Portal Tygodnik Powszechny informuje o premierze spektaklu „Mężczyźni objaśniają mi świat” w Teatrze Narodowym w Warszawie, opartego na esejach amerykańskiej pisarki Rebekki Solnit. Przedstawienie reżyserowane przez Klaudię Gębską ma być – według relacji – próbą odejścia od „ideologicznych manifestów” na rzecz „historii i uczuć kobiet”. Choć spektakl cieszy się…
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) relacjonuje dzieje pierwszych aktorek Teatru Narodowego założonego przez Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1765 r., eksponując ich „emancypacyjne” porzucanie mężów dla kariery scenicznej oraz skandaliczne relacje z arystokratami. Artykuł, pisany w duchu oświeceniowego libertynizmu, gloryfikuje środowisko sprzeniewierzające się podstawowym zasadom moralności katolickiej.
Portal Więź.pl (7 października 2025) relacjonuje spektakl „Czekając na Godota” Samuela Becketta w reżyserii Piotra Cieplaka wystawiony w Teatrze Narodowym. Artykuł Konrada Sawickiego przedstawia sztukę jako „magnetyzujące doświadczenie” egzystencjalnej refleksji, z naciskiem na motywy „oczekiwania”, „marnienia ludzkości” i pozornej nadziei zbawienia wyrażonej w zdaniu: „Jeden z łotrów został zbawiony. Przyzwoity procent”.
Portal Tygodnik Powszechny (31 marca 2026) zauważa rosnącą tendencję adaptacji prozy literackiej na deski polskich teatrów, porównując tę praktykę do strategii współczesnych platform streamingowych, nastawionych na rynkową atrakcyjność i szybką konsumpcję. Autor artykułu, Dariusz Kosiński, wywodzi teatr nie z rytuału, lecz z opowieści, czyniąc ze sceny przestrzeń czysto ludzkiej zabawy i gawędy, całkowicie abstrahując od jakiegokolwiek nadprzyrodzonego wymiaru dramatu. To sprowadzenie teatru do roli „Netflixa” jest nie tylko trafną diagnozą kondycji współczesnej kultury, ale przede wszystkim świadectwem jej głębokiego, duchowego wyjałowienia, gdzie zamiast uczestnictwa w Objawieniu, oferuje się widzowi estetyczny substytut.
Portal Tygodnik Powszechny (19 czerwca 2025) przedstawia przegląd wydarzeń w polskim teatrze minionego roku, gloryfikujący spektakle otwarcie rewolucyjne i antykatolickie. Artykuł zachwyca się „Tkoczami” Mai Kleczewskiej z Teatru Śląskiego – przedstawieniem pełnym przemocy, gdzie „fabrykanci mówią po polsku (kiedyś wydawali rozkazy po niemiecku), a uciemiężeni robotnicy po śląsku”, co reżyserka wykorzystuje do „ukazania sztafetę przemocy” i tezy o „reprodukowaniu” społecznego konfliktu bez możliwości sprawiedliwego rozwiązania. Autor entuzjastycznie opisuje również „Proces Eligiusza Niewiadomskiego” Bartosza Szydłowskiego, ukazujący zabójcę prezydenta Narutowicza jako „cichego szaleńca” z „wizją uzdrowienia kraju”, oraz „Termopile polskie” Jana Klaty, gdzie „karty w imieniu monstrualnej carycy Katarzyny rozdawał kniaź Patiomkin”. Całość wieńczy teza o „wielobarwności” polskiego teatru, który „nie mówi jednym głosem”.
Rosyjska lekcja dla współczesnej pseudo-katolickiej PolskiPortal Tygodnik Powszechny (2 grudnia 2025) relacjonuje premierę spektaklu „Termopile polskie” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze Narodowym, prz…
