Portal „Tygodnik Powszechny” (21 kwietnia 2026) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zlepkiem luźnych, literackich obserwacji z komunikacji miejskiej i korespondencji prywatnej. Autorka porusza się w sferze relacji rodzinnych, trudów wychowawczych, wegetarianizmu, dziwnych zachowań dzieci, a także krąży wokół tematów wiary, mszy i powołania, traktując je jednak wyłącznie jako tło dla…
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje zbiór scenek obyczajowych Elizy Kąckiej, rzekomo odzwierciedlających „współczesne realia”. Tekst, podszyty nihilizmem i relatywizmem moralnym, stanowi doskonały przykład degradacji myśli katolickiej w przestrzeni publicznej. Zanurzenie w naturalistycznej codzienności całkowicie pomija perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do poziomu biologicznego reagowania na bodźce.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje wywiad z Elizą Kącką, laureatką Nagrody Literackiej Nike za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opowiadającą o relacji matki z córką w spektrum autyzmu. Artykuł prezentuje subiektywne doświadczenia autorki jako „walkę o nowy język” i „fenomenologiczne odkrywanie tajemnicy”, całkowicie pomijając obiektywny porządek moralny i nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 kwietnia 2026) publikuje tekst Elizy Kąckiej, będący zbiorem impresyjnych migawek z podróży i codzienności, w których autorka relacjonuje m.in. spotkanie w Brukseli ze starszym Polakiem, przekazującym jej „testament” w formie listu do rzeki Wisły. Autorka opisuje również prozaiczne sytuacje z warszawskiego komisariatu czy podróży pociągiem,…
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje zbiór miejskich impresji Elizy Kąckiej, ukazujących Warszawę jako przestrzeń egzystencjalnej pustki, gdzie ludzkie relacje redukują się do powierzchownych kontaktów, a duchowe poszukiwania – do modernistycznej mgły pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy.
Portal Tygodnik Powszechny (6 października 2025) relacjonuje sukces literacki Elizy Kąckiej, której książka „Wczoraj byłaś zła na zielono” zdobyła podwójną Nagrodę Nike, sprzedając się w ponad 10 tys. egzemplarzy. Dzieło przedstawiane jest jako „przejmująca opowieść” o macierzyństwie dziecka w spektrum autyzmu, łącząca wątki autobiograficzne z elementami antycznej tragedii i japońskiego anime. Autorzy entuzjastycznie opisują konstrukcję świata przedstawionego, gdzie „las i jego zwierzęta mają dusze”, a codzienność przekształca się w „fantastyczne przygody”. Artykuł pomija jednak fundamentalne kwestie duchowe, redukując ludzkie dramaty do poziomu czysto naturalistycznego.
Portal Więź.pl (5 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nike 2025 Elizie Kąckiej za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opisywaną jako „literacki raport o spotkaniu z Inną i pamiętnik z okresu macierzyństwa”. W laudacji Justyna Jaworska nazwała dzieło „literaturą osobną, napisaną na własnych zasadach”, podczas gdy sama autorka dedykowała nagrodę „wielu matkom, które słyszały wielokrotnie krzyk swojego dziecka i swój własny”, dziękując córce za „tolerowanie” jej osoby. Ten emancypacyjny manifest stanowi jaskrawą ilustrację bałwochwalczej deformacji relacji rodzinnych w kulturze inspirowanej posoborowym indywidualizmem.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) publikuje felieton Elizy Kąckiej będący zbiorem naturalistycznych impresji z codziennych obserwacji – od karmienia wiewiórek po rozmowy w taksówce. Powierzchownie niewinny tekst okazuje się jednak symptomatycznym przejawem modernistycznej duchowości, gdzie człowiek redukowany jest do poziomu zwierzęcia, a rzeczywistość nadprzyrodzona zostaje wyparta przez emocjonalny subiektywizm.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) publikuje felieton Elizy Kąckiej składający się z serii migawek z codziennych spotkań: rozmowy w pociągu o „etycznych jajach”, matka zapatrzona w ekran kardiomonitora dziecka, staruszka pocieszająca się pokonanymi pchłami, kobieta wspominająca lisy jako „zwierzęta opiekuńcze” pod lasem. Autorka rejestruje te sceny w tonie melancholijnej obserwacji, gdzie ludzkie cierpienie i poszukiwanie sensu rozgrywa się wyłącznie w horyzoncie immanencji – bez odniesień do łaski, ofiary przebłagalnej czy nadprzyrodzonego celu człowieka.
Felieton Elizy Kąckiej opublikowany w „Tygodniku Powszechnym” (13/2026) rejestruje przypadkowe rozmowy w tramwaju, na cmentarzu komunalnym w Lidzbarku Warmińskim, w autobusie oraz na targach książki w Poznaniu. Tekst skupia się na ludzkich lękach, poczuciu niesprawiedliwości, bólu po stracie bliskich, frustracji związanej z zakupem nagrobka oraz agresji młodzieży w szkole….
