Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje zbiór miejskich impresji Elizy Kąckiej, ukazujących Warszawę jako przestrzeń egzystencjalnej pustki, gdzie ludzkie relacje redukują się do powierzchownych kontaktów, a duchowe poszukiwania – do modernistycznej mgły pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy.
Portal Tygodnik Powszechny (6 października 2025) relacjonuje sukces literacki Elizy Kąckiej, której książka „Wczoraj byłaś zła na zielono” zdobyła podwójną Nagrodę Nike, sprzedając się w ponad 10 tys. egzemplarzy. Dzieło przedstawiane jest jako „przejmująca opowieść” o macierzyństwie dziecka w spektrum autyzmu, łącząca wątki autobiograficzne z elementami antycznej tragedii i japońskiego anime. Autorzy entuzjastycznie opisują konstrukcję świata przedstawionego, gdzie „las i jego zwierzęta mają dusze”, a codzienność przekształca się w „fantastyczne przygody”. Artykuł pomija jednak fundamentalne kwestie duchowe, redukując ludzkie dramaty do poziomu czysto naturalistycznego.
Portal Więź.pl (5 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nike 2025 Elizie Kąckiej za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opisywaną jako „literacki raport o spotkaniu z Inną i pamiętnik z okresu macierzyństwa”. W laudacji Justyna Jaworska nazwała dzieło „literaturą osobną, napisaną na własnych zasadach”, podczas gdy sama autorka dedykowała nagrodę „wielu matkom, które słyszały wielokrotnie krzyk swojego dziecka i swój własny”, dziękując córce za „tolerowanie” jej osoby. Ten emancypacyjny manifest stanowi jaskrawą ilustrację bałwochwalczej deformacji relacji rodzinnych w kulturze inspirowanej posoborowym indywidualizmem.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) publikuje felieton Elizy Kąckiej będący zbiorem naturalistycznych impresji z codziennych obserwacji – od karmienia wiewiórek po rozmowy w taksówce. Powierzchownie niewinny tekst okazuje się jednak symptomatycznym przejawem modernistycznej duchowości, gdzie człowiek redukowany jest do poziomu zwierzęcia, a rzeczywistość nadprzyrodzona zostaje wyparta przez emocjonalny subiektywizm.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) publikuje felieton Elizy Kąckiej składający się z serii migawek z codziennych spotkań: rozmowy w pociągu o „etycznych jajach”, matka zapatrzona w ekran kardiomonitora dziecka, staruszka pocieszająca się pokonanymi pchłami, kobieta wspominająca lisy jako „zwierzęta opiekuńcze” pod lasem. Autorka rejestruje te sceny w tonie melancholijnej obserwacji, gdzie ludzkie cierpienie i poszukiwanie sensu rozgrywa się wyłącznie w horyzoncie immanencji – bez odniesień do łaski, ofiary przebłagalnej czy nadprzyrodzonego celu człowieka.
Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) prezentuje zbiór anegdot Elizy Kąckiej, ukazujących codzienne scenki z Warszawy: rozmowę z zgorzkniałą matką w parku, sen o losowaniu pokut, obserwacje pod poradnią kardiologiczną oraz spotkanie z emerytowanym krawcem w czytelni. Całość utrzymana w tonie antropologicznego naturalizmu, gdzie człowiek przedstawiony jest jako istota bez duchowego wymiaru, skazana na biologiczne i społeczne determinanty. Już sam wybór tematów demaskuje teologiczne bankructwo współczesnej literatury, która milczeniem o łasce i grzechu potwierdza swoją apostazję.
