Portal LifeSiteNews (28 stycznia 2026) relacjonuje zapowiedź wydania książki "2050" przez Roberta Saraha, byłego prefekta modernistycznej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. Pseudokardynał, współpracujący z dziennikarzem Nicolasem Diatem, deklaruje rzekome "powody do nadziei" dla sekty posoborowej, jednocześnie przyznając się do lęków o "utratę wiary" w obliczu narastającego kryzysu doktrynalnego.
Portal eKAI (28 stycznia 2026) donosi o planowanej publikacji książki „2050” autorstwa „kardynała” Roberta Saraha, przedstawiając ją jako „refleksję nad przyszłością Kościoła”. W rozmowie z Nicolasem Diatem, emerytowany „prefekt” rzymskiej „dykasterii” stawia pytanie: „Czy za dwadzieścia pięć lat Kościół będzie nadal latarnią morską, czy też odległym echem zapomnianego głosu?”. Retoryka ta, pozornie głęboka, stanowi jedynie kolejną próbę legitymizacji struktur, które dawno utraciły prawo do nazywania się Kościołem Chrystusowym.
Portal eKAI (28 stycznia 2026) informuje o planowanej publikacji książki „2050” autorstwa „kardynała” Roberta Saraha, przedstawiając ją jako „refleksję na temat kierunku, w jakim podążać będzie Kościół w nadchodzących dekadach”. W zapowiedzi czytamy pytanie: „Czy za dwadzieścia pięć lat Kościół będzie nadal latarnią morską, czy też odległym echem zapomnianego głosu?”.
Portal LifeSiteNews (24 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Roberta Saraha podczas konsystorza „papieża” Leona XIV, w którym hierarcha potępił „bezbożne prawa ONZ” promujące zabijanie dzieci i osób starszych oraz masową migrację. Równocześnie ujawniono, iż uczestnikom spotkania przyznano jedynie trzy minuty na wypowiedź, co zdaniem „kardynała” Josepha Zena świadczy o „ustawieniu” dyskusji pod z góry założone cele.
Portal LifeSiteNews (25 listopada 2025) relacjonuje wydarzenie z 21 listopada, podczas którego „kardynał” Robert Sarah przewodniczył „pontyfikalnym nieszporom” w katedrze św. Piotra i Pawła w Filadelfii. Rytuał zorganizowany przez Instytut Durandusa zgromadził „ponad tysiąc wiernych”, w tym młodzież zachwyconą „przedsoborowym dziedzictwem”. Całość opatrzono retoryką o „pięknie tradycji”, lecz bez najmniejszej wzmianki o konieczności powrotu do jedynej prawowitej Ofiary Mszy Świętej trydenckiej czy potępienia posoborowych herezji.
