Jan Paweł II – Strona 69 – Ethos Catholicus

Realistyczne zdjęcie katolickiej liturgii w historycznym kościele, kapłan w szatach, ołtarz i elementy liturgiczne, wywołujące poczucie sacrum i modlitwy.

Kult Jana Pawła II i naturalistyczna „formacja” młodych: program apostazji pod szyldem Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje konferencję prasową (Częstochowa, Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, 15 lipca 2025) otwierającą jubileuszowy obóz stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Wystąpili: bp Andrzej Przybylski, władze miasta Częstochowy, ks. Marek Bator (Caritas), ks. Dariusz Kowalczyk (prezes Fundacji). Podkreślono „formację” młodych, kult Jana Pawła II jako „żywego pomnika”, współpracę z samorządem, skalę finansowego programu, elementy programu obozu (Dzień Skupienia, „Kwadranse z nauczaniem św. Jana Pawła II”, kulminacja na Jasnej Górze z Mszą „pod przewodnictwem” nuncjusza Antonio Guido Filipazziego i koncertem). Tekst celebruje humanitarną, medialno-instytucjonalną „formację” młodych i cześć dla osoby Jana Pawła II, konsekwentnie milcząc o integralnej doktrynie, o konieczności wiary katolickiej, o stanie łaski i królowaniu Chrystusa nad narodami. To nie tyle informacja, ile świadectwo systemowej sekularyzacji pod pozorem religii.

Kult młodości zamiast panowania Chrystusa: symptom apostazji posoborowej

Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienia Stanisława Dziwisza i Roberta Chrząszcza podczas Mszy dla pielgrzymów z Archidiecezji Krakowskiej w rzymskim kościele Santa Maria in Traspontina w ramach tzw. Jubileuszu Młodych 2025. Dziwisz wzywa młodych do „spotkania” z Janem Pawłem II przy jego grobie i podkreśla, że „młodzi są nadzieją Kościoła”, wychwalając Światowe Dni Młodzieży oraz prosząc o „pokój w świecie”. Zaznacza też „duchową łączność” z „papieżem” Leonem XIV i przywołuje pamięć Franciszka. Chrząszcz zachęca młodych, by jubileusz traktowali jako pielgrzymkę sensu życia, przywołuje św. Ignacego, mówi o „byciu pielgrzymami nadziei” w duchu Franciszka i wzywa do „uczciwego życia”. Konkluzja: naturalistyczna retoryka, subiektywizacja wiary, kult osoby i młodości oraz przemilczenie nauki o łasce, grzechu, sądzie i królowaniu Chrystusa obnażają systemową apostazję posoborowego nurtu.