Portal „Tygodnik Powszechny” w artykule z 2 grudnia 2025 r. przedstawia trzy płaszczyzny społecznego wykluczenia: bezdomność ukrytą w ogródkach działkowych, trudności osób w spektrum autyzmu oraz społeczną ślepotę na przemoc domową. Autor Przemysław Wilczyński kreśli obraz „niewidzialnych”, których „system nie dostrzega”, wskazując na lukę między oficjalnymi statystykami a ludzką tragedią.
Portal Tygodnik Powszechny (28 listopada 2025) relacjonuje fenomen popularności filmu „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, interpretując go jako „lustro” współczesnego społeczeństwa i „szczelinę” do przepracowania „zbiorowych traum”. Autorka, Cveta Dimitrova, przedstawia przemoc domową wyłącznie jako efekt „struktury społecznej”, pomijając całkowicie jej wymiar moralny jako grzechu ciężkiego naruszającego V przykazanie Boże.
Portal Więź.pl w artykule z 25 listopada 2025 roku przedstawia analizę filmu Wojciecha Smarzowskiego „Dom dobry” jako rzekomego „przełomu w przeciwdziałaniu przemocy domowej”. Autor, Paweł Przewłoka, chwali dzieło za „empatyczne” ukazanie mechanizmów przemocy, jednocześnie całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiej kondycji i prawdziwe źródła rozwiązania problemów rodzinnych.
Modernistyczna herezja w służbie relatywizacji sakramentalnego małżeństwa
Portal eKAI (21 listopada 2025) przedstawia wypowiedź „ks.” Pawła Dubowika, rzekomego krajowego duszpasterza wspólnoty „Sycha…
Portal „Gość Niedzielny” (21 listopada 2025) propaguje wywiad z „ks.” Pawłem Dubowikiem, krajowym „duszpasterzem” wspólnoty „Sychar”, gdzie pod płaszczykiem troski o ofiary przemocy dokonuje się systematycznej dekonstrukcji katolickiej doktryny o nierozerwalności małżeństwa. Wypowiedź uzurpatora w sutannie pełna jest modernistycznych półprawd, pomija kluczowe elementy nadprzyrodzonej rzeczywistości sakramentu, redukując problematykę małżeńską do psychologiczno-społecznego dyskursu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) przedstawia film Wojciecha Smarzowskiego jako „wiwisekcję rodziny”, gloryfikującą psychologizację grzechu przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonego wymiaru małżeństwa. Anita Piotrowska broni dzieła jako „interwencyjnego”, pomimo jego redukcji sakramentalnej rzeczywistości do zbioru patologii społecznych.
