Portal „eKAI” relacjonuje list pasterski Raphaëla Bedrosa XXI Minassiana, patriarcha katolickiego Kościoła ormiańskiego w Libanie, który wzywa chrześcijan i muzułmanów do „utrzymywania więzi” podczas jednoczesnego obchodzenia Wielkiego Postu i Ramadana. Patriarcha stwierdza, że „modlitwy wznoszą się jednocześnie z kościołów i meczetów” i że „pragnienie Boga łączy więcej, niż dzieli”….
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) relacjonuje konflikty polityczno-wyznaniowe w Libanie, skupiając się na sporze o wodę źródlaną Tannourine oraz chronicznym kryzysie wodnym w Bejrucie. Tekst przedstawia walkę frakcji politycznych powiązanych z grupami wyznaniowymi (muzułmanie, druzowie, chrześcijanie różnych obrządków), pomijając przy tym nadprzyrodzoną przyczynę upadku państwa: odrzucenie społecznego panowania Chrystusa Króla.
Portal EWTN informuje o trwającej w Libanie próbie ustanowienia rekordu Guinnessa w nieprzerwanym śpiewaniu kolęd przez 170 godzin. Inicjatywa zorganizowana przez Sandrę Akiki pod „patronatem” maronickiego „patriarchy” Béchary Boutrosa Raï, ma rzekomo nieść „kulturową i duchową” przesłanie dla pogrążonego w kryzysie kraju. Wydarzenie odbywa się w szkole Sacré-Cœur w Kfardebian, przy zaangażowaniu modernistycznych struktur pseudokościelnych.
Portal EWTN informuje o reakcjach uczestników pielgrzymki uzurpatora Leona XIV do Libanu w dniach 30 listopada – 2 grudnia 2025 roku. Relacja opisuje entuzjazm młodych Libańczyków, emigrantów i żołnierzy sił pokojowych ONZ, którzy mieli uczestniczyć w spotkaniach z osobą podszywającą się pod głowę Kościoła Katolickiego. Joseph Karam, młody Libańczyk mieszkający w USA, określił wizytę jako „zaszczyt”, podkreślając rzekome poczucie więzi z korzeniami. Adeline Khouri, Francuzka libańskiego pochodzenia, twierdziła, że wydarzenie stanowiło „reset jej wiary” w obliczu kryzysu społeczno-politycznego. Wśród obecnych znaleźli się też migranci z Azji i Afryki oraz żołnierze UNIFIL, którzy opisywali spotkanie jako źródło „nadziei i jedności”.
Portal EWTN News relacjonuje przygotowania do wizyty uzurpatora Leona XIV w Libanie, ze szczególnym uwzględnieniem jego planowanej modlitwy na miejscu wybuchu w bejruckim porcie z 4 sierpnia 2020 r. William Noun, brat jednej z 214 ofiar katastrofy, wyraża nadzieję, że gest ten ożywi walkę o sprawiedliwość, zawiedzioną przez lokalne władze i społeczność międzynarodową.
Wizyta uzurpatora w Libanie: Dziecięce listy jako narzędzie neo-kościelnej propagandy
Portal eWTN News (27 listopada 2025) relacjonuje przygotowania uczniów Szkoły Apostołów w Dżuniju do wizyty uzurp…
Portal EWTN relacjonuje wspomnienia libańskich katolików dotyczące poprzednich wizyt „papieży” Jana Pawła II (1997) i Benedykta XVI (2012), przedstawiając je jako „kamienie milowe” w historii kraju. W obliczu zapowiedzianej wizyty „Leona XIV” autorzy przywołują emocjonalne świadectwa Roberta El Haybe i Elie Barouda, którzy opisują dawne wizyty jako źródło „duchowego odrodzenia” i „tarczę” przed regionalnymi konfliktami. Tekst kreśli obraz Libanu jako „rannej mozaiki” potrzebującej papieskiego „błogosławieństwa”, by odzyskać pokój i stabilność.
Portal EWTN (21 listopada 2025) relacjonuje przygotowania do wizyty antypapieża Leona XIV w Libanie, przedstawiając ją jako „znak pokoju” w kontekście izraelskich bombardowań przygranicznych wsi. Maronicki „ksiądz” Tony Elias z Rmeich deklaruje, że miejscowa ludność „nie ewakuuje się mimo zagrożenia”, zaś „ksiądz” Raffaele Zgheib z Jounieh nazywa Liban „ranionym krajem” po serii kryzysów gospodarczych i wybuchu w porcie bejruckim (2020). Artykuł gloryfikujący posoborową pseudodoktrynę „pokojowego współistnienia” demaskuje się sam poprzez całkowite milczenie o teologicznych przyczynach konfliktów oraz necessitas regnare Christi in societate (konieczności panowania Chrystusa w społeczeństwie).
Portal EWTN informuje o rzekomej „wizycie apostolskiej” uzurpatora „Leona XIV” w Libanie, planowanej na przełom listopada i grudnia 2025 roku. Tekst przedstawia reakcje przedstawicieli libańskiej diaspory katolickiej, którzy wyrażają nadzieję na „kontynuację solidarności” ze strony sekty posoborowej. Artykuł bezkrytycznie powiela modernistyczną narrację o „pełnej komunii” między strukturami okupującymi Watykan a wschodnimi społecznościami chrześcijańskimi, całkowicie przemilczając dogłębny kryzys wiary i apostazję neo-kościoła.
Działalność PKWP jako przejaw apostazji posoborowego neokościoła
Portal Opoka relacjonuje dwudziestolecie działalności polskiej sekcji Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, przedst…
