Eliza Kącka

Rodzina katolicka w miejskim otoczeniu symbolizuje krytykę naturalizmu z artykułu Elizy Kąckiej.
Duchowość

Człowiek-roślinożerca: naturalistyczna redukcja w felietonie „Tygodnika Powszechnego”

Felieton Elizy Kąckiej w „Tygodniku Powszechnym” (2026) ukazuje współczesnego człowieka jako istotę niepotrzebną, skonfrontowaną z absurdem egzystencji, uciekającą w dziecięce fantazje (Muminki). Tekst promuje naturalistyczną, psychologizującą wizję człowieka, redukując problemy do relacji społecznych i środowiskowych, całkowicie pomijając wymiar grzechu, łaski i transcendencji. To odzwierciedla głęboką apostazję kultury, która odrzuca…

Posoborowie

Codzienność bez Boga: modernistyczne oblicze posoborowego dziennikarstwa

Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem codziennych obserwacji z warszawskiej komunikacji miejskiej. Autorce nie udaje się jednak ukryć naturalistycznego światopoglądu, który redukuje życie ludzkie do poziomu „pszoka” – materialnej wymiany defektów i emocji. Milczenie o Bogu w opisie rzeczywistości stanowi najcięższe oskarżenie przeciwko tej narracji.

Scena tradycyjnego kościoła z szopką Bożego Narodzenia otoczona przez kapłanów i zakonnic w modlitwie.
Wiadomości

Mistycyzm wiewiórek zastępuje prawdziwą tajemnicę Bożego Narodzenia

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje opowieść „Król Wiewiórek”, która pod płaszczykiem „wzruscającej” opowieści wigilijnej przemyca modernistyczne przesłanie. Ak Figura rzekomego „K Wiewiórek” oraz sentymentalny kult zwierząt zastępują tu chrześcijańską eschatologię, redukując transcendencję do mglistego naturalizmu.

Smętna scenka z modernistycznej wigilii w stacji kolejowej
Wiadomości

Wigilijna ruina: naturalistyczna karykatura Świąt w służbie modernizmu

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) serwuje czytelnikom zbiór migawkowych dialogów, rzekomo ukazujących „ludzkie oblicze” świąt. W rzeczywistości mamy do czynienia z symptomatycznym przejawem duchowego bankructwa posoborowej pseudoreligijności. „Żonę kochasz”. „Nie wiem. Mam swoje obowiązki” – ten fragment rozmowy dwóch mężczyzn w pociągu do Falenicy dosadnie obnaża redukcję sakramentalnego małżeństwa do bezdusznego kontraktu.

Stary mężczyzna w tramwaju z modlitewnikiem, symbolizujący duchową pustkę współczesnego świata
Świat

Nike, czas i dezinformacja: współczesne bałwochwalstwo w felietonie „Tygodnika Powszechnego”

Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem przypadkowych dialogów podsłuchanych w przestrzeni publicznej. Autorce przyznano Nagrodę Nike, co stanowi pretekst do rozważań o relacjach międzyludzkich zredukowanych do poziomu emocjonalnego barteru. Całość utkana jest z rozmów o „związkach wizerunkowych”, próbach uwodzenia pod drzwiami wagonów oraz negocjacji wartości statuetki literackiej. Punktem kulminacyjnym staje się pytanie starszego mężczyzny w tramwaju: „Proszę pani, a co to jest ten czas?” – pozostawione bez metafizycznej odpowiedzi.

Poważna katolicka rodzina w tradycyjnych strojach stoi w przytłaczająco ciemnej sali. Matka trzyma zeszyt dziecka z notatką o upadku moralnym, ojciec patrzy w przeciąg z rezygnacją. Na tle niekompletny znicz symbolizuje zanik wiary w nowoczesnym świecie.
Kultura

Degeneracja wartości w modernistycznej narracji codzienności

Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje zbiór scenek obyczajowych Elizy Kąckiej, rzekomo odzwierciedlających „współczesne realia”. Tekst, podszyty nihilizmem i relatywizmem moralnym, stanowi doskonały przykład degradacji myśli katolickiej w przestrzeni publicznej. Zanurzenie w naturalistycznej codzienności całkowicie pomija perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do poziomu biologicznego reagowania na bodźce.

Matka modli się z córką autystyczną, trzymając różaniec przy witrażu kościelnym
Posoborowie

Eliza Kącka i Nike: modernistyczna apologia dezintegracji w miejsce katolickiego porządku

Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje wywiad z Elizą Kącką, laureatką Nagrody Literackiej Nike za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opowiadającą o relacji matki z córką w spektrum autyzmu. Artykuł prezentuje subiektywne doświadczenia autorki jako „walkę o nowy język” i „fenomenologiczne odkrywanie tajemnicy”, całkowicie pomijając obiektywny porządek moralny i nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.