Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) przedstawia Jana Karskiego jako bohatera „łączącego Polaków, Żydów i Amerykanów”, eksponując jego amerykańskie odznaczenia, współpracę z instytucjami żydowskimi oraz tzw. dialog polsko-żydowski. Artykuł całkowicie pomija katolicką tożsamość Karskiego i nadprzyrodzony wymiar jego misji, sprowadzając ją do świeckiego humanitaryzmu.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) prezentuje wywiad z Wojciechem Pawłowskim, biznesmenem i filantropem, gloryfikujący postać Jana Karskiego jako wzór „tolerancji, empatii i obywatelskiej odpowiedzialności”. Artykuł wpisuje się w nurt laickiej hagiografii, gdzie bohaterstwo sprowadza się do naturalistycznej etyki praw człowieka, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar moralności katolickiej.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) przedstawia historię związku Jana Karskiego i Poli Nireńskiej jako „miłość naznaczoną Zagładą”, koncentrując się na psychologicznych traumach, „demonicznych wspomnieniach” i ostatecznym samobójstwie żony emisariusza. Narracja utrzymana w tonie świeckiego martyrologizmu pomija całkowicie katolicką perspektywę cierpienia, zbawienia i łaski.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) prezentuje rozmowę z Maciejem Kozłowskim, byłym dyplomatą w Waszyngtonie, na temat roli Jana Karskiego w kształtowaniu polskiej polityki zagranicznej po 1990 roku. Artykuł koncentruje się na relacjach Karskiego z Polonią amerykańską, jego ostrożnym podejściu do integracji Polski z NATO oraz próbach poprawy stosunków polsko-żydowskich. Autorzy przedstawiają Karskiego jako „autorytet w wąskich kręgach” Georgetown, podkreślając jego rezerwę wobec entuzjazmu transformacji ustrojowej. Tekst całkowicie pomija katolicki kontekst misji emisariusza Polskiego Państwa Podziemnego, redukując jego dziedzictwo do płaskich kalkulacji geopolitycznych.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) publikuje wspomnienie amerykańskiego aktora Davida Strathairna poświęcone Janowi Karskiemu. W tekście autor gloryfikuje emisariusza Polskiego Państwa Podziemnego jako wzór „poświęcenia dla dobra ogółu”, stawiając go w szeregu z „obroną demokracji”, „tolerancją” i walką z „autorytarnymi rządami”. Całość utrzymana jest w tonie świeckiego hagiograficznego uwielbienia, gdzie Karski staje się ikoną humanitaryzmu pozbawionego nadprzyrodzonej perspektywy.
Portal Tygodnik Powszechny (23 września 2025) przedstawia Jana Karskiego jako „moralny drogowskaz” i „świętego”, gloryfikując jego wojenną działalność w oderwaniu od katolickiego porządku wartości. Relacja Ewy Junczyk-Ziomeckiej, pełna wzmianek o ekumenicznych ceremoniach i dialogu polsko-żydowskim, całkowicie pomija nadprzyrodzony wymiar walki z nazistowskim złem, redukując heroiczną postawę emisariusza do świeckiego humanitaryzmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) przedstawia Jana Karskiego jako wzór „etyki połączonej z działaniem”, sugerując, że jego postawa stanowi uniwersalny model odpowiedzialności w świecie „pełnym kryzysów”. Autorzy kreślą paralelę między misją emisariusza Polskiego Państwa Podziemnego a współczesnymi wyzwaniami humanitarnymi, gloryfikując „moralny imperatyw” oderwany od nadprzyrodzonego porządku. „Chciałem ocalić miliony, a nie ocaliłem nikogo” – cytat Karskiego staje się tu punktem wyjścia do promocji świeckiego aktywizmu, gdzie Bóg zostaje zastąpiony przez abstrakcyjną „godność człowieka”, a zbawienie duszy przez „poczucie sprawczości”.
