Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje artykuł Marcina Kędzierskiego, w którym ten twierdzi, że podział na prawicę i lewicę upadł, a politykę decydują estetyka i media, w szczególności Krzysztof Stanowski. Autor chwali Krzysztofa Bosaka jako „męża stanu zdrowego rozsądku”, pomijając całkowicie panowanie Chrystusa Króla. To jest manifest naturalizmu politycznego.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z ginekologiem Marzeną Dębską, w której menopauza staje się pretekstem do propagowania wizji człowieka zredukowanego do funkcji biologicznych i potrzeb psychicznych. Artykuł milczy o Bogu, o sakramencie małżeństwa i o sensie cierpienia, oferując zamiast tego hormony jako ratunek dla relacji, a rozwód jako ostateczną opcję wolności.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje edytorial „ks. Adama Bonieckiego” poświęcony roli sztuki. Autor opowiada o swojej cioci, malarce Imoli, tworzącej portrety za kawałek chleba w obozie koncentracyjnym. Uważa to za dowód siły sztuki w skrajnych warunkach. Tekst przemilcza o Chrystusie, łasce sakramentalnej i zbawieniu wiecznym. Redukuje człowieka do istoty odkrywającej siebie przez estetykę, a nie przez wiarę. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i naturalizmu pozbawionego nadprzyrodzonego wymiaru.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozważnienie pana Grzegorza Ryś, arcybiskupa krakowskiego, z okazji 46. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej. Tekst opiera się na ewangelicznym wezwaniu do podążania za Krzyżem, lecz natychmiast poddaje je interpretacji wyłącznie antropologicznej, cytując pseudo-encyklikę „Magnifica Humanitas” uzurpatora Leona XIV. Autor twierdzi, że człowieczeństwo rozwijają się „przez ograniczenie”, a krzyż staje się symbolem współczucia, troski i budowania „cywilizacji miłości”. Pomija całkowicie wymiar odkupienczy, sakramentalny i sądowniczy Krzyża Chrystusa. To jest kwintesencja modernizmu: redukcja tajemnicy Zbawienia do pedagogiki naturalistycznego samodoskonalenia.
Portal Tygodnik Powszechny, organ główny polskiej sekty posoborowej, pod płomieniem Michała Okońskiego obala mity debaty o ustawie o zawodzie artysty, by w rzeczywistości uwieńczyć mity naturalizmu. Artykuł redukuje sztukę do terapeutycznego środka przeciw samotności i wypełniacza luk w PKB, całkowicie wykluczając z horyzontu Chrystusa Króla i celów nadprzyrodzonych. To jest manifest apostazji: kultura bez Boga staje się kultem człowieka, a „Tygodnik” – propagatorem nowej religii estetycznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozmowę z Nicola Lagioią, pisarzem uległym estetyce rozpadu. Wywiadowca przedstawia Rzym jako miasto, w którym cynizm wypiera wiarę, a historia redukuje się do cyklu przemocy i korupcji. Pomija się absolutnie panowanie Chrystusa Króla, jedynego lekarstwa na ludzką nędzę. To jest portret świata pozbawionego łaski, w którym zbrodnia i samotność stają się ostatecznym horyzontem sensu.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje premierę tomiku wierszy Wojciecha Bonowicza pt. „Bardzo”. Recenzent Tomasz Fiałkowski chwali „afirmację”, „życzliwość wobec świata” i proponuje kota za wzór egzystencjalny. Artykuł jest manifestem duchowej pustki, w której zadrżała polska inteligencja kościelna po rewolucji soborowej.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje fascynację pokolenia Z kinem grozy, interpretując ją jako poszukiwanie „szczerości” i radzenie sobie z lękami społeczno-ekonomicznymi. Artykuł Michała Walkiewicza chwali komercyjny sukces tanich filmów independenckich, widząc w nich bunt przeciwko mainstreamowi. Cytowany tekst ujawnia jednak totalną próżnię nadprzyrodzoną: zamiast wskazać na grzech jako źródło strachu i na Chrystusa Króla jako jedynego Uzdrowiciela, glorifikuje on estetykę trwogi jako nową formę katechezy dla bezbożnego pokolenia.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł historyczny. Autor to Waldemar Łazuga. Tematem są losy pomników Bismarcka w Polsce. Tekst opisuje wieże, pałac na Kaszubach i pomnik Konopnickiej. Relacjonuje zamianę Bismarcka na Pomnik Najświętszego Serca Jezusowego. Następnie opisuje zastąpienie Serca Jezusowego pomnikiem Marii Konopnickiej. Kończy informacją o festiwalu rockowym pod wieżą. Artykuł jest dowodem triumfu laicyzmu w polskiej przestrzeni publicznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” – głośnica polskiego neokleru – promuje film Ewy Ewart „Do ostatniego oddechu” jako wzór obywatelskiego oporu przeciw zanieczyszczeniu powietrza. Artykuł Jaceka Stawiskiego redukuje dramatyczną kwestię śmierci fizycznej do sloganu humanitarnego, całkowicie pomijając śmierć wieczną i Króla, który jedynie ma władzę nad życiem i śmiercią. To jest manifest apostazji: naturalizm zamaskowany na troskę o wspólną domostwę.
