Portal „Tygodnik Powszechny” (31 marca 2026) informuje o próbach do spektaklu „Sen o jesieni” Jona Fossego w Teatrze Nowym im. Kazimierza Dejmka w Łodzi. Wywiad z reżyserem Tomaszem Fryzełem i scenografką Anną Oramus ujawnia całkowite odcięcie tej inicjatywy od katolickiej wizji sztuki i życia, redukując ją do świeckiego, egzystencjalnego…
Marcin Mroczkowski, malarz urodzony w 1976 roku w Krakowie, w wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego (16 września 2025) opowiada o swoim powrocie do malarstwa po dwudziestu latach przerwy spowodowanej pracą w firmach projektowych. Dzieli się refleksjami na temat sztuki jako poszukiwania wolności, przestrzeni i tajemnicy, nawiązując do tradycji rodzinnej – jego prapradziadka Aleksander Mroczkowski był pejzażystą – oraz do doświadczeń z abstrakcją i percepcją. Podkreśla, jak malarstwo pozwala „wychodzić z siebie” i kontemplować codzienność, ale unika odniesień do nadprzyrodzonej rzeczywistości.
Portal „Tygodnik Powszechny” (26 marca 2026) recenzuje tom opowiadań Jacka Dehnela „Historie łajdackie”, chwaląc jego walory literackie: „wirtuozerskość”, „polifoniczność”, „namacalne realia” i „klimat onirycznego koszmaru”. Recenzent podkreśla autentyczność部分 postaci (m.in. Józef Maciaszek i Józefa Banasikówna) oraz inspiracje malarskie (Caspar David Friedrich). Artykuł kończy się zachętą do sięgania po inne książki,…
Portal Tygodnik Powszechny (22 sierpnia 2025) przedstawia nekrolog Marcela Łozińskiego (1940-2025) jako „arcymistrza” kina dokumentalnego, wychwalając metody „uruchamiania rzeczywistości” i rzekomą uczciwość w eksplorowaniu ludzkich doświadczeń. Artykuł gloryfikuje filmy takie jak „Wszystko może się przytrafić” czy „89 mm od Europy” za „filozoficzną głębię” i „nawiązywanie więzi z widzem”, całkowicie pomijając antropocentryczny redukcjonizm dzieł Łozińskiego wobec nadprzyrodzonego porządku.
Portal andrzejbobola.info (21 sierpnia 2025) relacjonuje nieznane epizody z historii kina dotyczące niezrealizowanego filmu o św. Andrzeju Boboli z 1939 roku. Wspomina zaangażowanie jezuitów, pisarzy Gałczyńskiego i Grzymały-Siedleckiego oraz planowaną superprodukcję z udziałem aktorskich gwiazd. Tekst kończy apelem o współczesną ekranizację życia męczennika.
Portal Gość Niedzielny informuje o zdobyciu Oscara za najlepszą krótkometrażową animację przez film „The Girl Who Cried Pearls” w reżyserii Maćka Szczerbowskiego i Chrisa Lavisa. Artykuł relacjonuje sukces polskiego twórcy, opisuje fabułę bajki o dziewczynce płaczącej perłami oraz wymienia inne nominowane dzieła. Ten suchy, kulturalny news, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia do…
Mit „świętego” Paderewskiego a katolicka rzeczywistość
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) relacjonuje wspomnienia pianistów o Józefie Hofmannie, bezkrytycznie powielając modernistyczne m…
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje rozmowę z Piotrem Dumałą, artystą animatorem, który w wywiadzie odsłania naturalistyczne i relatywistyczne podstawy swojej twórczości. Pod pozorem refleksji o sztuce i życiu przebija się tu modernistyczna wizja człowieka jako istoty skazanej na samotną walkę w bezbożnym świecie.
Portal eKAI (25 października 2025) informuje o wystawie „Muzyka światła. Witraże” w Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, prezentującej 60 witraży z budynków „sakralnych i świeckich”. Dr Aneta Oborny, dyrektor muzeum i kurator ekspozycji, określiła witraż jako „świątynię, światło, doświadczenie Boga”, podkreślając, że jest to pierwsza w Polsce wystawa łącząca „sztukę witrażu z muzyką, światłem i transcendencją”.
Portal Tygodnik Powszechny (25 października 2025) relacjonuje IV dzień Festiwalu Conrada jako „rozmowy o Europie Środkowej, rodzinie, wspólnocie i pamięci”, gdzie twórcy próbują „opisać świat, który się rozpada”. Weronika Gogola, Ján Púček i Ziemowit Szczerek w dyskusji prowadzonej przez Aleksandrę Hudymač redukują środkowoeuropejskość do „mikroskopijnych historii”, „ironii przetrwania” i groteski. Nominowani do Nagrody Conrada przyznają, że piszą z „przymusu”, traktując rodzinę jako „źródło napięcia”, zaś Colm Tóibín w finale festiwalu głosi, że „pisanie to próba oddania głosu ciszy” – całość stanowi manifest dekadenckiego humanizmu oderwanego od nadprzyrodzonego porządku.
