Portal „Tygodnik Powszechny” (14 października 2025) relacjonuje wystawę „Ludzie” w warszawskiej Galerii Raster, prezentującą prace Zofii Rydet, Edwarda Dwurnika i Pawła Althamera jako rzekome „artystyczne zapisy” wiejskich społeczności. W opisie dominuje ton bezkrytycznego zachwytu nad dokumentacją ludowej egzotyki, całkowicie pomijając duchowy wymiar życia przedstawianych społeczności.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) prezentuje wywiad z psychoterapeutką Anną Król-Kuczkowską, która demaskuje iluzję wellnessu jako narzędzia osiągnięcia szczęścia. Autorka krytykuje współczesną obsesję na punkcie „najlepszej wersji siebie”, wskazując na niemożliwość uniknięcia ludzkich ograniczeń i konieczność konfrontacji z nieprzeżytymi życiowymi alternatywami. Choć diagnoza trafnie wskazuje na pułapki świeckiego indywidualizmu, pozostaje niewolnicą naturalistycznej antropologii, całkowicie pomijającej nadprzyrodzony wymiar ludzkiego przeznaczenia.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) recenzuje najnowsze nagranie Mszy h-moll Bacha w wykonaniu Raphaëla Pichona i zespołu Pygmalion, zachwalając „efektowną wirtuozerię”, „bogactwo faktur” i „barokową teatralność”. Artykuł przedstawia dzieło jako pokaz możliwości kompozytora, całkowicie pomijając jego liturgiczny charakter i nadprzyrodzony cel.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje doświadczenia autorki Zuzanny Radzik podczas urlopu macierzyńskiego, gloryfikujące słuchanie audiobooków – od feministycznych aktywistek po pseudopapieską adhortację „Dilexi te”. Artykuł prezentuje duchową pustkę współczesnego katolicyzmu, gdzie sakralność macierzyństwa zastąpiono konsumpcją ideologicznych treści.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje zwycięstwo Andreja Babiša w czeskich wyborach parlamentarnych, eksponując technokratyczne spekulacje o kształcie przyszłej koalicji rządowej. W centrum narracji pozostają dylematy: sojusz z radykalnymi antyunijnymi partiami SPD i Kierowcami dla Siebie versus nieformalne poparcie liberalnej opozycji; obawy o „wojny kulturowe” oraz ewentualne osłabienie prozachodniego kursu Pragi. Zupełnym milczeniem pominięto fundamentalną katastrofę duchową – całkowite wykluczenie Boga z życia publicznego narodu ochrzczonego przed tysiącem lat.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje głos anonimowego autora określającego się jako „Michał”, który przedstawia edukację zdrowotną w szkołach jako konieczną dla „etycznego wyc…
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) relacjonuje próby wprowadzenia ustawy o związkach partnerskich w Polsce, przedstawiając ją jako „krok cywilizacyjny” w kraju określonym jako „jeden z ostatnich europejskich krajów bez związków partnerskich”. Artykuł przemilcza całkowicie katolicką naukę o rodzinie, za to gloryfikuje wypowiedź ministra Katarzyny Kotuli o „patchworkowej rodzinie” prezydenta jako argument za legalizacją związków pozamałżeńskich. Jednocześnie lekceważy warszawską manifestację przeciw nielegalnej migracji, sugerując jej małą frekwencję przy jednoczesnym podkreślaniu wewnętrznych sporów w obozie rządzącym.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) przedstawia dramat mężczyzn zmagających się ze skutkami leczenia raka prostaty, eksponując przy tym całkowitą amnezję duchową współczesnej medycyny. W…
Portal „Tygodnik Powszechny” (14 października 2025) analizuje polską politykę obronną wobec zagrożenia rosyjskiego, wskazując na nadmierne skupienie na zakupach uzbrojenia przy zaniedbaniu obrony cywilnej, cyberbezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego. Autor postuluje „zachowanie spokoju” wobec rosyjskich prowokacji i „systematyczną pracę nad niezbyt spektakularnymi elementami szeroko rozumianego systemu bezpieczeństwa”. Artykuł stanowi klasyczny przykład świeckiego redukcjonizmu, gdzie Bóg i Jego prawa zostały wyparte przez technokratyczną wizję porządku światowego.
Portal „Tygodnik Powszechny” (14 października 2025) publikuje felieton Olgi Drendy, w którym autorka nawiązuje do filmu Felliniego „Osiem i pół”, by uzasadnić potrzebę powrotu do „mowy ezopowej” i „czytania między wierszami”. Jako wzór podaje strategie PRL-owskich badaczy kultury omijających cenzurę, a współczesnym zagrożeniem nazywa algorytmy mediów społecznościowych i technologiczną inwigilację.
Apoteoza ezopowej mowy służy tu jednak nie obronie prawdy, lecz zabezpieczeniu możliwości głoszenia błędów bez konsekwencji.
