Eliza Kącka

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego z kapłanem i wiernymi podczas liturgii, ukazujące głębokie nabożeństwo i sacrum
Świat

Eliza Kącka i upadek człowieka w świecie bez Boga

Zostaw komentarz / Świat /

Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) prezentuje zbiór anegdot Elizy Kąckiej, ukazujących codzienne scenki z Warszawy: rozmowę z zgorzkniałą matką w parku, sen o losowaniu pokut, obserwacje pod poradnią kardiologiczną oraz spotkanie z emerytowanym krawcem w czytelni. Całość utrzymana w tonie antropologicznego naturalizmu, gdzie człowiek przedstawiony jest jako istota bez duchowego wymiaru, skazana na biologiczne i społeczne determinanty. Już sam wybór tematów demaskuje teologiczne bankructwo współczesnej literatury, która milczeniem o łasce i grzechu potwierdza swoją apostazję.

Polska

Naturalistyczny sentymentalizm w cieniu duchowej pustyni

Zostaw komentarz / Polska /

Portal „Tygodnik Powszechny” (10 marca 2026) publikuje tekst Elizy Kąckiej pt. „Rozmowy przy Muminkach. Bez niego życie było tylko suchą kupką godzin”, stanowiący zbiór rzekomo głębokich, a w rzeczywistości przerażająco pustych dialogów o śmierci, wojnie i codzienności. Autorka, posługując się literackim sztafażem w postaci „Zimy Muminków”, kreśli obraz świata wypranego…

Rodzina katolicka w miejskim otoczeniu symbolizuje krytykę naturalizmu z artykułu Elizy Kąckiej.
Duchowość

Człowiek-roślinożerca: naturalistyczna redukcja w felietonie „Tygodnika Powszechnego”

Zostaw komentarz / Duchowość /

Felieton Elizy Kąckiej w „Tygodniku Powszechnym” (2026) ukazuje współczesnego człowieka jako istotę niepotrzebną, skonfrontowaną z absurdem egzystencji, uciekającą w dziecięce fantazje (Muminki). Tekst promuje naturalistyczną, psychologizującą wizję człowieka, redukując problemy do relacji społecznych i środowiskowych, całkowicie pomijając wymiar grzechu, łaski i transcendencji. To odzwierciedla głęboką apostazję kultury, która odrzuca…

Posoborowie

Codzienność bez Boga: modernistyczne oblicze posoborowego dziennikarstwa

Zostaw komentarz / Posoborowie /

Portal Tygodnik Powszechny (10 lutego 2026) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem codziennych obserwacji z warszawskiej komunikacji miejskiej. Autorce nie udaje się jednak ukryć naturalistycznego światopoglądu, który redukuje życie ludzkie do poziomu „pszoka” – materialnej wymiany defektów i emocji. Milczenie o Bogu w opisie rzeczywistości stanowi najcięższe oskarżenie przeciwko tej narracji.

Scena tradycyjnego kościoła z szopką Bożego Narodzenia otoczona przez kapłanów i zakonnic w modlitwie.
Wiadomości

Mistycyzm wiewiórek zastępuje prawdziwą tajemnicę Bożego Narodzenia

Zostaw komentarz / Wiadomości /

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje opowieść „Król Wiewiórek”, która pod płaszczykiem „wzruscającej” opowieści wigilijnej przemyca modernistyczne przesłanie. Ak Figura rzekomego „K Wiewiórek” oraz sentymentalny kult zwierząt zastępują tu chrześcijańską eschatologię, redukując transcendencję do mglistego naturalizmu.

Smętna scenka z modernistycznej wigilii w stacji kolejowej
Wiadomości

Wigilijna ruina: naturalistyczna karykatura Świąt w służbie modernizmu

Zostaw komentarz / Wiadomości /

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) serwuje czytelnikom zbiór migawkowych dialogów, rzekomo ukazujących „ludzkie oblicze” świąt. W rzeczywistości mamy do czynienia z symptomatycznym przejawem duchowego bankructwa posoborowej pseudoreligijności. „Żonę kochasz”. „Nie wiem. Mam swoje obowiązki” – ten fragment rozmowy dwóch mężczyzn w pociągu do Falenicy dosadnie obnaża redukcję sakramentalnego małżeństwa do bezdusznego kontraktu.

Stary mężczyzna w tramwaju z modlitewnikiem, symbolizujący duchową pustkę współczesnego świata
Świat

Nike, czas i dezinformacja: współczesne bałwochwalstwo w felietonie „Tygodnika Powszechnego”

Zostaw komentarz / Świat /

Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zbiorem przypadkowych dialogów podsłuchanych w przestrzeni publicznej. Autorce przyznano Nagrodę Nike, co stanowi pretekst do rozważań o relacjach międzyludzkich zredukowanych do poziomu emocjonalnego barteru. Całość utkana jest z rozmów o „związkach wizerunkowych”, próbach uwodzenia pod drzwiami wagonów oraz negocjacji wartości statuetki literackiej. Punktem kulminacyjnym staje się pytanie starszego mężczyzny w tramwaju: „Proszę pani, a co to jest ten czas?” – pozostawione bez metafizycznej odpowiedzi.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Powered by  Zgodności ciasteczek z RODO
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.