Felieton Elizy Kąckiej z „Tygodnika Powszechnego” (nr 23/2026) to mozaika codziennych obserwacji z transportu publicznego, sklepów i pociągów – od starszyzny buczącej przez sen po matkę grobem szantażującą do ślubu. Ton lekki, ironiczny, pełen ludzkiego ciepła, ale pod powierzchnią kryje się obraz społeczeństwa wypalonego, zdesorientowanego i pozbawionego oparcia w czymkolwiek…
Portal „Tygodnik Powszechny” (19 maja 2026) publikuje felieton Elizy Kąckiej, w którym autorka notuje przypadkowe obserwacje z hotelowych śniadań, pociągów, zielonogórskich skwerków i zlotów. Tekst, nawet w ramach gatunku felietonu, stanowi zaskakująco płytki obraz duchowej pustki środowiska, które samo siebie określa jako „jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny” i „wspólnota, która myśli…
Felieton Elizy Kąckiej z „Tygodnika Powszechnego” (5 maja 2026) opowiada o przypadkowych spotkaniach w komunikacji miejskiej – rozmowie z gościem o wskrzeszaniu mamutów, wspomnieniach o weterynaryjnym ojcu oraz konflikcie na ławkce w parku. Za pozornie neutralnym opisem codziennych sytuacji kryje się jednak charakterystyczny dla posoborowej prasy sposób postrzegania rzeczywistości: całkowite…
Portal „Tygodnik Powszechny” (21 kwietnia 2026) prezentuje felieton Elizy Kąckiej, będący zlepkiem luźnych, literackich obserwacji z komunikacji miejskiej i korespondencji prywatnej. Autorka porusza się w sferze relacji rodzinnych, trudów wychowawczych, wegetarianizmu, dziwnych zachowań dzieci, a także krąży wokół tematów wiary, mszy i powołania, traktując je jednak wyłącznie jako tło dla…
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje zbiór scenek obyczajowych Elizy Kąckiej, rzekomo odzwierciedlających „współczesne realia”. Tekst, podszyty nihilizmem i relatywizmem moralnym, stanowi doskonały przykład degradacji myśli katolickiej w przestrzeni publicznej. Zanurzenie w naturalistycznej codzienności całkowicie pomija perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do poziomu biologicznego reagowania na bodźce.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje wywiad z Elizą Kącką, laureatką Nagrody Literackiej Nike za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opowiadającą o relacji matki z córką w spektrum autyzmu. Artykuł prezentuje subiektywne doświadczenia autorki jako „walkę o nowy język” i „fenomenologiczne odkrywanie tajemnicy”, całkowicie pomijając obiektywny porządek moralny i nadprzyrodzony wymiar ludzkiego cierpienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 kwietnia 2026) publikuje tekst Elizy Kąckiej, będący zbiorem impresyjnych migawek z podróży i codzienności, w których autorka relacjonuje m.in. spotkanie w Brukseli ze starszym Polakiem, przekazującym jej „testament” w formie listu do rzeki Wisły. Autorka opisuje również prozaiczne sytuacje z warszawskiego komisariatu czy podróży pociągiem,…
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje zbiór miejskich impresji Elizy Kąckiej, ukazujących Warszawę jako przestrzeń egzystencjalnej pustki, gdzie ludzkie relacje redukują się do powierzchownych kontaktów, a duchowe poszukiwania – do modernistycznej mgły pozbawionej nadprzyrodzonej perspektywy.
Portal Tygodnik Powszechny (6 października 2025) relacjonuje sukces literacki Elizy Kąckiej, której książka „Wczoraj byłaś zła na zielono” zdobyła podwójną Nagrodę Nike, sprzedając się w ponad 10 tys. egzemplarzy. Dzieło przedstawiane jest jako „przejmująca opowieść” o macierzyństwie dziecka w spektrum autyzmu, łącząca wątki autobiograficzne z elementami antycznej tragedii i japońskiego anime. Autorzy entuzjastycznie opisują konstrukcję świata przedstawionego, gdzie „las i jego zwierzęta mają dusze”, a codzienność przekształca się w „fantastyczne przygody”. Artykuł pomija jednak fundamentalne kwestie duchowe, redukując ludzkie dramaty do poziomu czysto naturalistycznego.
Portal Więź.pl (5 października 2025) relacjonuje przyznanie Literackiej Nagrody Nike 2025 Elizie Kąckiej za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono”, opisywaną jako „literacki raport o spotkaniu z Inną i pamiętnik z okresu macierzyństwa”. W laudacji Justyna Jaworska nazwała dzieło „literaturą osobną, napisaną na własnych zasadach”, podczas gdy sama autorka dedykowała nagrodę „wielu matkom, które słyszały wielokrotnie krzyk swojego dziecka i swój własny”, dziękując córce za „tolerowanie” jej osoby. Ten emancypacyjny manifest stanowi jaskrawą ilustrację bałwochwalczej deformacji relacji rodzinnych w kulturze inspirowanej posoborowym indywidualizmem.
