liturgia

Realistyczne zdjęcie katolickiej liturgii w historycznym kościele, kapłan w szatach, ołtarz i elementy liturgiczne, wywołujące poczucie sacrum i modlitwy.
Kurialiści

Kult Jana Pawła II i naturalistyczna „formacja” młodych: program apostazji pod szyldem Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje konferencję prasową (Częstochowa, Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, 15 lipca 2025) otwierającą jubileuszowy obóz stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Wystąpili: bp Andrzej Przybylski, władze miasta Częstochowy, ks. Marek Bator (Caritas), ks. Dariusz Kowalczyk (prezes Fundacji). Podkreślono „formację” młodych, kult Jana Pawła II jako „żywego pomnika”, współpracę z samorządem, skalę finansowego programu, elementy programu obozu (Dzień Skupienia, „Kwadranse z nauczaniem św. Jana Pawła II”, kulminacja na Jasnej Górze z Mszą „pod przewodnictwem” nuncjusza Antonio Guido Filipazziego i koncertem). Tekst celebruje humanitarną, medialno-instytucjonalną „formację” młodych i cześć dla osoby Jana Pawła II, konsekwentnie milcząc o integralnej doktrynie, o konieczności wiary katolickiej, o stanie łaski i królowaniu Chrystusa nad narodami. To nie tyle informacja, ile świadectwo systemowej sekularyzacji pod pozorem religii.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie wnętrza tradycyjnego kościoła katolickiego z kapłanem trzymającym krucyfiks podczas modlitwy przy ołtarzu, symbolizujące głęboką wiarę i tradycję.
Kurialiści

Techno, „uwielbienie” i handel emocjami: Kokotek jako katechumenat modernizmu

Konferencja Episkopatu Polski informuje o zakończeniu Festiwalu Życia w Kokotku – tygodniowej imprezie namiotowej dla młodzieży, łączącej koncerty zespołów rozrywkowych (m.in. Dżem, Skytech, C-Bool), technoremiksy pieśni religijnych („Abba Ojcze” i „Pan jest pasterzem moim”), „wieczory uwielbienia”, plenerowe „msze”, masowe „komunie” i długie kolejki do spowiedzi. Organizatorzy (Oblackie Duszpasterstwo Młodzieży NINIWA, przy współpracy diecezji i zakonów, pod patronatem honorowym KEP i patronatem medialnym KAI) ogłaszają sukces frekwencyjny, emocjonalne „naładowanie duchowych baterii” i zapowiadają edycję 2026. Całość sprowadzono do sloganu: „Życie, radość, Bóg”, gdzie muzyczny hedonizm i psychologiczny entuzjazm zastępują kult Boga w duchu i prawdzie.

Realistyczny obraz katolickiego pogrzebu biskupa z kapłanami, świecami i kwiatami w tradycyjnym kościele, oddający szacunek i pokorę w obliczu śmierci
Kurialiści

Pogrzeb biskupa jako liturgia samozadowolenia: humanitarny cukier zamiast katolickiej prawdy

Pogrzeb biskupa jako liturgia samozadowolenia: humanitarny cukier zamiast katolickiej prawdy

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje uroczystości pogrzebowe bp. Władysława Bobowskiego w Tropiu (12 lipca 2025), akcentując wspomnienia, emocje, „wdzięczność”, pochwałę skromności i „dobrego ojcostwa” zmarłego. Homilie bp. Leszka Leszkiewicza i wystąpienia innych mówców podkreślają ludzkie cnoty Zmarłego, jego „miłość do ludzi”, „mądrość”, „dobroduszność”, „wrażliwość”, „pamięć o ziemi i ludziach”, a całość spina retoryka pocieszenia, że „już usłyszał odpowiedzi” i „odpoczywa w pokoju aż do powtórnego przyjścia Chrystusa”. Zabrakło natomiast jednoznacznego przypomnienia o konieczności stanu łaski, zadośćuczynienia, grzechu, czyśćcu, karze i sądzie. To nie jest katolicki ton żałobny, lecz pastoralny humanitaryzm, który zasłania prawdę o śmierci, sądzie, niebie lub piekle.

Rekolekcje katolickie przy tradycyjnym ołtarzu z krzyżem, świecami i liturgiczną szatą, ukazujące duchową głębię i szacunek do tradycji Kościoła katolickiego.
Kurialiści

Nowa „sakra” w Radomiu: modernistyczny rytuał legitymizuje bezprawny porządek

Nowa „sakra” w Radomiu: modernistyczny rytuał legitymizuje bezprawny porządek

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski informuje, że „Fr Krzysztof Dukielski has been appointed auxiliary bishop of the Diocese of Radom… The decision of the Holy Father Leo XIV was announced today at noon by the Apostolic Nunciature in Poland.” Komunikat podaje, iż dotychczasowy proboszcz parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie ma zostać „biskupem pomocniczym” diecezji radomskiej, zaś decyzję przypisuje się „papieżowi” Leonowi XIV (Robert Prevost). Dodano łącza do dokumentów na episkopat.pl oraz sygnaturę biura prasowego KEP; wpis datowany jest na 12 lipca 2025. Ta lakoniczna notka – ubrana w administracyjny żargon – ma w rzeczywistości funkcję propagandową: wprowadzić w obieg kolejną „nominację” w strukturach posoborowych, jakby dotyczyła realnego biskupstwa w Kościele katolickim. To nie jest neutralny komunikat; to polityczna emanacja systemu, który od 1958 roku niszczy porządek sakramentalny i prawny Kościoła, zastępując go improwizowaną hierarchią bez mandatów i bez sukcesji w katolickim sensie tego słowa.

Sędziwy biskup w tradycyjnych szatach liturgicznych w kościele, z krzyżem i świecami, symbolizujący autentyczną władzę Kościoła katolickiego, w realistycznym, pełnym szacunku ujęciu.
Kurialiści

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Nominacja „biskupa” w Radomiu: kolejny akt w teatrze posoborowej uzurpacji

Cytowany artykuł informuje o nominacji Krzysztofa Dukielskiego – dotąd proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Magnuszewie – na „biskupa” pomocniczego diecezji radomskiej. Decyzję miał ogłosić w południe urząd zwany Nuncjaturą Apostolską w Polsce, powołując się na wolę „papieża” Leona XIV. W tekście zamieszczono odnośniki do komunikatów i krótką notę prasową „Biura Prasowego Konferencji Episkopatu Polski”. To czysto biurokratyczna laurka, pozbawiona jakiegokolwiek wymiaru nadprzyrodzonego. Oto sedno problemu: mowa o kolejnym ogniwie w łańcuchu posoborowej sukcesji bez mandatu Chrystusa i bez gwarancji sakramentalnej ważności – kolejnym administracyjnym awansie w strukturach, które zerwały z integralną wiarą katolicką.

Reverentna scena liturgiczna na Jasnej Górze z krucyfiksem, świecami i kapłanem w vestiach, oddająca duchową atmosferę modlitwy i wiary katolickiej.
Kurialiści

„Dzieło Nowego Tysiąclecia” na Jasnej Górze: humanitarny pomnik kultu człowieka zamiast królowania Chrystusa

„Dzieło Nowego Tysiąclecia” na Jasnej Górze: humanitarny pomnik kultu człowieka zamiast królowania Chrystusa

Biuro Prasowe KEP zapowiada obchody 25-lecia Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” na Jasnej Górze (19 lipca), z Mszą na szczycie pod przewodnictwem nuncjusza Antonio Guido Filipazziego, częścią integracyjną i koncertem w Bazylice Jasnogórskiej. Wskazuje, że Fundacja sfinansowała stypendia o łącznej kwocie ok. 250 mln zł, promuje „dziedzictwo papieża Polaka”, a celem od początku była edukacyjna i społeczna pomoc młodzieży z niezamożnych rodzin, inspirowana przez bpa Jana Chrapka jako odpowiedź na bezrobocie. Całość utrzymana jest w tonie samopochwalnego humanitaryzmu i utylitaryzmu społecznego, gdzie centrum stanowi nie Chrystus, lecz projekt socjalno-wizerunkowy; to programowa amnezja nadprzyrodzoności i przekształcenie Jasnej Góry w forum humanistycznych celebracji.

Ksiądz w tradycyjnych szatach przed dużym krucyfiksem w historycznym kościele, wyraz skupienia i modlitwy
Kurialiści

Kult cyfrowego władcy i humanitarne frazesy zamiast panowania Chrystusa

Cyfrowy prymas dialogu: propaganda „Leona XIV” zamiast wiary katolickiej

Biuro Prasowe KEP promuje wydanie „L’Osservatore Romano”, relacjonujące pierwsze tygodnie pontyfikatu Leona XIV. Tekst eksponuje: medialny wizerunek „papieża internetu”, przemówienia o „kulturze komunikacji”, uroczyste objęcie Lateranu, masowe jubileusze rodzin i seniorów, nabożeństwo do „Matki Bożej Dobrej Rady” w Genazzano, sportowe sympatie i audiencje, watykańskie beatyfikacje, a także apel Stolicy Apostolskiej w ONZ o ochronę ludności i rozbrojenie, oraz święcenia prezbiteratu dla diakonów rzymskich; numer kończy publikacja polskich tłumaczeń dokumentów. Całość to apologetyka instytucjonalnego PR-u, przy całkowitym przemilczeniu dogmatu, łaski uświęcającej, prymatu królowania Chrystusa i obowiązku posłuszeństwa niezmiennej Tradycji.

Rekonstrukcja katolickiego pogrzebu w tradycyjnej katedrze, z kapłanem w liturgii, wiernymi w modlitwie, w świetle witraży, pełne szacunku i powagi sceny religijnej.
Kurialiści

Pogrzeb w Tarnowie jako apoteoza posoborowego humanitaryzmu i milczenia o rzeczach ostatecznych

Liturgia pogrzebowa bez eschatologii: symptom zapaści doktrynalnej w Tarnowie

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje, że 10 lipca w tarnowskiej katedrze sprawowano Mszę pogrzebową za zmarłego bp. Władysława Bobowskiego, której przewodniczył Andrzej Jeż. W tekście akcentuje się „wdzięczność” za dobroć zmarłego, określa się biskupa jako „stróża Bożego Światła”, wspomina o „trzech stopniach doskonałości chrześcijańskiej” (oczyszczenie, oświecenie, zjednoczenie), a także przywołuje cnoty: skromność, łagodność, gotowość do pomocy, modlitwę. Na końcu odczytano list kondolencyjny Tadeusza Wojdy i głosy współczucia. Oto liturgia słowa i prasy, w której przeważa biurokratyczna czułostkowość, a milknie głos o sądzie, karze, pokucie, przebłagalnym charakterze Ofiary i potrzebie wytrwania w łasce — milczenie, które jest aktem oskarżenia.

Rewersywny obraz katolickiej liturgii w kościele, kapłan podczas mszy, skupiona atmosfera, ikony i świece, odzwierciedlenie wiary i tradycji.
Posoborowie

„Drzwi Święte” jako uszy i usta? Naturalistyczny bełkot zamiast katolickiej wiary

„Drzwi Święte” jako uszy i usta? Naturalistyczny bełkot zamiast katolickiej wiary

Vatican News relacjonuje poranną Mszę w Bazylice św. Piotra (31 lipca 2025), podczas której „kard.” Grzegorz Ryś przy grobie Jana Pawła II wygłosił homilię o „namiocie Boga” i „Drzwiach Świętych”. Padły twierdzenia, że „Drzwi Święte to są nasze uszy, nasze oczy, nasze usta”, a człowiek jest „najpiękniejszym namiotem Boga”, bo „Bóg chce mieć w nas namiot”, aby „wędrować”, bo „wiara ma prawo się rozwijać, więcej i lepiej”. Akcent przesunięto z obiektywnego kultu Bożego i sakramentalnej łaski na subiektywną „drogę”, celebrację człowieka i psychologizujące metafory. Pod nieustannym frazesem o „spotkaniu” znika prawda o Ofierze Mszy, o grzechu, nawróceniu i królowaniu Chrystusa nad osobami i narodami. To nie tylko teologiczna miałkość – to systemowy naturalizm, który rozkłada wiarę od środka.

Scena liturgiczna w tradycyjnej katolickiej świątyni podczas Mszy św., z kapłanem podnoszącym Eucharystię i wiernymi w modlitwie, ukazując głęboką pobożność i szacunek.
Posoborowie

Jubileusz jako spektakl socjologiczny: kult emocji zamiast łaski uświęcającej

Jubileusz jako spektakl socjologiczny: kult emocji zamiast łaski uświęcającej

Portal Vatican News relacjonuje spotkanie neofitów z „papieżem” Leonem XIV: kilkuset nowo ochrzczonych młodych Francuzów oraz „biskupi” francuscy słuchają krótkich napomnień o „konkretnym” przeżywaniu wiary; pojawiają się świadectwa emocjonalnego „doświadczenia”, statystyczne triumfy wzrostu chrztów, radość z „wspólnoty” i zachęta do aktywizmu jubileuszowego. Punkt ciężkości: emocja, socjologia i „konkret” zamiast teologii ofiary, grzechu, łaski uświęcającej i panowania Chrystusa nad narodami. Ten przekaz, zanurzony w posoborowym naturalizmie, ukrywa kluczową kwestię: co stanowi warunek i cel chrztu oraz czy w ogóle mówimy o sakramencie w porządku katolickim.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.