Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje decyzję FSSPX o przeprowadzeniu nieautoryzowanych konsekracji biskupich 1 lipca 2026 roku. Superior generalny „bractwa” Davide Pagliarani uzasadnia ten krok „stanem konieczności” spowodowanym kryzysem w „Kościele”, pogłębionym przez „pontyfikaty” Franciszka i Leona XIV. Artykuł wskazuje na analogię do sytuacji w Chinach, gdzie struktury posoborowe uznały nielegalnych „biskupów” mianowanych przez reżim komunistyczny. Relacja stanowi klasyczny przykład fałszywej dialektyki pomiędzy dwoma skrzydłami tego samego modernistycznego projektu – „tradycjonalistycznym” i „postępowym” – które wspólnie legitymizują antykościelną rewolucję.
Faktograficzna farsa „stanu konieczności”
„Fr. Pagliarani powiedział, że śledził list do Leona XIV wyraźnie wyrażając potrzebę większej liczby biskupów. Odpowiedź na ten list, jak podaje oświadczenie FSSPX, »w żaden sposób nie odpowiada na nasze prośby«”
Rzekomy „stan konieczności” służy FSSPX jako pretekst do łamania kanonów 953 i 2370 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., które wyraźnie zastrzegają wyłączność konsekracji biskupich dla Stolicy Apostolskiej pod karą ekskomuniki latae sententiae. Tymczasem żadna konieczność nie może usprawiedliwić nielegalnej sakry, gdyż prawdziwy Kościół katolicki – w przeciwieństwie do sekciarskich struktur – zachowuje nieprzerwanie ważną sukcesję apostolską. Co więcej, sam Marcel Lefebvre otrzymał święcenia biskupie z rąk kardynała Achille Lienarta – masona potwierdzonego przez archiwa loży „Grand Orient” – co zasadniczo podważa ważność całej sukcesji „lefebrystowskiej”. Jak stwierdza św. Robert Bellarmin w De Romano Pontifice: „Nikt nie może być prawowitym biskupem, jeśli nie jest mianowany przez prawowitego papieża” (ks. II, rozdz. 30).
Językowa demaskacja modernistycznej gry
Retoryka FSSPX operująca pojęciami „tradycjonaliści” czy „wierni katolicy” stanowi semantyczną pułapkę mającą ukryć ich rzeczywistą pozycję teologiczną. Jak zauważa Pius X w encyklice Pascendi, moderniści „używają słów katolickich, ale w znaczeniu modernistycznym” (nr 25). Gdy Pagliarani mówi o „kontynuowaniu misji Kościoła katolickiego”, w rzeczywistości odnosi się do parodii Kościoła – tworu pozbawionego ważnej jurysdykcji, uznającego antypapieży i celebrującego (choć w formie trydenckiej) sakramenty w oderwaniu od autentycznego Magisterium.
Teologiczna nieważność schizmatyckich struktur
Konsekracje bez mandatu papieskiego stanowią ciężkie naruszenie boskiej konstytucji Kościoła. Bulla Piusa V Cum ex Apostolatus Officio (1559) stanowi nieodwołalnie: „Jeśliby kiedykolwiek się okazało, że jakiś biskup […] przed promocją lub wyniesieniem odszedł od wiary katolickiej – jego wyniesienie jest nieważne i żadne” (III.6). Tym samym wszelkie sakry w FSSPX – powstałym jako reakcja na herezje posoborowe, lecz nigdy nie odcinającym się całkowicie od antypapieży – pozostają ipso facto nieważne. Co więcej, żaden „stan konieczności” nie może zaistnieć w prawdziwym Kościele, który – zgodnie z obietnicą Chrystusa (Mt 16,18) – trwa nieprzerwanie poprzez kapłanów i biskupów zachowujących integralną wiarę.
Symptomatyczny przejaw posoborowej anarchii
Dramat FSSPX stanowi logiczny owód zasady „hermeneutyki ciągłości” wprowadzonej przez modernistów. Uznając antypapieży za prawowitych następców św. Piotra, „lefebryści” stali się zakładnikami własnych sprzeczności. Jak trafnie zauważa artykuł: „Jeśli […] ChRL może konsekrować kogo chce, jak Watykan może zająć stanowisko przeciwko FSSPX?”. To retoryczne pytanie demaskuje quasi-kościół posoborowy jako strukturę pozbawioną teologicznej spójności, gdzie „ortodoksję” zastąpiono polityczną koniunkturalnością.
W świetle niezmiennej doktryny katolickiej FSSPX pozostaje jedynie bliźniaczym nurtem tej samej posoborowej schizmy. Jak nauczał Pius XII w Humani Generis: „Nikt, choćby nawet był najwyższego stopnia w hierarchii kościelnej, nie może swobodnie podążać za własnymi poglądami” (nr 20). Prawdziwym rozwiązaniem kryzysu nie jest więc mnożenie nielegalnych sakr, lecz powrót do Kościoła katolickiego rozumianego jako Mistyczne Ciało Chrystusa – niezmienne w swej doktrynie, sakramentach i władzy.
Za artykułem:
Everything you need to know about the upcoming consecrations of SSPX bishops (lifesitenews.com)
Data artykułu: 02.02.2026
