Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje z afgańskiego Badachszanu. Tematem jest walka talibów i lokalnych watażek o złoto i narkotyki. Artykuł opisuje przemoc, przemyt i ingerencję Chiń. Czytelnik dowiaduje się o ludzkim cierpieniu i geopolityce. Autorzy całkowicie przemilczą Boga i Królestwo Chrystusa. To jest dowód totalnej apostazji medialnej struktury posoborowej.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje refleksję ks. Adama Bonieckiego poświęconą zdrowiu Leona XIV. Autor traktuje papiestwo jako funkcję zarządczą, a Kościół jako instytucję ludzką podległą prawom historii. Pomija całkowicie konstytucję nadprzyrodzoną i primat Chrystusa Króla. To jest jawne świadectwo apostazji struktur posoborowych.
Portal „Tygodnik Powszechny” (20 października 2026) publikuje tekst „kardynała” Grzegorza Rysia, arcybiskupa metropolity krakowskiego, pt. „Jesteśmy krewnymi Boga. Czy Jezus dystansuje się od Maryi?”. Autor, powołując się na Łk 11, 27–28, twierdzi, że Jezus koryguje kobietę błogosławiącą łono Matki, by wskazać, że prawdziwe pokrewieństwo z Bogiem nie płynie z „więzów ciała i krwi”, lecz wyłącznie z posłuszeństwa wobec Słowa Bożego. Marja ma być przede wszystkim „Uczennicą i Służebnicą Słowa”, a Jej macierzyństwo cielesne drugorzędne wobec relacji duchowej. To klasyczny modernistyczny zabieg redukcji dogmatu Matki Bożej do funkcji wizerunkowej, kradzież unikatowej godności Theotokos na rzecz egalitarnego humanitaryzmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje wywiad Marka Brzezińskiego, syna Zbigniewa, z okazji biografii Edwarda Luce’a. Młodsi Brzeziński maluje portret ojca jako wizjonera geopolityki, przewidującego upadek ZSRR, normalizującego relacje z Chinami, współtwórcy traktatu Camp David i lobbyzysty rozszerzenia NATO. Artykuł prezentuje stratega Waszyngtonu jako bohatera, który „widział dalej”, milcząc przy tym o tym, że jego dalekowzroczność służyła wyłącznie budowie porządku świata pozbawionego Chrystusa Króla.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję Adama Woźniaka książki Agnieszki Daukszej „Niedaleko pada granat od jabłoni”. Recenzent chwali „hollywoodzką” dramaturgię opowieści o Żydówce Linie Fischman, która rzuca córkę przez płot, by uratować ją przed zagładą, a potem poświęca życie niepewności i poszukiwaniom. Woźniak podziwia literacką formę, „teorię i wstawki eseistyczne”, porównuje autorkę do Mikołaja Grynberga, widząc w tym uzupełnienie wiedzy o losach Żydów w PRL. Artykuł zamyka się ofertą subskrypcji czasopisma. To jest jaskrawy dowód na to, jak sekta posoborowa zamienia zbawienie w estetykę, a mękę w literaturę.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Łukasza Musiała poświęcony Olafu Stapledonowi, pisarzowi science fiction, którego kosmologię chwalą Woolf, Borges i Lem. Recenzent przedstawia „Twórcę gwiazd” jako proroka naszych czasów, twórcę mitu zastępującego zagubioną wiarę. Artykuł milczy o Chrystusie Królu, o sakramentach, o grzechu i odkupieniu, oferując czytelnikowi panteistyczną wizję wszechświata jako substytut nadziei chrześcijańskiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” recenzuje nowe polskie powieści dla młodzieży, ukazując je jako nośniki nadziei i zrozumienia. Redaktor Maciej Szklarczyk chwali autorki za poruszanie tematów traumy, samotności, choroby i hejtu, widząc w literaturze zastępcę wsparcia psychologicznego. Artykuł jest dowodem na to, jak głęboko struktury posoborowe zamieniły misję zbawienia dusz w naturalistyczną pediatrię duchową.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł Radka Raka. Tematem jest geneza polskiego fantasy. Autor chwali ciemność i realizm gatunku. Pomija Chrystusa Króla. To objaw apostazji kultury.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje recenzję nowości fantastyki młodzieżowej. Autorka Biserka Čejović chwali książki napalone pogańską mitologią, magią i psychologizmem. Czytelnik szuka w nich ucieczki od rzeczywistości, a nie prawdy o zbawieniu. To jest objaw duchowej pustki światowidza posoborowego, który zastąpił Królestwo Chrystusa krainą elfów i potworów.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o wystawie „Anna Jagiellonka. Wszystkie twarze królowej” na Wawelu oraz towarzyszącej konferencji „Anny Jagiellonki – relacje kobiet i władzy”. Tekst upiększa rewizję historyczną, podmieniając prawdę o katolickiej królowej na narrację o „kobiecej sprawczości” i „stereotypach”. To jest manifest neomodernistycznej ideologii gender w sercu polskiej kultury, w miejscu koronacji królów.
