Portal eKAI (15 października 2025) przedstawia Parafię św. Józefa Robotnika w Katowicach-Józefowcu jako modelową wspólnotę zaangażowaną w „aktywność” obejmującą ekumenizm, synkretyzm liturgiczny i świeckie formy zaangażowania społecznego.
Portal eKAI (22 października 2025) reklamuje „8. edycję Adwentownika – pomoc dla całych rodzin” stworzoną przez środowisko związane z wrocławskimi strukturami posoborowymi. Publikacja ta, pełna kolorowanek, kodów QR i „wyzwań adwentowych”, redukuje okres pokutnego oczekiwania na Sąd Ostateczny i powtórne przyjście Zbawiciela do formy edukacyjnej rozrywki.
Wydział Katechetyczny „Kurii Diecezjalnej Toruńskiej” zorganizował 26 października 2025 r. konkurs plastyczny pod hasłem „Śladami Maryi”, w którym dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych wykonywały różańce lub ilustrowały tajemnice różańcowe. Ceremonii wręczenia nagród towarzyszyła „msza” pod przewodnictwem „ks. Mariusza Wojnowskiego”, połączona z pochwałą „zaangażowania” uczestników i „budowania” przez nauczycieli religii.
Portal diecezjasandomierska.pl relacjonuje uroczystość błogosławieństwa trzech wdów w sanktuarium „Miłosierdzia Bożego” w Ostrowcu Świętokrzyskim, dokonaną przez „biskupa” Krzysztofa Nitkiewicza. Ceremonia przedstawiona jako „wdzięczenie się w szeregi stanu wdów konsekrowanych” ma charakter groteskowej imitacji życia konsekrowanego, wpisując się w posoborową destrukcję sakramentalnego porządku Kościoła.
Portal eKAI (7 października 2024) relacjonuje uroczystość w kościele pw. „Matki Bożej Różańcowej” w Kłodzku, określając ją jako „pierwszą Mszę św. po powodzi”. „Proboszcz” o. Emilian Gołąbek OFM podkreśla rolę pomocy „ludzi z całej Polski, wojska, strażaków i parafian” w „przygotowaniu świątyni do sprawowania kultu”. Całość przedstawiona jako triumf solidarności, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego wymiaru katastrofy i liturgii.
Portal eKAI (23 października 2025) promuje kalendarz „Boski Adwent” produkowany przez struktury „Caritas Archidiecezji Poznańskiej”. Akcja reklamowana jako „chrześcijańska alternatywa” dla komercyjnych produktów zawiera 25 zadań, czekoladki oraz kody QR do filmów o „zwyczajach adwentowych”. Dochód przeznaczony jest na finansowanie „Caritas”, w tym jadłodajni i świetlic.
Portal eKAI (3 października 2025) relacjonuje odsłonięcie kapliczki Matki Bożej Loretańskiej w 1. Bazie Lotnictwa Transportowego podczas uroczystości z udziałem „biskupa polowego” Wiesława Lechowicza i przedstawicieli sekt schizmatyckich. Ceremonia połączona z bluźnierczą „Eucharystią” przy samolocie rządowym stanowi jawny przykład państwowo-religijnego synkretyzmu, gdzie katolicka pobożność została zredukowana do świeckiego rytuału legitymizującego władzę.
Portal Catholic News Agency (25 października 2025) przedstawia życiorys „siostry” Mary Amiya z kongregacji Associates of Mary Queen of the Apostles (SMRA) w Bangladeszu jako wzór zaangażowania w tworzenie „muzyki chrześcijańskiej”. Autorka ponad 100 hymnów, z których 20 trafiło do oficjalnego śpiewnika Geetaboli, opisywana jest jako „skarb wspólnoty katolickiej” i mistrzyni „dotykania serc” przez muzykę. Artykuł gloryfikuje jej dorobek jako „żywe dziedzictwo”, pomijając całkowicie katolickie normy liturgiczne i redukując kult Boży do emocjonalnego spektaklu.
Portal Konferencji Episkopatu Polski informuje o planowanej na 22 października 2025 r. uroczystej „Mszy Świętej” w języku polskim w Bazylice św. Piotra w Watykanie, mającej się odbyć z okazji liturgicznego wspomnienia „św. Jana Pawła II”. Wydarzenie organizowane przez Kościół i Hospicjum św. Stanisława BM w Rzymie oraz współpracujące duszpasterstwa polonijne, przedstawiane jest jako „świadectwo wiary” i wyraz wdzięczności za „duchowe dziedzictwo” papieża Polaka.
Portal Catholic News Agency (17 października 2025) relacjonuje wystąpienie kardynała Arthura Roche na spotkaniu Federacji Diecezjalnych Komisji Liturgicznych (FDLC), w którym nawołuje do pełniejszej implementacji posoborowych innowacji liturgicznych inspirowanych dokumentem Franciszka Desiderio Desideravi. Roche podkreślał „nieodwracalność” rewolucji liturgicznej Vaticanum II, zachęcał do „śmiałości” w promowaniu nowego rytyku i marginalizował dyskusję o tradycyjnej Mszy łacińskiej. Całość stanowi jawną próbę utrwalenia liturgicznego samobóstwa współczesnego człowieka, ukrytego za frazeologią o „paschalnym misterium”.
