Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje tegoroczną edycję Festiwalu Conrada, której hasłem jest „nieposłuszeństwo”, a wizualnym symbolem – ikoniczne zdjęcie Toma Stoddarta z 1994 r. przedstawiające Melihę Varešanović, elegancko ubraną kobietę kroczącą przez oblężone Sarajewo. Artykuł Magdaleny Koch, bałkanistki, opisuje kontekst wojny w Bośni (1992-1996), 1423 dni oblężenia Sarajewa, losy bohaterki…
Portal „Tygodnik Powszechny” (2 maja 2026) promuje esej Pauliny Frankiewicz, dyrektorki programowej Festiwalu Conrada, będący peanem na cześć literackiego buntu i „niebezpiecznego czytania”. Autorka, odwołując się do Azar Nafisi, Tahara Djaouta czy Alberta Camusa, kreuje postawę nieposłuszeństwa jako najwyższą cnotę współczesnego człowieka, redukując literaturę do narzędzia społecznego oporu i zmiany…
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 kwietnia 2026) promuje amerykańską eseistkę Beccę Rothfeld, przedstawiając ją jako „nową gwiazdę myśli społecznej”, która rzekomo walczy z płaskim egalitaryzmem i minimalizmem. Piotr Siemion relacjonuje tezę Rothfeld z książki „Wszystko to zbyt małe”, według której współczesny człowiek powinien odrzucić umiar na rzecz „nadmiaru”, „Erosa” i „karnawału”….
Portal Tygodnik Powszechny (28 kwietnia 2026) relacjonuje promocję irańskiej pisarki Mahsy Mohebali podczas Festiwalu Conrada. Artykuł autorstwa Agnieszki Wenderskiej z entuzjazmem opisuje książkę „Nie ma co”, przedstawiając ją jako manifest „młodzieńczego buntu” przeciwko autorytaryzmowi. Tekst chwali protagonistkę Szadi za jej „odwagę”, uzależnienie od opium, nihilizm oraz otwartość na agresywną muzykę,…
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 października 2025) relacjonuje siedemnastą edycję krakowskiego Festiwalu Conrada pod hasłem „Nadzieja radykalna”, prezentując go jako przestrzeń „poszukiwania sensu po końcu” w oderwaniu od jakichkolwiek nadprzyrodzonych fundamentów. Wśród „ponad setki gości” wymienia się heretyckich autorów jak Abdulrazak Gurnah czy queerowego aktywistę Normana Eriksona Pasaribu, gloryfikując przy tym powieść Marty Hermanowicz „Koniec” – dzieło skupione na „dziedziczeniu traum” i rewolcie przeciwko naturalnemu porządkowi.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje wydarzenia ostatniego dnia Festiwalu Conrada (25 października 2025), skupiając się na tematach „nadziei po katastrofie”, „odzyskiwania głosu” i „przetrwania jako wspólnoty”. Wśród omawianych autorów znaleźli się Abdulrazak Gurnah (laureat Literackiej Nagrody Nobla 2021), Emily St. John Mandel oraz Carole Martinez i Kamel Daoud. Kluczowe wątki obejmują: krytykę „martwych narracji” religijnych i politycznych (Bartłomiej Dobroczyński), postulowanie literatury jako narzędzia „przywracania głosu wykluczonym” (Daoud) oraz redukcję przetrwania do ludzkiej solidarności pozbawionej wymiaru nadprzyrodzonego (Mandel). Artykuł konsekwentnie pomija jakiekolwiek odniesienie do transcendentnego źródła nadziei, ograniczając dyskurs do immanentnego humanizmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (26 października 2025) relacjonuje przyznanie Nagrody Conrada 2025 Marcie Hermanowicz za powieść „Koniec”, wychwalając dzieło jako „odważne językowo” i „głęboko zanurzone w traumie pokoleniowej”. Książka, przedstawiana jako arcydzieło współczesnej literatury, okazuje się w istocie manifestem duchowej degrengolady, gdzie cierpienie pozbawione nadprzyrodzonej perspektywy staje się celem samym w sobie.
Portal Tygodnik Powszechny (25 października 2025) relacjonuje IV dzień Festiwalu Conrada jako „rozmowy o Europie Środkowej, rodzinie, wspólnocie i pamięci”, gdzie twórcy próbują „opisać świat, który się rozpada”. Weronika Gogola, Ján Púček i Ziemowit Szczerek w dyskusji prowadzonej przez Aleksandrę Hudymač redukują środkowoeuropejskość do „mikroskopijnych historii”, „ironii przetrwania” i groteski. Nominowani do Nagrody Conrada przyznają, że piszą z „przymusu”, traktując rodzinę jako „źródło napięcia”, zaś Colm Tóibín w finale festiwalu głosi, że „pisanie to próba oddania głosu ciszy” – całość stanowi manifest dekadenckiego humanizmu oderwanego od nadprzyrodzonego porządku.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje czwarty dzień Festiwalu Conrada (23 października 2025), poświęcony tematom śmierci, apokalipsy i utraty języka. W rozmowach z pisarzami jak Zośka Papużanka czy Hanna Nordenhök przedstawiono śmierć jako „część życia”, apokalipsę jako „laboratorium nadziei”, a zmianę języka jako formę wyzwolenia. Całość utrzymana w duchu naturalistycznym i relatywistycznym, gdzie literatura zastępuje funkcję religii, oferując „nadzieję bez nadziei” w miejsce obiektywnej Prawdy.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 października 2025) relacjonuje wydarzenia krakowskiego Festiwalu Conrada, przedstawiając cztery spotkania poświęcone językowi, literaturze, wykluczeniu i pamięci historycznej. W dyskusjach promowano relatywizm komunikacyjny, subiektywne wizje Polski oraz queerową narrację jako formę „przetrwania”. Wieczór zamknął wykład o obozowych pieśniach Aleksandra Kulisiewicza, przedstawiony jako akt „ratowania głosów” bez moralnego osądu systemu, który te głosy uciskał. Wiara w moc słowa zastąpiła tu wiarę w Słowo – oto symptomatyczny upadek kultury odciętej od transcendentnych fundamentów.
