Cytowany artykuł z portalu EWTN News (2 marca 2026) opisuje inicjatywę archidiecezji olomuckiej w Czechach, która – w obliczu wygaśnięcia w 2030 roku państwowych dotacji – wprowadziła platformę crowdfundingową „Donátor” na pokrycie wynagrodzeń księży. Artykuł przedstawia to jako „prosty i skuteczny sposób” zwiększający „współodpowiedzialność parafian”, a także jako część szerszego…
Raport Komisji Wyjaśnienie i Naprawa w diecezji sosnowieckiej, przedstawiony przez biskupa Artura Ważnego, stanowi kolejny dowód na totalne załamanie się struktury Kościoła posoborowego. Język, założe…
Portal Tygodnik Powszechny (3 lutego 2026) relacjonuje dane dotyczące czytelnictwa w polskich bibliotekach w minionym roku, przedstawiając je jako neutralny przegląd preferencji czytelniczych. Już sam…
Portal Tygodnik Powszechny (24 stycznia 2026) prezentuje Timothéego Chalameta jako „łącznika między odległymi światami”, wychwalając jego rolę w filmie „Wielki Marty” oraz sugerując, że aktor jest ucieleśnieniem „nietoksycznej męskości”. Artykuł, przesiąknięty estetyzacją relatywizmu moralnego, stanowi symptomatyczny przykład apostazji współczesnej kultury od nadprzyrodzonego porządku.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje: „Ballada o wyspie Wallis Jamesa Griffithsa to nieoczywisty hołd złożony nie tyle folkowi czy jego wykonawcom, ile tym skromnym anonimowym słuchaczom, którzy w kolekcjonowanych winylach zaklinają czas bezpowrotnie miniony”. W rzekomo „słodko-gorzkiej komedii” eksponuje się sentymentalną próbę reanimacji przeszłości przez samotnego wdowca Charlesa (Tim Key), który za wygrane pieniądze sprowadza dawny folkowy duet Herb (Tom Basden) i Nell (Carey Mulligan).
Portal Opoka informuje o rosnącym imporcie i eksporcie fajerwerków w Polsce, podkreślając piątą pozycję naszego kraju w światowych rankingach handlowych. Wartość importu wyrobów pirotechnicznych w 2023 roku osiągnęła 148 milionów złotych, zaś eksport – 74 miliony. Głównym dostawcą są Chiny (90% importu), a głównymi odbiorcami polskich produktów – Francja, Niemcy i Włochy. Branża sprzeciwia się projektom całkowitego zakazu używania fajerwerków, proponując zamiast tego „strefy zakazu” w centrach miast czy przy szpitalach.
Portal Tygodnik Powszechny (30 grudnia 2025) promuje serię wydawniczą „Europejski Poeta Wolności – Nominacje”, przedstawiając sześć tomów poezji gloryfikujących rewolucyjne ideologie sprzeczne z porządkiem naturalnym i nadprzyrodzonym. Wbrew deklaracjom o „przyczynianiu się do kształtowania wolności”, omawiane teksty stanowią frontalny atak na fundamenty cywilizacji chrześcijańskiej.
Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) z entuzjazmem relacjonuje powrót „mitycznego” Orient Expressu, przedstawiając go jako szczyt luksusu i „podróż w duchu slow po szynach nostalgii”. W narracji pełnej zachwytów nad „wnętrzami dekorowanymi przez najwybitniejszych przedstawicieli art déco” i „serwowanymi przez gwiazdkowego szefa kuchni posiłkami”, zupełnie brakuje duchowego rozeznania. „Nic ponad pociąg” – ten cytat autora artykułu doskonale oddaje klimat materialistycznej adoracji stworzenia zamiast Stworzyciela.
Portal Tygodnik Powszechny przedstawia Kingę Głyk jako jazzową wirtuozkę, której „kariera nabrała rozpędu” dzięki viralowemu nagraniu coveru „Tears in Heaven” Erica Claptona. Artykuł podkreśla rodzinne korzenie artystki w muzyce jazzowej, „naturalne” podejście do edukacji muzycznej poza systemem szkolnym oraz siedem albumów w dyskografii, łączących jazz z rockiem i funkiem. Wiosną 2026 roku Głyk ma ruszyć w trasę koncertową „The Chapters Tour” po siedmiu polskich miastach. W całym tym zachwycie nad „ekspresją wynikającą z wielkiej radości gry” kompletnie pominięto pytanie o moralny i duchowy wymiar sztuki w katolickim rozumieniu.
Portal Tygodnik Powszechny (15 grudnia 2025) relacjonuje wyniki 18. Festiwalu Teatralnego „Boska Komedia”, gdzie Grand Prix otrzymały „Tkocze” Gerharta Hauptmanna w reżyserii Mai Kleczewskiej z Teatru Śląskiego. Autor, Dariusz Kosiński, chwali „znakomitą pracę” katowickiej sceny pod dyrekcją Roberta Talarczyka, jednocześnie krytykując spektakl jako „udający teatr wściekły i totalny”, który „kupi fantazję o proletariuszach, których dawno już nie ma, i o rewolucji, której nie będzie”. Całość oceny sprowadza się do estetycznego sporu między „teatrem bogatym (i dla bogatych)” a „skromnymi przedstawieniami performatywnymi”.
