Tygodniku Powszechnym” (17.12.2025). Autorka analizuje zjawiska kulturowe w sytuacjach skrajnych, dowodząc, że człowiek wykazuje potrzeby wykraczające poza biologiczne przetrwanie. Jako przykłady podaje handel lakierami do paznokci w Phnom Penh po rządach Czerwonych Khmerów czy sprzedaż nut w powojennej Warszawie. Całość utrzymana jest w duchu relatywizmu antropologicznego, gdzie „nurt życia zawsze wędruje swoją drogą” wbrew racjonalnym schematom.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje działalność Teatru Węgajty, przedstawiając ją jako syntezę „chrześcijańskich tradycji” z praktykami obcych religii i teatralnymi eksperymentami. Założona w latach 80. grupa rzekomo „studiuje” średniowieczne dramaty liturgiczne, łącząc je z hinduistycznym teatrem kudijattam, prawosławną ikonografią oraz świeckimi performansami. Artykuł gloryfikuje tę mieszaninę jako „naturalny krok” w rozwoju liturgii, całkowicie przemilczając jej sprzeczność z niezmiennym nauczaniem Kościoła katolickiego.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje życie mieszkańców Chersonia, którzy pozostają w mieście pomimo bliskości linii frontu. Artykuł opisuje codzienne zmagania z rosyjskimi ostrzałami, działalność organizacji humanitarnych oraz indywidualne historie osób takich jak Swietłana, Rościsław czy Olga. W narracji dominuje ton heroizacji ludzkiej odporności, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar cierpienia.
