Portal Catholic News Agency (CNA) relacjonuje, iż sekta posoborowa ujawniła tytuły „czterech najważniejszych filmów” dla uzurpatora Leona XIV, wśród których znalazły się m.in. „Dźwięki muzyki” (1965) oraz „To wspaniałe życie” (1946). Wydarzeniem towarzyszącym ma być spotkanie z przedstawicielami świata kina 15 listopada w Watykanie, co struktury okupujące Rzym określają jako „dialog ze światem kina”.
Portal Opoka relacjonuje śmierć Elżbiety Pendereckiej (1947-2025), żony kompozytora Krzysztofa Pendereckiego, jako stratę dla „promocji kultury polskiej”. W komunikacie Andrzeja Gizy ze Stowarzyszenia im. Beethovena podkreślono jej rolę jako organizatorki festiwali muzycznych, w szczególności Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena, oraz „kulturotwórczą działalność” nagradzaną odznaczeniami.
Portal „Tygodnik Powszechny” (31 października 2025) prezentuje recenzję filmu Agnieszki Holland „Franz Kafka” jako próbę zerwania z „kafkowskimi stereotypami”. Reżyserka ukazuje pisarza jako „niezmordowanego wioślarza i piechura”, „flirciarza”, „czułego kochanka”, „motocyklistę”, „ogrodnika i stolarza”, redukując go do roli prekursora współczesnych mód: „nienormatywności”, relacji wirtualnych czy „nowoczesnych form pedagogiki ciała”. W miejsce teologicznej i metafizycznej głębi biografii Kafki Holland proponuje banalną psychoanalizę uwikłaną w ideologiczne klisze.
Portal Tygodnik Powszechny (31 października 2025) przedstawia recenzję filmu „Dom pełen dynamitu” Kathryn Bigelow, ukazującego hipotetyczny scenariusz ataku nuklearnego na Chicago. Autorzy skupiają się na „ludzkim wymiarze” kryzysu gabinetowego, przedstawiając go jako „precyzyjnie zaprogramowaną tykającą bombę”, która ujawnia „wydolność systemu” i „niepokój o bezpieczeństwo obywateli”. W całym tekście nie pada ani jedno odniesienie do moralnego porządku ustanowionego przez Chrystusa Króla, co stanowi jawną kapitulację przed laickim naturalizmem.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje dwie współczesne inscenizacje „Pana Tadeusza” – rapową wersję Kamila Białaszka w Teatrze Polskim w Poznaniu oraz krytyczną interpretację Wojtka Klemma w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. Artykuł Dariusza Kosińskiego wskazuje na problem kanonicznego statusu dzieła Mickiewicza, które stało się przedmiotem „walenia bejsbolem” przez młodych twórców. Podczas gdy spektakl Białaszka redukuje epopeję do patologicznego obrazu „żuli, dziwek i dilerów”, Klemm koncentruje się na wyciągnięciu „nieoczywistych wątków” – zwłaszcza perspektywy chłopskiej i kobiecej. Oba podejścia zdradzają głęboką niezdolność do uchwycenia transcendencji dzieła w imię świeckiego aktywizmu.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) prezentuje wywiad z Bryanem Schutmaatem, fotografem dokumentującym „melancholijne piękno” amerykańskiego Zachodu. Artysta deklaruje apolityczność swojej sztuki, jednocześnie przyznając, że jego zdjęcia ukazują „ubóstwo, izolację, ślady niespełnionych obietnic” oraz „moralny wymiar” krajobrazu naznaczonego ludzką degradacją. Wizja Zachodu jako „mitu”, który „dla wielu okazał się złudzeniem”, służy Schutmaatowi do tworzenia „osobistej opowieści” pozbawionej jakiegokolwiek transcendentnego punktu odniesienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) prezentuje wywiad z Bryanem Schutmaatem, fotografem dokumentującym amerykański Zachód. Artysta deklaruje, że jego prace są „subiektywną opowieścią” …
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) przedstawia wywiad z fotografem Bryanem Schutmaatem, który deklaruje: „Aparat nie zmieni świata. Fotografia to nie narzędzie naprawy, lecz forma poetycka – subtelna, czasem silniejsza”. Artysta, znany z melancholijnych obrazów amerykańskiego Zachodu, kreśli wizję sztuki jako medium osobistych emocji, oderwanego od obiektywnej prawdy i odpowiedzialności społecznej. Już ta deklaracja odsłania duchową pustkę współczesnej kultury, która porzuciła metafizyczny wymiar na rzecz estetyzowanej subiektywności.
Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) przedstawia tekst Olgi Drendy zachwalający rzekomą „pojemność” ludzkiej głowy dla równoczesnego przyjmowania sztuki wysokiej i kultury masowej. Autorka z satysfakcją odnotowuje tłumy w galeriach sztuki, by zaraz zrelatywizować wartość tego zjawiska stwierdzeniem: „odbiorca kultury i zwyczajny klient to ten sam człowiek”. Cały wywód sprowadza się do tezy, że „nie ma tu żadnego albo-albo” między prawdziwą sztuką a rozrywkową tandetą, gdyż „przeciętna ludzka głowa jest pojemna”.
Portal Opoka (27 października 2025) przedstawia relację o dwudziestosiedmioletnim pianiście Piotrze Pawlaku, finaliście Konkursu Chopinowskiego, który zwrócił uwagę modlitwą różańcową przed występem oraz deklaracjami o łączeniu aktywności koncertowej z grą na organach w „parafii” pw. „św. Teresy od Dzieciątka Jezus” w Gdańsku. Artykuł gloryfikuje rzekomą „jedność ducha artystycznego” i „przełamywanie podziału na sacrum i profanum”, pomijając jednak kluczowy kontekst doktrynalny. To pozornie wzruszające świadectwo kryje jednak głębsze problemy teologiczne i eklezjologiczne.
