apostazja

Posoborowie

Kuria pod rządami świeckich: herezja i upadek Kościoła

Portal Vatican News (16 lutego 2026) publikuje komentarz emerytowanego prefekta Dykasterii ds. Biskupów, kardynała Marc Ouelleta, dotyczącego mianowania przez „papieża” Leona XIV osób świeckich i sióstr zakonnych na stanowiska kierownicze w Kurii Rzymskiej. Ouellet uzasadnia tę decyzję zasadą synodalną i rolą Ducha Świętego, odwołując się do Soboru Watykańskiego II, sugerując, że sakrament święceń nie jest jedynym źródłem władzy w Kościele, a charyzmaty świeckich i zakonnych mogą stanowić autentyczny autorytet w zarządzaniu. Przedstawia to jako „postęp eklezjologiczny” i „obiecujący gest” dla przyszłości. Taka interpretacja jest nie tylko błędna, ale stanowi jawną apostazję, całkowicie odrzucającą niezmienną naturę Kościoła katolickiego jako wspólnoty sakramentalnej z hierarchiczną strukturą ustanowioną przez Chrystusa.

Posoborowie

Gest relikwii jako narzędzie ekumenicznej apostazji

Portal Vatican News informuje o przewiezieniu kamienia-relikwii z Porcjunkuli w Asyżu do Wikariatu Apostolskiego Arabii Południowej (AVOSA) z okazji 800-lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu. Relikwia została przekazana przez wikariusza, biskupa Paolo Martinelliego OFM Cap., podczas konferencji o obecności św. Franciszka w świecie arabskim. Według komunikatów gest ten ma symbolizować „żywe braterstwo” i „uniwersalność charyzmatu franciszkańskiego” dla całej ludzkości, a obecność relikwii na Bliskim Wschodzie ma wzmacniać powołanie Kościoła do „bycia Kościołem dialogu i spotkania”.
„O ile kiedyś Franciszek przekraczał granice kierowany wiarą, pokorą i pragnieniem pokoju, o tyle dziś sama Porcjunkula symbolicznie dociera do Zatoki, jako znak, że zasiane przed wiekami ziarno braterstwa wciąż rośnie” – czytamy w mediach AVOSA. Bp Martinelli stwierdza z kolei: „Przyjęcie kamienia z Porcjunkuli oznacza w naszej lokalnej wspólnocie żywą pamięć spotkania św. Franciszka z Bogiem […] Obecność tej relikwii wśród nas wzmacnia nasze powołanie do bycia Kościołem dialogu i spotkania”.

Pracownik Caritas rozdaje pomoc humanitarną na Ukrainie w czasie wojny.
Posoborowie

Humanitaryzm bez Chrystusa – apostazja w pomocy „sąsiadowi”

Portal eKAI.pl (16 lutego 2026) informuje o kolejnym apelu organizacji humanitarnych, w tym katolickich struktur (Caritas, Zakon Maltański), o kontynuację pomocy dla Ukrainy po czterech latach wojny. Artykuł gloryfikuje świecką solidarność i działania humanitarne, całkowicie pomijając katolickie kryteria sprawiedliwości, cel nadprzyrodzony życia chrześcijańskiego oraz konieczność publicznego królowania Chrystusa nad narodami jako jedynego zabezpieczenia przed wojnami i nieszczęściami. Przedstawiona narracja stanowi klasyczny przykład naturalistycznego humanitaryzmu, odcinającego się od źródła wszelkiego dobra – Boga – i służącego utrwaleniu buntu przeciwko Bożej władzy, która objawia się w rozkładzie moralnym i fizycznym społeczeństw odrzucających Chrystusa Króla.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.