Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje obchody Dnia Zadusznego w bazylice archikatedralnej w Przemyślu, gdzie bp Stanisław Jamrozek wygłosił homilię pełną teologicznych nieścisłości i modernistycznych naleciałości. Po Eucharystii odbyła się procesja żałobna do podziemi, gdzie pochowano „biskupów” przemyskich, w tym współpracującego z komunistami abpa Ignacego Tokarczuka.
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje przebieg uroczystości w archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach, gdzie abp Andrzej Przybylski przewodniczył „mszy św.” za zmarłych. W homilii padają słowa o „nie trwożeniu serc” i tajemnicy śmierci, jednakże całość stanowi klasyczny przykład modernistycznego wypaczenia katolickiej eschatologii.
Portal eKAI (3 listopada 2025) relacjonuje rytuał odprawiony przez „biskupa” Romana Pindla w żywieckiej konkatedrze, przedstawiając go jako „Mszę św.” w intencji zmarłych pochowanych w okolicach świątyni. W narracji dominuje sentymentalizm i historyczny nostalgizm, całkowicie pomijający nadprzyrodzony wymiar modlitwy za dusze czyśćcowe.
Portal eKAI (2 listopada 2025) relacjonuje homilię „arcybiskupa” Adriana Galbasa podczas procesji żałobnej w warszawskiej archikatedrze. Cytowany artykuł przedstawia jego wypowiedź jako zgodną z katolicką doktryną o czyśćcu, podczas gdy w istocie stanowi ona syntezę modernistycznych herezji i posoborowej dewocji.
Portal CNA (2 listopada 2025) relacjonuje homilię „papieża” Leona XIV wygłoszoną na cmentarzu Verano w Rzymie z okazji Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych. Uzurpator tronu Piotrowego stwierdził, że śmierć należy postrzegać „nie tyle jako wspomnienie przeszłości, ale przede wszystkim jako nadzieję na przyszłość”, zachęcając do patrzenia ku „bezpiecznej przystani, którą Bóg nam obiecał” i „niekończącej się uczcie, która na nas czeka”. Całość przemówienia to klasyczny przykład modernistycznej redukcji eschatologii do sentymentalnego humanitaryzmu.
Portal Catholic News Agency (2 listopada 2025) relacjonuje wystąpienie „papieża” Leona XIV, który po modlitwie Anioł Pański na Placu świętego Piotra zaapelował o „natychmiastowe zawieszenie broni” w Sudanie oraz potępił przemoc po wyborach w Tanzanii. Przemówienie pełne jest humanitarnej retoryki, lecz całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar misji Kościoła i obowiązek głoszenia Ewangelii narodom pogrążonym w bałwochwalstwie i przemocy.
Portal eKAI (2 listopada 2025) relacjonuje rytuał zorganizowany w katedrze gnieźnieńskiej przez „abp” Wojciecha Polaka z okazji Dnia Zadusznego. W trakcie inscenizowanej „Mszy św.” modlono się rzekomo za zmarłych „prymasów Polski”, „arcybiskupów” i „biskupów” gnieźnieńskich oraz osoby związane z tą „bazyliką”. „Prymas” Polak stwierdził, że żyć wiecznie można „służąc życiu”, podczas gdy ks. „kan.” Maciej Olczyk rozwodził się nad „wzajemnym obdarowaniem” przekraczającym „granice śmierci”.
Portal eKAI (2 listopada 2025) relacjonuje wystąpienie uzurpatora Leona XIV przed modlitwą Anioł Pański, w którym stwierdził: „Niech nawiedzenie cmentarza, gdzie cisza przerywa zgiełk codzienności, będzie dla nas wszystkich zaproszeniem do pamięci i oczekiwania”. Jakub Frank współczesnego modernizmu przedstawił wypaczoną wizję życia wiecznego jako „zanurzenie się w oceanie nieskończonej miłości, w którym czas […] już nie istnieje”, cytując przy tym heretyckiego antypapieża Benedykta XVI z encykliki „Spe salvi”.
Portal Opoka relacjonuje obchody Dnia Zadusznego, powołując się na ustanowienie tego dnia przez opactwo Cluny w 998 r. oraz rozwój nauki o czyśćcu przypisywany św. Augustynowi i potwierdzony na Soborze Lyońskim (1274) oraz Trydenckim (1545-1563). Tekst zawiera odnośniki do dodatkowych materiałów portalu, w tym m.in. do postaci pseudo-świętego Johna Henry’ego Newmana.
Portal eKAI (2 listopada 2025) prezentuje komentarz „ojca” Piotra Kwiatka OFMCap do Psalmu 27, wykorzystywanego w liturgii Dnia Zadusznego. Autor, określany jako „doktor psychologii” i „inicjator psalmoterapii”, przedstawia tekst jako „most rozpięty między doliną lęku a wzgórzem nadziei”, akcentując jego psychoterapeutyczny wymiar. Wykorzystując żydowską interpretację Yamim Nora’im („Dni Trwogi”), relatywizuje katolickie rozumienie modlitwy za zmarłych na rzecz „sztuki życia bez presji”.
