Portal „Tygodnik Powszechny” – głośnica polskiej sekty posoborowej – publikuje felieton Pawła Bravo poświęcony winu, majonezowi i spółdzielczości. Autor redukuje dar Boży do chemii, a Królestwo Chrystusa zastępuje chwałą kooperatywy. To jest objaw totalnej apostazji medialnej, która milczy o Bogu, by śpiewać pieśń materialistycznej guli.
Tygodnik Powszechny recenzuje książkę Doroty Kozińskiej „Dom, w którym śpiewa”, opisującą architekturę i historię europejskich teatrów operowych. Recenzent Jakub Puchalski chwali narracyjny styl autorki oraz skupienie na doświadczeniu widza. Pomija jednak całkowicie wymiar sakralny sztuki i panowanie Chrystusa Króla nad kulturą. To jest objaw laicyzmu, który Pius XI w encyklice Quas Primas potępił jako zarazę społeczeństwa.
Portal Tygodnik Powszechny (4 sierpnia 2026) relacjonuje lęk Nowej Soli przed upadkiem niemieckiej motoryzacji, który ma zrzucić ten region w drugą falę masowego bezrobocia po tej z lat dziewięćdziesiątych. Artykuł Marcina Rabija opisuje zależność lubuskiego przemysłu od zamówień z Bawarii, ekspansję chińskiego przemysłu, upadek fabryki Voit Automotive oraz nadzieje związane z nowym kopalnią miedzi. Cytowany tekst jest dowodem na to, że nawet najdokładniejsza analiza ekonomiczna, pozbawiona wymiaru nadprzyrodzonego, staje się bezwolnym opisem agoni porządku, który odrzucił panowanie Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje z wakacyjnych koncertów Skolima w Międzyzdrojach i Dziwnowie, przedstawiając disco polo jako sejsmograf nastrojów Polaków od czterech dekad. Artykuł Monika Ochędowskiej analizuje zjawisko przez pryzmat socjologii, ekonomii i studiów kulturowych, wskazując na korelację popularności gatunku z kryzysami transformacji ustrojowej, bezrobociem i poczuciem wykluczenia. Autorka chwali „pozytywny mit” Skolima, który łączy marzenia o bogactwie z dostępnością i pracowitością, widząc w nim substytut nadziei dla mas. Tekst pomija całkowicie wymiar nadprzyrodzony, redukując człowieka do bytu immanentnego, co jest dowodem na całkowite panowanie laicyzmu w przestrzeni publicznej.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Macieja Bielawskiego, w którym opisuje rozkwit jogi w dwudziestoleciu międzywojennym. Autor chwali pionierów takich jak Yogendra, Kuvalayananda, Krishnamacharya oraz Paramahansę Joganandę za „naukową” legitimizację jogi i jej adaptację do potrzeb Zachodu. Tekst uwypukla rolę Carl Junga i Mircei Eliade w „recepcji” hinduizmu przez europejską mentalność….
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje wręczenie Medali Fieldsa czworom matematykom w Filadelfii. Artykuł chwali ludzki rozum jako autonomiczne źródło prawdy, całkowicie pomijając Boga – Twórcę porządku matematycznego. To jest manifest naturalizmu, w którym nauka staje się bożkiem, a redakcja posoborowego tygodnika pełni funkcję kapłana nowego kultu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 sierpnia 2026) chwali film Macieja Cuskego „Kandydaci Śmierci”. Recenzentka Anita Piotrowska opisuje dokument jako poruszającą opowieść o chłopackim dorastaniu, ojcostwie i analogowej przygodzie. Artykuł zachwyca się „wrażliwą męskością”, „jakościowym czasem” i międzypokoleniowym dialogiem. Redakcja umieszcza ten tekst obok reklam subskrypcji oraz linków do artykułów promujących ideologię LGBT. To jest manifest naturalistycznego pelagianizmu: ludzkie kino zastępuje Boską Ofiarę, a psychologiczny rozpruw zastępuje łaskę sakramentalną.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje rozmowę z Krzysztofem Katkowskim, autorem biografii Jadwigi Staniszkis. Wywiad przedstawia socjolożkę jako ikonę niekonformizmu, „bezczelną intelektualistkę” i symbol autonomii umysłowej, chwaląc jej poparcie dla praw LGBT, globalizacji i traktatu lizbońskiego, jednocześnie opisując jej życie prywatne przez pryzmat traumy, autyzmu i przemocy. Redakcja unosi tę postacę na ołtarz nowoczesnego humanizmu, całkowicie pomijając sprawę zbawienia wiecznego.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje działalność streetworkerów w Poznaniu i Rzeszowie, ukazując ich wysiłek jako wzór solidarności. Artykuł Anny Korytowskiej (4 sierpnia 2026) opisuje budowanie zaufania, leczenie ran stóp i towarzyszenie w kryzysie, całkowicie pomijając kontekst nadprzyrodzony i cel zbawienia dusz.
Portal LifeSiteNews relacjonuje kradzież relikwii św. Marcina z budynku sekt posoborowych w Neuss-Holzheim. Złodzieje przebili się przez boczne wejście, rozbili szybe przy ołtarzu i zabrali relikwie patrona oraz mszał. Tzw. proboszcz Andreas Süß ogłosił „błogosławieństwo ołtarza” i rozważa zabezpieczenia techniczne. Raport OIDAC Europe notuje wzrost napastów na obiekty posoborowe w Niemczech. To nie jest atak na Kościół, lecz objaw bożego sądu nad ohydą spustoszenia stojącą na miejscu świątyni.
