Portal eKAI (18 stycznia 2026) relacjonuje obchody 37. „Dnia Dialogu między katolikami a Żydami” we Włoszech, inicjatywy współorganizowanej przez modernistyczną Konferencję Episkopatu Włoch i Zgromadzenie Rabinów Włoch. Pod hasłem „Zjednoczeni w tym samym błogosławieństwie” promuje się fałszywą tezę o duchowej równości judaizmu talmudycznego z wiarą katolicką.
Zdrada misji ewangelizacyjnej Kościoła
W przesłaniu „biskupów” włoskich czytamy, że „jako chrześcijanie i jako Żydzi jesteśmy objęci tym samym błogosławieństwem. Droga jest różna, ale zakorzeniona w tym samym błogosławieństwie”. To jawne zaprzeczenie słowom Chrystusa: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14,6 Wlg).
„Karty do poznania judaizmu” przedstawiają, prostym i przystępnym językiem, niektóre podstawowe elementy religii żydowskiej: od różnicy między Torą pisaną a ustną, przez kalendarz żydowski, postać rabina i rolę kobiety, aż po pojęcia sprawiedliwości i miłosierdzia oraz humor.
Promowanie talmudycznych tradycji jako równoległej drogi zbawienia stanowi otwarte odrzucenie dogmatu Extra Ecclesiam nulla salus (poza Kościołem nie ma zbawienia) potwierdzonego przez Sobór Florencki (1442). Jak stwierdza św. Augustyn: „Kościół katolicki jedynie prawdziwie czci Boga, wszystkie inne religie to przesądy lub bałwochwalstwa” (De Civitate Dei, X, 3).
Nostra Aetate jako fundament apostazji
Artykuł jawnie przyznaje, że inicjatywa opiera się na heretyckich dokumentach Soboru Watykańskiego II, szczególnie deklaracji Nostra Aetate. To właśnie ten dokument wprowadził rewolucyjną koncepcję „braterstwa” z religiami niekatolickimi, co Pius XI potępił w encyklice Quas Primas: „Królestwo Odkupiciela naszego obejmuje wszystkich ludzi – jak o tym mówi Poprzednik nasz, Leon XIII […] obejmuje także wszystkich niechrześcijan” (1925).
Tworzenie wspólnych podręczników typu „Sojusznicy tego samego Sprzymierzeńca” to realizacja masońskiego planu zniszczenia katolickiej tożsamości. Św. Pius X w Lamentabili potępił podobne próby: „Prawda zmienia się wraz z człowiekiem […] Chrystus nie ogłosił żadnej określonej całościowo nauki” (propozycje 58, 59).
Antysemityzm jako pretekst do relatywizmu
Wszelkie wzmianki o „walce z antysemityzmem” służą tu jako zasłona dymna dla promowania religijnego synkretyzmu. Kardynał Zuppi deklaruje: „materiały pomagają nam zwalczać wielką ignorancję oraz uczyć się znaczeń i wielu elementów naszych świąt”. Tymczasem prawowierny katolik nie potrzebuje „uczyć się” talmudycznych tradycji, gdyż – jak uczy św. Paweł – „stare rzeczy przeminęły, oto wszystko stało się nowe” (2 Kor 5,17 Wlg).
Prezydentka Unii Włoskich Wspólnot Żydowskich, Noemi Di Segni, zaznacza, że „dzięki temu projektowi chciano wypełnić luki i wyjaśnić pewne pojęcia, aby przeciwdziałać antysemityzmowi”.
Brakuje tu jakiejkolwiek wzmianki o antychrześcijańskich pasażach Talmudu czy współczesnych prześladowaniach chrześcijan w Izraelu. Jak zauważył Pius XII: „Milczenie w sprawie prawdy jest zgodą na błąd”.
Redukcja wiary do etnicznego folkloru
Opisywany podręcznik sprowadza religię do poziomu etnograficznej ciekawostki: „rozdział poświęcony stołowi […] zasady i znaczenie kuchni koszernej […] chałki, gorzkie zioła na Pesach, słodycze na Purim”. To dokładna realizacja modernistycznej metody potępionej przez św. Piusa X w Pascendi: „redukcja wiary do sentymentalnego doświadczenia” (1907).
Tymczasem Kościół zawsze nauczał, że starotestamentowe przepisy ceremonialne straciły ważność wraz z Ofiarą Krzyżową. Św. Paweł ostrzega: „Jeżeli będziecie się obrzezywali, Chrystus wam nic nie pomoże” (Gal 5,2 Wlg).
Państwo jako nowy arbitrum religii
Szczególnie wymowne są słowa ministra Giuseppe Valditary: „Wszyscy musimy się zaangażować […] Zacząć od uczniów, aby nie utrwalały się uprzedzenia i błędne narracje”. To jawna realizacja błędów potępionych w Syllabusie Piusa IX:
- „Nauczanie tych, którzy porównują Najwyższego Pasterza do księcia wolnego i działającego w Kościele powszechnym, jest doktryną średniowieczną” (propozycja 34)
- „Władza świecka ma prawo ingerować w sprawy religii, moralności i duchowego kierownictwa” (propozycja 44)
Włoski minister edukacji jawi się tu jako nowy cenzor katolickiej doktryny, co stanowi całkowite odwrócenie porządku ustanowionego przez Chrystusa Króla.
Zatrute owoce posoborowej rewolucji
Opisywana inicjatywa to logiczna konsekwencja odrzucenia królewskiej władzy Chrystusa. Gdy Kościół przestaje głosić „Ewangelię wszelkiemu stworzeniu” (Mk 16,15 Wlg), staje się biurem dialogu z tymi, którzy odrzucają Odkupienie. Jak prorokował Pius XI: „Odrzucenie królewskiej godności Chrystusa prowadzi do całkowitego rozkładu społeczeństw” (Quas Primas).
Brakuje tu fundamentalnego wezwania do nawrócenia żydów, które stanowiło istotę misyjnego mandatu Kościoła. Św. Cyryl Jerozolimski nauczał: „Żydzi ukrzyżowali jedynego Syna pasterza, dlatego zostali wygnani ze swej owczarni” (Katechezy 10,5).
Zamiast modlitwy o nawrócenie niewiernych, mamy tu „braterski dialog” – co jest zdradą zarówno Ewangelii, jak i samych żydów, których zbawienie wymaga przyjęcia Chrztu św. Jak stwierdza Sobór Trydencki: „Jeśli ktoś twierdzi, że wiara usprawiedliwiająca jest jedynie ufnością w Boże miłosierdzie, który odpuszcza grzechy ze względu na Chrystusa […] niech będzie wyklęty” (sesja VI, kanon 12).
Opisywany „Dzień Dialogu” to nie spotkanie dwóch religii, ale dwa nurty tej samej modernistycznej apostazji: jeden w łonie neokościoła, drugi w judaizmie rabinicznym. Jak ostrzegał Leon XIII: „Spisek przeciwko Kościołowi wspierany jest przez sojusz żydostwa z masonerią” (Humanum Genus).
Jedyną prawowitą odpowiedzią katolika na takie bluźnierstwa jest odmówienie modlitwy za nawrócenie żydów z „Oficjum o Najśw. Imieniu Jezus”: „Niech wszyscy poznają Jezusa Chrystusa prawdziwego Mesjasza i uwierzą w Niego, którego żydzi ukrzyżowali, a którego Ty, o Boże, wskrzesiłeś z martwych”.
Za artykułem:
18 stycznia 2026 | 00:20Katolicy i Żydzi – we Włoszech poznanie zaczyna się w szkole (ekai.pl)
Data artykułu: 18.01.2026
