Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozmowę z artystką Julie Mehretu, której wystawa w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie ma konfrontować się z historią miasta zniszczenia i odbudowy. Artykuł gloryfikuje „duchologię” Jacques’a Derridy jako metodę artystyczną, redukując sacrum do immanentnych „nawiedzeń” przeszłości i całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar prawdziwego kultu i zbawienia.
…
Portal Tygodnik Powszechny (2 września 2025) relacjonuje wystawę „Przestrzenie” w warszawskiej Zachęcie, prezentującą polskie environmenty z lat 60. i 70. XX wieku jako rewolucyjny przełom w sztuce. Autor, Piotr Kosiewski, zachwyca się dziełami, które „angażują widza fizycznie i zmysłowo”, rekonstrukcjami prac Wojciecha Fangora, Marii Pinińskiej-Bereś czy Ewy Partum, oraz „przełamywaniem rutyny postrzegania”. Pominięcie jakiegokolwiek odniesienia do transcendentnego celu sztuki zdradza duchową pustkę tego przedsięwzięcia.
Portal Tygodnik Powszechny (29 sierpnia 2025) prezentuje rozmowę z Leną Górą, aktorką i scenarzystką, która deklaruje: „W mojej sztuce – we wszystkich moich filmach – podstawą jest podważanie tego, co uważamy za normalne”. Artykuł koncentruje się na karierze artystycznej Góry, wymieniając jej role w produkcjach takich jak „Król”, „Imago” czy „Erupcja”, oraz podkreślając zdobyte nagrody filmowe. Brakuje w nim najmniejszej wzmianki o finis ultimus (celu ostatecznym) ludzkiej działalności, którą według nauki katolickiej winna być chwała Boża i zbawienie duszy.
Portal Gość Niedzielny (22 sierpnia 2025) relacjonuje śmierć Stanisława Soyki, podkreślając jego artystyczne dokonania i reakcje polityczno-kulturalnego establishmentu. Cytowany artykuł koncentruje się na laickim żalu po utracie „inspirującego twórcy”, całkowicie pomijając nadprzyrodzoną perspektywę życia i śmierci człowieka. Ta publicystyczna nekrologia stanowi modelowy przykład teologicznego bankructwa współczesnej pseudo-katolickiej prasy.
Portal Tygodnik Powszechny (12 sierpnia 2025) prezentuje album Marcina Maciejowskiego „Rysunki wawelskie” jako kronikę współczesności poprzez pryzmat wzgórza wawelskiego. Autor chwali artystę za dokumentowanie protestów przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego w 2020 roku oraz wykorzystanie postaci historycznych do „prowadzenia aktualnych sporów”. Książkę określa się jako „jeden z piękniejszych artbooków” ostatnich dekad, gloryfikując subiektywizm narracji i świecki humanizm jako podstawę interpretacji rzeczywistości. Ta pozornie niewinna apologia sztuki współczesnej okazuje się manifestem ideologicznej rewolucji wymierzonej w porządek nadprzyrodzony.
Portal „Tygodnik Powszechny” (03.03.2026) recenzuje książkę Krystyny Czerni „Cisza i zgiełk obrazów”, obszerny zbiór szkiców krytycznych o polskich artystach współczesnych. Recenzja, pozbawiona jakiegokolwiek odniesienia do transcendencji, gloryfikuje sztukę jako autonomiczną sferę ludzkiego geniuszu, całkowicie przemilczając królestwo Chrystusa nad kulturą i sztuką – co stanowi klasyczny przejaw modernizmu potępionego przez…
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł o Cricotece – instytucji archiwizującej dziedzictwo Tadeusza Kantora – promującej model „archiwum performatywnego”, w którym dokumentacja nie jest zamkniętym zbiorem, lecz zaproszeniem do „dialogu” ze współczesną sztuką. Teza niniejszej analizy: jest to przejaw modernistycznej herezji, która redukuje sztukę do gry relatywistycznej, zaprzecza niezmienności prawdy…
Portal „Tygodnik Powszechny” (10 lutego 2026) przedstawia spektakl „Oracle” Łukasza Twarkowskiego jako „hipnotyzujące show” łączące „wielką maszynę” sztucznej inteligencji z „klasycznym melodramatem”. Autor entuzjastycznie opisuje „niemożliwy na polskich scenach rozmach” inscenizacji, w której „ledowe ekrany” i „sceniczne mansjony” tworzą wizję świata jako gry sterowanej przez „Wielki Mechanizm obdarzony niemal boskimi atrybutami”. Krytyk zachwyca się technologicznym przepychem oraz „intymnością” scen miłosnych, nie dostrzegając w tym dziele głębokiej antychrześcijańskiej rewolty.
Portal LifeSiteNews (5 lutego 2026) ujawnia korespondencję między Andresem Serrano – twórcą skandalicznego dzieła „Piss Christ” przedstawiającego krucyfiks zanurzony w własnym moczu – a Jeffreyem Epsteinem, miliarderem oskarżonym o handel ludźmi i wykorzystywanie nieletnich. Maile z 2012 roku pokazują, że Serrano zaprosił Epsteina na otwarcie wystawy w Manhattanie, „żartobliwie” informując o protestach Ligi Katolickiej. W 2015 roku artysta zwrócił się do Epsteina z prośbą o pomoc w zorganizowaniu spotkania z „papieżem Franciszkiem”, co faktycznie nastąpiło w 2023 roku podczas wizyty Serrano w Watykanie. Cała sprawa demaskuje głębokie zepsucie modernistycznych struktur i ich symbiózę z antychrześcijańskimi siłami.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) przedstawia Mazowiecki Instytut Kultury (MIK) jako instytucję „łączącą działania artystyczne z pracą społeczną”, działającą „na styku miasta i regionu”. W rozmowie z dyrektorką Magdaleną Ulejczyk podkreślono wielowarstwowe dziedzictwo budynku przy Elektoralnej 12 – dawnego Szpitala Świętego Ducha i kaplicy – oraz aktywność instytucji w zakresie funduszu filmowego, galerii sztuki współczesnej (Foksal, XX1, Test, Elektor) i programów społecznych.
