Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje artykuł Bartłomieja Gutowskiego o losach pianisty Józefa Hofmanna jako rzekomo „ćwiczenie z widzialności” w kulturze współczesnej. Autor kreśli narrację o „logistyce pamięci” i „infrastrukturze kultury”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar sztuki i obowiązki katolickiego artysty.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) relacjonuje badania nad rzekomymi zdolnościami zwierząt do „tańca” w rytm muzyki, przedstawiając papugę Snowballa, lwa morskiego Ronana oraz makaki jako dowód na ewolucyjne korzenie ludzkiego poczucia rytmu. Artykuł pomija fundamentalną prawdę o ontologicznej przepaści między człowiekiem a zwierzętami, wpisując się w modernistyczną narrację degradującą godność osoby ludzkiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) przedstawia katastrofę demograficzną i adopcyjną jako problem społeczno-techniczny, całkowicie pomijając jej nadprzyrodzone przyczyny. Artykuł pełen jest modernistycznych założeń, od redukcji rodziny do „stabilnej sytuacji” po promocję związków nieformalnych – co stanowi jawną zdradę katolickiej nauki o małżeństwie i rodzicielstwie.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) promuje szereg wystaw sztuki współczesnej, koncentrując się na narracjach feministycznych, postkolonialnych i relatywistycznych. Artykuł wychwala ekspozycje takie jak „Kwestia kobieca: 1550-2025” w warszawskim Muzeum Sztuki Nowoczesnej, gdzie prezentowane są prace od renesansowych malarek po współczesne artystki zaangażowane w ideologiczne rewizje historii sztuki. Równoległa wystawa „Miasto kobiet” ma wzmacniać „aktualny wymiar” sztuki feministycznej. Autor entuzjastycznie opisuje również wystawy poświęcone Alinie Szapocznikow, Ewie Partum czy ukraińskiej artystce Żannie Kadyrowej, zestawiając je z globalnymi kontekstami politycznymi. Całość utrzymana jest w tonie afirmacji tzw. postępu kulturowego, całkowicie pomijając kryteria transcendentnego piękna i moralności.
Portal „Tygodnik Powszechny” (27 stycznia 2026) prezentuje rozmowę z Przemysławem Staroniem na temat hejtu, redukując problem do psychospołecznych uwarunkowań, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymi…
Edukacyjna rewolucja w służbie relatywizmu
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje wywiad z Aleksandrą Korczak, polonistką postulującą radykalną przebudowę kanonu lektur szkolnych. …
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) przedstawia postać Swamiego Wiwekanandy jako „duchowego wizjonera”, który „poprzez praktykę medytacji i jogi prowadzi do zjednoczenia z Bogiem”. Artykuł gloryfikuje działalność hinduskiego guru na Zachodzie, zwłaszcza jego wystąpienie podczas ekumenicznego „Parlamentu Religii Świata” w Chicago w 1893 r., oraz promuje mieszanie chrześcijaństwa z praktykami wschodnimi jako rzekomo „wybitny wkład w duchowość współczesnego człowieka”.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje artykuł ks. Dariusza Piórkowskiego SJ, w którym autor postuluje zastąpienie katolickiej doktryny o sakramentach i moralności subiektywnym „doświadczeniem żywego Jezusa”. Powołując się na rzekome słowa azjatyckiego biskupa, twierdzi, że europejskie kościoły pustoszeją, ponieważ „doprowadzamy ludzi do sakramentów”, podczas gdy w Azji prowadzi się ich do „relacji z żywym Jezusem”. Tekst stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji wiary do emocjonalnego przeżycia, co Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis nazwał „najstraszliwszym ze wszystkich herezji”.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) entuzjastycznie relacjonuje płytę „Konrad Skolarski plays Chopin”, zachwalając „dojrzałą mądrość” interpretacji i „precyzyjną, retoryczną artykulację”. Recenzent Jakub Puchalski zachwyca się technicznymi walorami nagrania, które zdobyło nominację do International Classical Music Awards, podkreślając: „W żadnym momencie tej płyty nie spada napięcie, a to przecież jest istotą muzyki”. Cały wywód przypomina jednak rozpaczliwe poszukiwanie sensu w sztuce odciętej od swego ontologicznego źródła.
Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) prezentuje recenzję powieści Krzysztofa Bartnickiego „Zespół Odepa” jako „radykalną inność” wartą doświadczenia. W rzeczywistości mamy do czynienia z kolejnym przejawem duchowego rozkładu współczesnej kultury, gdzie eksperyment formalny służy maskowaniu ideologicznego pustkowia.
