Portal LifeSiteNews (2 października 2026) donosi, że „biskup” Luis Rafael Zarama z Raleigh przełożył w kościele Świętego Krzyża w Durham pogański rytuał „smudgingu” podczas uroczystości pamiątki św. Kateri Tekakwitha. Prowadził go Richard Duran z plemienia Pascua Yaqui. Obecność „biskupa”, modlitwa w cztery strony świata, tańce pogańskie oraz referat o „kolonizacji” i byciu „sojusznikiem” rdzennej kultury stanowią jawne bałwochwalstwo i apostazję od wiary katolickiej. To nie jest inkulturacja, to oddawanie cześci demonom w domu Bożym.
Faktografia: pogański kult w sercu świątyni
Relacjonowane zdarzenie ma wymiar notoryczny. „Biskup” Zarama nie tylko dopuścił, ale osobiście uczestniczył w ceremonii, której istota jest czysto szamańska. Spalanie ziół w celu „oczyszczenia energii” i „przywoływania dobrych duchów” to definicja magii i wróżby, potępione przez Pismo Święte i Magisterium. „Nie znajdzie się u ciebie… czarownik, ani kto pyta wróżbitów, ani wróżbita, ani kto czaruje, ani kto pyta duchów, ani wróżbita z upiorami, ani kto pyta umarłych” (Pwt 18, 10-11 Wlg). Modlitwa „w cztery strony świata” skierowana do „duchów” północy, południa, wschodu i zachodu to wzywanie demonów. Święty Paweł uczy: „Co więc mówię? Że to, co ofiarują pogaństwo, ofiarują demonom, a nie Bogu. Nie chcę, abyście stali się współuczestnikami demonów” (1 Kor 10, 20 Wlg). Obecność „kapłana” Millera, który złożył tę modlitwę, oraz tańce pogańskie przed ołtarzem potwierdzają: to nie jest liturgia katolicka, to kult fałszywych bogów.
Język synkretyzmu: maskowanie bałwochwalstwa słowem „inkulturacja”
Słownictwo użyte w artykule i na ulotce – „święta ziemia”, „święte jednoczenie”, „inkulturacja”, „bycie sojusznikiem” – to nowomowa modernistyczna. Służy ona zamaskowaniu zdrady Pierwszego Przykazania. Pius XI w encyklice Quas Primas (1925) uczy, że Chrystus Króluje nad wszystkimi narodami i kulturami: „Panowanie Jego mianowicie nie rozciąga się tylko na same narody katolickie… lecz panowanie Jego obejmuje także wszystkich niechrześcijan”. Nie ma więc mowy o „dialogu” kultur na równi. Jest mowa o poddaniu wszelkiej kultury Chrystusowi Królowi. Termin „inkulturacja” w ustach posoborowców oznacza zrządzenie Ewangelii przed pogaństwem. To jest realizacja błędu potępionego w Syllabusie Piusa IX: „Protestantyzm nie jest niczym innym, jak inną formą tej samej prawdziwej chrześcijańskiej religii…” (błąd 18), tutaj rozszerzonego na pogaństwo. Ziemia nie jest „święta” samej w sobie, święta jest przez Kościół i sakramenty.
Teologia: chrystusowość Kateri a pogaństwo jej „uczcicieli”
Największą ironią – i dowodem diabelskiego podstępu – jest fakt, że św. Kateri Tekakwitha (kanonizowana przez antypapieża Benedykta XVI w 2012 r., co czyni ten czyn pustym i nieważnym) słynęła z radykalnego odrzucenia religii mohawskiej i oddania się Chrystusowi. Dziś jej imię służy do wrowadzenia pogaństwa do świątyni. To jest realizacja ostrzeżenia św. Piusa X w Pascendi Dominici gregis (1907): moderniści „redukują wiarę do uczucia religijnego” i chcą „przełamać ramy, które oddzielają Kościół od świata”. Rytuał „smudgingu” to czysta magia sympatyczna. Kościół zawsze nauczał, że sakramentale (np. kaplica, posłane woda) działają ex opere operantis Ecclesiae (z mocą modlitwy Kościoła), a nie magią ex opere operato jak czary szamana. Dopuszczenie tego rytuału to formalna apostazja od wiary w unikalność Zbawiciela. Kanon 1399 Kodeksu z 1917 r. (odpowiednik dzisiejszego kan. 1364) nakłada karę ekskomunki latae sententiae na odpadających od wiary. Kto oddaje cześć demonom, odpada od wiary.
Objaw systemowy: duch Watykańskiego II w działaniu
To nie jest incydent. To jest owoc „Nostrae Aetate” i „Dignitatis Humanae”, które otworzyły drzwi fałszywiemu ekumenizmowi i religijnej wolności. Bł. Pius IX w Quanto Conficiamur Moerore (1863) pisał o „złej wierze i obojętności” (indifferentismus) jako o zaradze niszczącej Kościół. „Biskup” Zarama, żartując o tańcu „sercem”, ujawnia duchową pustkę i bezwzględność. Struktury posoborowe, okupujące Watykan od 1958 r., systematycznie niszczą wiarę wiernych, zastępując Najświętszą Ofiarę stołem zgromadzenia, a sakramenty – psychologicznym warsztatami. Tu zastępują Ofiarę Przepraszającą kultem demonów ziemi. Prawdziwy Kościół Katolicki trwa tam, gdzie biskupi ważni (wyświęceni w rytucie przed 1968 r.) strzegą Prawa Bożego i nie dopuszczają „obrzędów pogańskich” do świątyń. „Kto nie jest ze mną, jest przeciwko mnie; a kto nie zbiera ze mną, rozprasza” (Łk 11, 23 Wlg). Ten rytuał to rozpraszanie stad.
Odpowiedź wiernego: ucieczka od bałwochwalstwa
Wierny katolik nie może brać udziału w takim „nabożeństwie”. Musi uciec, jak uciekali pierwsi chrześcijanie od ofiarowania kadzu cesarzowi. Jedynym źródłem uzdrowienia i jedności jest Krwią Chrystusa w Sakramencie Ołtarza i Spowiedzi. Wszelkie „modlitwy w cztery strony świata” to droga do potępienia. Powrót do Tradycji, do Mszy Trydenckiej, do Katechizmu Trzeckiego – to jedyna droga zbawienia w czasach wielkiej apostazji.
Za artykułem:
Raleigh bishop allows pagan prayer ritual in Catholic church (lifesitenews.com)
Data artykułu: 02.10.2026
