Portal „Tygodnik Powszechny” (20 lutego 2026) relacjonuje wywiad Marty Nawrockiej w TVN, skupiając się na jej stylu mówienia, emocjach oraz konflikcie z feministkami, podczas gdy przemilcza fundamentalne kwestie moralne, teologiczne i społeczne. Artykuł ujawnia głęboki sekularyzm i apostazję współczesnych elit, które całkowicie wykluczają panowanie Chrystusa Króla z życia publicznego, redukując…
Portal „Tygodnik Powszechny” (31 stycznia 2026) relacjonuje poród influencerki Angeliki Trochonowicz („Andziaks”) w prywatnej klinice jako „godny i bezbolesny” kontrast do realiów polskich szpitali. Autorka Zuzanna Radzik ubolewa nad nierównym dostępem do opieki medycznej, postulując państwową interwencję dla „godnych warunków porodu”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (17 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie Zuzanny Radzik, gdzie autorka piętnuje rzekomy „brak postępu” w dialogu katolicko-żydowskim, domagając się rewizji doktryny w imię pseudoteologicznego ekumenizmu. Artykuł stanowi jaskrawy przykład apostazji posoborowego establishmentu, który porzucił depositum fidei (depozyt wiary) na ołtarzu modernistycznej zgody.
Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) prezentuje felieton Zuzanny Radzik zatytułowany „Być, robić, móc, chcieć, musieć, mieć, moje postanowienia noworoczne”, który stanowi jaskrawą ilustrację duchowej pustki współczesnego macierzyństwa oderwanego od nadprzyrodzonego porządku. Autorka, określająca się jako „teolożka feministyczna”, snuje refleksje nad równowagą między karierą a macierzyństwem, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar powołania kobiecego nauczany przez niezmienny Magisterium Kościoła.
Portal Wksięgarnia.pl (10 grudnia 2025) prezentuje tekst zatytułowany „Radzik: Na wszystkie niedole ludzkości Bóg odpowiedział niemowlakiem. Strasznie to dziwne”, będący wyrazem duchowego bankructwa współczesnej pseudoteologii. Autorka, przedstawiana jako „teolożka”, snuje rozważania oparte na emocjonalnym subiektywizmie, całkowicie odrzucając obiektywny charakter doktryny katolickiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (9 grudnia 2025) prezentuje artykuł Zuzanny Radzik, w którym autorka, określająca się mianem „teolożki”, próbuje łączyć doświadczenie macierzyństwa z teologią maryjną. Tekst pełen jest redukcjonistycznych porównań i modernistycznych założeń, dalekich od katolickiej doktryny.
Portal Tygodnik Powszechny (08.12.2025) relacjonuje działalność watykańskiej komisji ds. diakonatu kobiet, powołanej przez antypapieża Bergoglio i zakończonej pod rządami uzurpatora Leona XIV. Autorka Zuzanna Radzik, określana jako „teolożka feministyczna”, ubolewa nad brakiem „odważnego przywództwa” w kwestii wprowadzenia kobiet do święceń diakonatu, powtarzając typowo modernistyczne postulaty rewolucji obyczajowej w Kościele.
„W parafii są dwaj księża i trzech diakonów, ale żadnego z nich nie widziałam posługujących w tych instytucjach” – cytuje anonimową amerykańską katoliczkę, sugerując rzekomą wyższość świeckich kobiet nad duchownymi w posłudze duszpasterskiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (21 listopada 2025) publikuje tekst Zuzanny Radzik kwestionujący rzekomą opozycję między posiadaniem dzieci a opieką nad zwierzętami. Autorka, określająca się jako „teolożka feministyczna”, dowodzi, że „opieka nad psem czy kotem ćwiczy ten sam mięsień troski, który przydaje się przy dzieciach”. Artykuł stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji sakramentalnego powołania małżeńskiego do poziomu biologicznego instynktu.
Portal Tygodnik Powszechny (12 listopada 2025) relacjonuje wrażenia Zuzanny Radzik z koncertu w brukselskim ratuszu, gdzie dominacja męskich wizerunków wśród historycznych dekoracji skłoniła autorkę do refleksji nad potrzebą „równoważenia” historii poprzez współczesne feministyczne inicjatywy kulturalne. Artykuł gloryfikuje książkę Victorii Martín de la Torre „Europa. Skok w nieznanie”, przedstawiającą założycieli Unii Europejskiej jako moralnych herostratusów zmierzających ku „trwałemu pokojowi” poprzez świecką integrację gospodarczo-polityczną. W tekście pobrzmiewa ton rozczarowania współczesnymi „osobnościami i nacjonalistycznymi dumami”, które rzekomo zasłaniają „doniosłość zadania” jakim miałoby być budowanie ponadnarodowej struktury oderwanej od chrześcijańskich korzeni. Całość stanowi klasyczny przejaw modernistycznej utopii, gdzie Krzyż zostaje zastąpiony cykorią jako nowym symbolem „pokoju”.
