Portal LifeSiteNews relacjonuje uruchomienie nowej strony internetowej „Vis” przez tzw. Siostry Życia, oferującej wsparcie kobietom w „ciąży kryzysowej” oraz po aborcji. Struktura deklaruje „holistyczne podejście” łączące „wsparcie duchowe, emocjonalne i praktyczne”, podkreślając, że „żadna kobieta nie powinna pozostać sama”.
Portal Opoka relacjonuje protesty przeciwko wprowadzeniu przedmiotu „edukacja zdrowotna” w polskich szkołach. Marsz dla Życia i Rodziny w Krakowie (7 września 2025) oraz pikieta w Lublinie (8 września) odbyły się pod hasłami: „Demoralizacja to nie edukacja” i „Tak dla edukacji, nie dla deprawacji”. Karol Nawrocki, przekazując uczestnikom flagę narodową, podkreślał „pokojową walkę o poszanowanie wartości”. Dr Zbigniew Barciński z Koalicji na Rzecz Ocalenia Polskiej Szkoły dystrybuował materiały informacyjne oraz wzory rezygnacji z przedmiotu. Brak jednak jakiegokolwiek odniesienia do nadprzyrodzonego porządku i prawa Bożego jako fundamentu sprzeciwu – co demaskuje czysto naturalistyczną mentalność organizatorów.
Modernistyczny funkcjonariusz w służbie antykościoła udaje obrońcę życia
Portal LifeSiteNews (9 września 2025) relacjonuje wypowiedź Gerharda Müllera, byłego prefekta Dykasterii Nauki Wiary, który …
Portal Opoka relacjonuje rosyjski atak na ukraińską miejscowość Jarową, w wyniku którego zginęło 21 osób, a tyle samo odniosło rany. Wołodymyr Zełenski wezwał USA i UE do reakcji, określając atak jako terroryzm. Szef donieckiej administracji wojskowej Wadym Fiłaszkin podkreślił, że ofiarami byli cywile oczekujący na wypłaty emerytur.
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 września 2025) prezentuje rozmowę z brytyjską pisarką Gwendoline Riley, autorką powieści „Moje zmory”. Książka eksploruje toksyczną relację matki i córki naznaczoną emocjonalnym chłodem, przemocą ojca oraz iluzorycznymi nadziejami na „bajkowe” małżeństwo. Riley przywołuje deterministyczną filozofię Spinozy („możemy robić tylko to, co możemy”), akceptuje „brutalność życia” jako naturalny porządek, a nadzieję redukuje do bezsilnych prób dialogu między skłóconymi postaciami. Wyznaje również własną walkę z alkoholizmem jako formą ucieczki od rzeczywistości. Ten nihilistyczny obraz ludzkiej kondycji stanowi kwintesencję modernistycznego błądzenia pozbawionego nadprzyrodzonej perspektywy.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia artykuł promujący turystykę śladami Marcina Lutra w Niemczech jako „duchowe doświadczenie”. Autor zachwyca się „protestancką Jerozolimą” w Wittenberdze, zamkiem Wartburg oraz innymi miejscami związanymi z inicjatorem rewolty przeciwko Kościołowi Katolickiemu. Tekst gloryfikuje Lutra jako „reformatora”, pomijając całkowicie herezje, ekskomunikę i duchowe spustoszenie wywołane przez jego bunt.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia Abdulrazaka Gurnaha – tanzańskiego noblistę – jako piewcę „radykalnej nadziei” w świecie naznaczonym kolonialną przemocą i wykorzenieniem. Autor artykułu, Michał Sowiński, kreśli obraz pisarza jako kronikarza ludzkich strat, który w miejsce utraconych wartości proponuje budowanie „nowych form wspólnoty”.
Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia komiks Łukasza Wojciechowskiego jako alternatywną historię Stanisława Wojciechowskiego – pruskiego żołnierza zmuszonego walczyć przeciwko powstańcom i własnemu bratu. Autor wychwala „nietuzinkowy minimalizm” dzieła stworzonego w AutoCADzie, rzekomo oddającego „modernistyczną wiarę w technokrację” oraz „psychikę zwichrowaną nerwicą frontową”. Kompletnym milczeniem pominięto moralny wymiar zdrady narodowej i bratobójczej przemocy, redukując tragedię do psychologicznego przypadku.
Portal Tygodnik Powszechny (09 września 2025) prezentuje wystawę Giorgio Morandiego w warszawskiej Zachęcie jako wydarzenie artystyczne o rzekomej głębi duchowej. Artykuł Piotra Kosiewskiego kreuje włoskiego malarza na ascetycznego mistrza, którego martwe natury porównuje do obrazów kaplicznych, całkowicie ignorując zasadniczy brak transcendentnego wymiaru w jego twórczości.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) prezentuje recenzję książki Antoine’a Compagnona „Lato z Baudelaire’em”, przedstawiając Charles’a Baudelaire’a jako „poetę zmierzchu” i „genialnego szaleńca”, którego twórczość stanowi rzekomo przedmiot zachwytu i intelektualnej fascynacji. Artykuł wylicza polskich tłumaczy „Kwiatów zła”, od Młodej Polski po współczesność, gloryfikując dzieło będące w istocie manifestem duchowego buntu przeciwko porządkowi łaski.
