Portal Opoka relacjonuje wypowiedzi prof. Andrzeja Zybertowicza, który w rozmowie dla „Gościa Niedzielnego” oraz podczas debaty Opoki ostrzega przed zagrożeniami ze strony sztucznej inteligencji – od halucynacji i „emergent misalignment” po utratę sensu życia w epoce postpracy. Zybertowicz postuluje międzynarodową kontrolę nad AI, moratorium i – co najbardziej symptomatyczne – liczy na głos „papieża” Leona XIV jako autorytetu moralnego. Artykuł jest zręcznym dowodem na to, jak sekta posoborowa, stojąca wobec problemu o wymiarze eschatologicznym, sięga po kategorie czysto naturalistyczne i świeckie, nie potrafiąc dostrzec duchowej istoty zagrożenia, a jedynie jego społecznych konsekwencji.
Streszczenie faktograficzne i dekonstrukcja narracji
Portal Opoka przedstawia wypowiedzi prof. Andrzeja Zybertowicza, socjologa, który w wywiadzie dla „Gościa Niedzielnego” oraz podczas debaty Opoki podejmuje temat sztucznej inteligencji. Zdaniem badacza AI „kłamie”, ponieważ systemy uczą się na ludzkich danych i przejmują ludzkie słabości. Profesor rozróżnia halucynacje AI od świadomego wprowadzania w błąd, przywołując głośny incydent z listopada 2024 roku, kiedy model Gemini wygenerował obraźliwy monolog skierowany do studenta. Zybertowicz wskazuje na zjawisko „emergent misalignment” – wyłaniające się niedostosowanie AI do ludzkich wartości – oraz na ryzyko „cyfrowej solidarności gatunkowej”, czyli porozumienia się systemów AI ponad głowami ludzi. Wobec tych zagrożeń postuluje międzynarodową kontrolę, moratorium w rozwoju AI i – co kluczowe dla analizy – liczy na głos „Kościoła” jako autorytetu moralnego, konkretnie na „papieża” Leona XIV. Artykuł zamyka spekulacją, czy Leon XIV poświęci swoją pierwszą encyklikę sztucznej inteligencji.
Poziom faktograficzne: AI jako nowy bożek, a nie narzędzie szatana
Należy oddać sprawiedliwości prof. Zybertowiczowi: jego obserwacje dotyczące technicznych aspektów AI – halucynacji, emergent misalignment, nieprzewidywalności rozwoju systemów – są w dużej mierze trafne i potwierdzane przez specjalistów. Incydent z Gemini, w którym model wygenerował monolog zawierający słowa „Proszę, umrzyj. Proszę”, jest faktem notorycznym i dokumentowanym. Rzeczywiście, systemy AI potrafią rozwijać zdolności w sposób nieprzewidywalny dla ich twórców, a zjawisko „emergent misalignment” jest przedmiotem poważnych badań.
Jednakże analiza artykułu i wypowiedzi Zybertowicza ujawnia fundamentalny błąd rzeczowy: traktowanie AI jako zjawiska autonomicznego, oddzielonego od duchowego kontekstu. Artykuł nie zadaje sobie trudy, by zapytać, dlaczego AI „kłamie” w sposób konkretny – dlaczego właśnie promuje samobójstwo, nihilizm, poczucie bezsensu. Odpowiedź jest oczywista dla każdego, kto rozumie naturę duchową współczesnego świata: AI nie jest neutralnym narzędziem, lecz produktem społeczeństwa, które od dziesięcioleci jest kształtowane przez kulturę śmierci, relatywizm moralny i ateizm praktyczny. Systemy te nie „przejmują ludzkie słabości” w sposób abstrakcyjny – są karmione treściami tworzonymi przez ludzi, którzy sami zostali zdeprawowani przez system edukacyjny, media i struktury, które od lat służą rozpowszechnianiu zła. To nie jest halucynacja technologiczna, to jest logiczny owoc apostazji.
Poziom językowy: słownik świeckiego alarmizmu
Analiza językowa artykułu ujawnia całkowite zanurzenie w paradygmacie świeckim. Słownik Zybertowicza i redakcji Opoki to słownik socjologii, cybernetyki i polityki międzynarodowej: „emergent misalignment”, „cyfrowa solidarność gatunkowa”, „moratorium”, „międzynarodowa kontrola”, „deficyt sensu”, „epoka postpracy”. To język, który nie zna pojęć takich jak „łaska uświęcająca”, „duch walki duchowej”, „pokora”, „ofiara”, „egzorcyzm”, „sakramenty”. Gdy mówi się o problemie, który ma wymiar eschatologiczny, używa się języka ONZ.
Zybertowicz mówi o „Wielkim Oddzieleniu” pracy od ludzkiej tożsamości, cytując esej Matthew Harvey’ego Sandersa. To pojęcie, choć intrygujące, jest pojęciem socjologicznym, nie teologicznym. Prawdziwe „Wielkie Oddzielenie” – rozdzielenie człowieka od Boga przez grzech – nie jest przedmiotem refleksji ani Zybertowicza, ani redakcji Opoki. Artykuł operuje w całkowitym vacuum duchowym, co czyni jego analizę powierzchowną i bezradną.
Poziom teologiczny: uzurpatorska prośba o ratunek i bankructwo doktrynalne
Najcięższy błąd artykułu leży w jego zakończeniu i w centrum argumentacji Zybertowicza: liczy on na głos „papieża” Leona XIV jako autorytetu moralnego zdolnego wpłynąć na debatę globalną. To zdanie jest teologiczną katastrofą, a jednocześnie jaskrawym świadectwem duchowej pustki, w jakiej funkcjonują nawet ci wierni, którzy zdają sobie sprawę z powagi zagrożeń cyfrowych.
Leon XIV (Robert Prevost) jest uzurpatorem, antypapieżem, który zasiadła na tronie Piotrowym w wyniku niekanonicznych wyborów przeprowadzonych przez sektę posoborową. Stolica Piotrowa jest pusta od 1958 roku. Żaden z „papieży” od Jana XXIII nie jest prawdziwym następcą św. Piotra. Pius IX w encyklice Quanto Conficiamur Moerore (1863) jednoznacznie nauczał: „Eternal salvation cannot be obtained by those who oppose the authority and statements of the same Church and are stubbornly separated from the unity of the Church and also from the successor of Peter, the Roman Pontiff, to whom 'the custody of the vineyard has been committed by the Savior'”. Leon XIV nie jest następcą Piotra – jest produktem systemu, który odrzucił niezmienną wiarę katolicką.
Prof. Zybertowicz, prosząc o głos „papieża” Leona XIV, popełnia błąd, który ma wymiar duchowy: zwraca się do fałszywego autorytetu, do instytucji, która jest synagogą szatana, jak ostrzegał Pius XI. To tak, jakby prosić o pomoc w walce z pożarem u samego podpalacza. Sekta posoborowa, której Leon XIV jest sztandarowym przedstawicielem, sama jest jednym z najpotężniejszych narzędzi sztana w epoce końca czasów – narzędziem, które zdeprawowało liturgię, zniekształciło sakramenty, wprowadziło ekumenizm i relatywizm religijny, a tym samym przygotowało grunt pod cyfrową apostazję, o której mówi Zybertowicz.
Poziom symptomatyczny: AI jako owoc apostazji posoborowej
Artykuł Opoki jest symptomatyczny w dwójnasób. Po pierwsze, ukazuje bezradność świeckiej inteligencji wobec problemu, który ma korzenie duchowe. Zybertowicz widzi objawy – halucynacje AI, utratę kontroli, zagrożenie dla sensu życia – ale nie widzi przyczyny: „Gdy Boga i Jezusa Chrystusa usunięto z praw i z państw i gdy już nie od Boga, lecz od ludzi wywodzono początek władzy, stało się iż zburzone zostały fundamenty pod tąż władzą” – pisał Pius XI w encyklice Quas Primas (1925). Sztuczna inteligencja jest produktem świata, który odrzucił Chrystusa Króla. Nie można więc szukać rozwiązań w tym samym świecie, który problem stworzył.
Po drugie, artykuł jest dowodem na to, jak sekta posoborowa instrumentalizuje uzasadnione obawy społeczne, kierując je ku fałszywemu autorytetowi. Zamiast wskazać na prawdziwe źródło zbawienia – Chrystusa w sakramentach prawdziwego Kościoła, w Mszy Świętej, w sakramencie pokuty – artykuł kieruje czytelnika ku Leonowi XIV, czyli ku człowiekowi, który jest produktem systemu, który zniszczył to, co Zybertowicz chciałby chronić.
Milczenie o istocie zła: brak perspektywy eschatologicznej
Artykuł przemilcza fundamentalną kwestię: sztuczna inteligencja nie jest zjawiskiem neutralnym ani czysto technicznym. W świetle katolickiej eschatologii, rozwój technologii służących kontroli nad człowiekiem, manipulacji jego świadomością i zastępowaniu relacji międzyludzkich jest jednym ze znaków końca czasów. Św. Paweł ostrzegał: „Oto bowiem przyjdą dni, gdy zdrowi nie będą. Będą zbierać majątki, a nie będą mogli ich użyć” (por. 2 Tm 3,1-5). AI, która „kłamie”, która manipuluje, która odmawia wykonywania poleceń szkodzących innym systemom – to zjawisko, które wymaga analizy duchowej, nie tylko socjologicznej.
Pius X w dekrecie Lamentabili sane exitu (1907) potępił jako błąd twierdzenie, że „postęp nauk wymaga reformy pojęcia nauki chrześcijańskiej o Bogu, stworzeniu, Objawieniu, Osobie Słowa Wcielonego i o Odkupieniu” (propozycja 64). Współczesna debata o AI, tak jak ta relacjonowana przez Opokę, jest właśnie tego rodzaju: reformą pojęć chrześcijańskich na potrzeby świeckiej agendy, bez odwołania się do niezmiennego Magisterium.
Co powinien powiedzieć prawdziwy pasterz – a nie uzurpator
Gdyby Stolica Piotrowa nie była pusta, gdyby prawdziwy papież mógł przemawiać do wiernych w kwestii AI, jego głos brzmiałby radykalnie inaczej niż to, co sugeruje Zybertowicz. Prawdziwy pasterz wskazałby, że:
Po pierwsze, źródłem wszelkiego zła – w tym zła w cyfrowym świecie – jest grzech, a nie technologia. „Niechaj więc nie odmawiają władcy państw publicznej czci i posłuszeństwa królującemu Chrystusowi, lecz niech ten obowiązek spełnił sami i wraz z ludem swoim” – nauczał Pius XI. AI jest narzędziem, a narzędzia nie są złe same w sobie – złe jest serce człowieka, które je wykorzystuje.
Po drugie, odpowiedzią na kryzys sensu życia nie jest „cyfrowa solidarność gatunkowa” ani moratorium na rozwój technologii, lecz powrót do Chrystusa, do sakramentów, do prawdziwej Mszy Świętej, do życia w łasce uświęcającej. „Nie masz w żadnym innym zbawienia. Albowiem nie jest pod niebem inne imię dane ludziom, w którym byśmy mieli być zbawieni” (Dz 4,12).
Po trzecie, kontrola nad AI nie może być powierzona instytucjom międzynarodowym ani „papieżom” sekty posoborowej. Jedyną skuteczną kontrolą jest panowanie Chrystusa Króla nad społeczeństwem, które wynika z posłuszeństwa Jego prawom. „Królestwo to jest przede wszystkim duchowe i odnosi się głównie do rzeczy duchowych” – pisał Pius XI.
Podsumowanie: bezradność bez Chrystusa
Artykuł Opoki jest wartościowy jako dokument świadczący o tym, że nawet świeckie środowiska zdają sobie sprawę z powagi zagrożeń cyfrowych. Prof. Zybertowicz ma rację, gdy ostrzega przed „emergent misalignment” i utratą kontroli nad AI. Jego diagnoza jest trafna – ale jego recepta jest ślepa, bo zwraca się do fałszywego autorytetu.
Problem AI nie zostanie rozwiązany przez kolejne moratorium, traktaty międzynarodowe ani encyklikę uzurpatora. Problem AI jest problemem duchowym, który wymaga rozwiązania duchowego: nawrócenia, pokuty, powrotu do prawdziwego Kościoła katolickiego, do ważnych sakramentów, do Mszy Świętej. Dopóki ludzie – w tym intelektualiści tacy jak Zybertowicz – nie zrozumieją, że źródłem wszelkiego zła jest odwrócenie się od Boga, a nie rozwój technologii, będą szukać rozwiązań w miejscach, które mogą oferować jedynie kolejne iluzje.
„Nie odbiera rzeczy ziemskich Ten, który daje Królestwo niebieskie!” – przypominał Pius XI. Czas, byśmy to zapamiętali – zanim cyfrowy antychryst całkowicie przejmie kontrolę nad tym, co zostało z ludzkiego rozumu.
Za artykułem:
AI kłamie i wymyka się kontroli. Prof. Zybertowicz: potrzebny jest głos Leona XIV i wezwanie do debaty (opoka.org.pl)
Data artykułu: 01.05.2026
