Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje rozmowę z Nicola Lagioią, pisarzem uległym estetyce rozpadu. Wywiadowca przedstawia Rzym jako miasto, w którym cynizm wypiera wiarę, a historia redukuje się do cyklu przemocy i korupcji. Pomija się absolutnie panowanie Chrystusa Króla, jedynego lekarstwa na ludzką nędzę. To jest portret świata pozbawionego łaski, w którym zbrodnia i samotność stają się ostatecznym horyzontem sensu.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje premierę tomiku wierszy Wojciecha Bonowicza pt. „Bardzo”. Recenzent Tomasz Fiałkowski chwali „afirmację”, „życzliwość wobec świata” i proponuje kota za wzór egzystencjalny. Artykuł jest manifestem duchowej pustki, w której zadrżała polska inteligencja kościelna po rewolucji soborowej.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje fascynację pokolenia Z kinem grozy, interpretując ją jako poszukiwanie „szczerości” i radzenie sobie z lękami społeczno-ekonomicznymi. Artykuł Michała Walkiewicza chwali komercyjny sukces tanich filmów independenckich, widząc w nich bunt przeciwko mainstreamowi. Cytowany tekst ujawnia jednak totalną próżnię nadprzyrodzoną: zamiast wskazać na grzech jako źródło strachu i na Chrystusa Króla jako jedynego Uzdrowiciela, glorifikuje on estetykę trwogi jako nową formę katechezy dla bezbożnego pokolenia.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł historyczny. Autor to Waldemar Łazuga. Tematem są losy pomników Bismarcka w Polsce. Tekst opisuje wieże, pałac na Kaszubach i pomnik Konopnickiej. Relacjonuje zamianę Bismarcka na Pomnik Najświętszego Serca Jezusowego. Następnie opisuje zastąpienie Serca Jezusowego pomnikiem Marii Konopnickiej. Kończy informacją o festiwalu rockowym pod wieżą. Artykuł jest dowodem triumfu laicyzmu w polskiej przestrzeni publicznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” – głośnica polskiego neokleru – promuje film Ewy Ewart „Do ostatniego oddechu” jako wzór obywatelskiego oporu przeciw zanieczyszczeniu powietrza. Artykuł Jaceka Stawiskiego redukuje dramatyczną kwestię śmierci fizycznej do sloganu humanitarnego, całkowicie pomijając śmierć wieczną i Króla, który jedynie ma władzę nad życiem i śmiercią. To jest manifest apostazji: naturalizm zamaskowany na troskę o wspólną domostwę.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje spotkanie z Darkim Cvijetićem, pisarzem z Prijedora, który język nazywa swoją jedyną ojczyzną. Artykuł ukazuje twórczość jako mozaikę wspomnień o wojnie, traumie i powojennym rozpadzie, w której komizm ma oswajać horror. Cytowany tekst jest dowodem na to, że bez Chrystusa Króla pamięć staje się przekleństwem, a ludzka solidarność – tylko cieniem zbawienia.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje rozmowę z Agnieszką Romaszewską o terrorze na Białorusi po protestach z 2020 roku. Wywiadka opisuje reżim Łukaszenki jako totalitarny, uzależniony od służb, zniszczący tożsamość narodową i zależny od Rosji. Artykuł całkowicie pomija wymiar nadprzyrodzony, redukując walkę o wolność do immanentnej gry politycznej i psychologii mas, co demaskuje naturalistyczny humanitaryzm posoborowej publicystyki.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Jakuba Wiecha, w którym fale upałów w Europie są wyłącznie zjawiskiem meteorologicznym wymagającym inżynieryjnej adaptacji. Autor redukuje boską prowidencję do modeli klimatycznych, a grzech ludzki – do emisji dwutlenku węgla. To jest esencja nowoczesnego naturalizmu: szukanie ratunku w technice, zamiast w nawróceniu do Chrystusa Króla.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje inicjatywę w jakubowskim sanktuarium, gdzie grupa laików i proboszcz kanonik Czerwiński wytyczyli „Polską Drogę św. Jakuba”, łączącą się z hiszpańskim Camino de Santiago. Artykuł Stanisława Zasady opisuje pielgrzymowanie jako spacer turystyczny, warsztat cierpliwości i spotkanie z naturą, w którym ateista i winiarz mają równe prawo do bycia „poszukującymi”. Przypomina o „odpustach” przyznanych przez antypapieża Leona XIV i nawiązuje do Jana Pawła II jako autorytetu tożsamości europejskiej. Całość to manifest naturalizmu, w którym sakralność uległa redukcji do kulturowo-turystycznego spacera.
Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje zgon ojca Benedykta Chao, najstarszego trapisty świata, zmarłego 31 lipca 2026 roku w wieku 108 lat. Artykuł opisuje dramatyczną historię chińskiej kongregacji cystersów ścisłych obserwacji: prześladowania komunistyczne, „marsz śmierci”, męczeństwo ojca Chryzostoma Zhanga i 33 współbraci, ucieczkę do Kanady oraz odbudowę opactwa Matki Bożej Radości na wyspie Lantao w Hongkongu. Redakcja przedstawia ten ciąg zdarzeń jako świadectwo wierności życiu monastycznemu i wierze. To jednak jedynie humanitarna legenda, która milczy o totalnej kapitulacji duchowej struktur, którym ten mnich służył przez dekady – struktur okupowanych przez antypapieżów i oddalonych od Prawdziwej Mszy Świętej.
