Portal EWTN News relacjonuje przygotowania do wizyty uzurpatora Leona XIV w Libanie, ze szczególnym uwzględnieniem jego planowanej modlitwy na miejscu wybuchu w bejruckim porcie z 4 sierpnia 2020 r. William Noun, brat jednej z 214 ofiar katastrofy, wyraża nadzieję, że gest ten ożywi walkę o sprawiedliwość, zawiedzioną przez lokalne władze i społeczność międzynarodową.
Wizyta uzurpatora w Libanie: Dziecięce listy jako narzędzie neo-kościelnej propagandy
Portal eWTN News (27 listopada 2025) relacjonuje przygotowania uczniów Szkoły Apostołów w Dżuniju do wizyty uzurp…
Portal EWTN relacjonuje wspomnienia libańskich katolików dotyczące poprzednich wizyt „papieży” Jana Pawła II (1997) i Benedykta XVI (2012), przedstawiając je jako „kamienie milowe” w historii kraju. W obliczu zapowiedzianej wizyty „Leona XIV” autorzy przywołują emocjonalne świadectwa Roberta El Haybe i Elie Barouda, którzy opisują dawne wizyty jako źródło „duchowego odrodzenia” i „tarczę” przed regionalnymi konfliktami. Tekst kreśli obraz Libanu jako „rannej mozaiki” potrzebującej papieskiego „błogosławieństwa”, by odzyskać pokój i stabilność.
Portal EWTN (21 listopada 2025) relacjonuje przygotowania do wizyty antypapieża Leona XIV w Libanie, przedstawiając ją jako „znak pokoju” w kontekście izraelskich bombardowań przygranicznych wsi. Maronicki „ksiądz” Tony Elias z Rmeich deklaruje, że miejscowa ludność „nie ewakuuje się mimo zagrożenia”, zaś „ksiądz” Raffaele Zgheib z Jounieh nazywa Liban „ranionym krajem” po serii kryzysów gospodarczych i wybuchu w porcie bejruckim (2020). Artykuł gloryfikujący posoborową pseudodoktrynę „pokojowego współistnienia” demaskuje się sam poprzez całkowite milczenie o teologicznych przyczynach konfliktów oraz necessitas regnare Christi in societate (konieczności panowania Chrystusa w społeczeństwie).
Portal EWTN informuje o rzekomej „wizycie apostolskiej” uzurpatora „Leona XIV” w Libanie, planowanej na przełom listopada i grudnia 2025 roku. Tekst przedstawia reakcje przedstawicieli libańskiej diaspory katolickiej, którzy wyrażają nadzieję na „kontynuację solidarności” ze strony sekty posoborowej. Artykuł bezkrytycznie powiela modernistyczną narrację o „pełnej komunii” między strukturami okupującymi Watykan a wschodnimi społecznościami chrześcijańskimi, całkowicie przemilczając dogłębny kryzys wiary i apostazję neo-kościoła.
Działalność PKWP jako przejaw apostazji posoborowego neokościoła
Portal Opoka relacjonuje dwudziestolecie działalności polskiej sekcji Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, przedst…
Portal Opoka relacjonuje dwa rzekome „cuda” przypisywane wstawiennictwu św. Szarbela Makhloufa – amerykańskiej prawniczce Georgianne Walker oraz Libance Rachy Charbel. Artykuł entuzjastycznie opisuje „uzdrowienia” dokonane za pośrednictwem oleju i obrazu „świętego”, podkreślając jego ekumeniczny kult obejmujący nawet wyznawców islamu i druzów. Wspomina też o wizycie „antypapieża” Leona XIV przy grobie Szarbela w Libanie. Ten hagiograficzny bełt stanowi jaskrawy przykład posoborowej religijności syntetycznej, gdzie bałwochwalczy synkretyzm udaje katolicki kult świętych.
Portal eKAI (27 stycznia 2026) informuje o dwóch nowych przypadkach rzekomych „cudów” przypisywanych „świętemu” Szarbelowi Makhloufowi – libańskiemu mnichowi maronickiemu zmarłemu w 1898 roku. Pierwszy dotyczy Georgianne Walker z Indiany, która twierdzi, że po zastosowaniu oleju z „relikwii” Szarbela zagoiła się jej rana pooperacyjna. Drugi przypadek Rachy Charbel z Libanu opisuje nagłe zniknięcie guza kręgosłupa po modlitwie przed wizerunkiem „świętego”.
Portal Więź.pl (11 stycznia 2026) przedstawia relację z działań na rzecz dialogu międzyreligijnego w Libanie, ukazując mieszane inicjatywy chrześcijan i muzułmanów jako model współistnienia. Artykuł w…
Portal Catholic News Agency (24 grudnia 2025) relacjonuje inicjatywę maronickiej społeczności w Libanie, której celem jest ustanowienie rekordu Guinnessa w „nieprzerwanym śpiewaniu kolęd przez 170 godzin”. Wydarzenie organizowane pod patronatem „patriarchy” Béchara Boutrosa Raï w szkole Sacred Hearts w Kfardebian, przedstawiane jest jako „akt wiary” oraz „kulturowy i duchowy przekaz” dla pogrążonego w kryzysie Libanu. Sandra Akiki, pomysłodawczyni przedsięwzięcia, określa je mianem „boskiej inspiracji”, powołując się przy tym na słowa „papieża” Leona XIV o Libanie jako „kraju radości” oraz na maksymę św. Augustyna: „Qui cantat bis orat” („Kto śpiewa, modli się dwukrotnie”).
