Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o modzie domowego przecieru pomidorowego, nazywając ją „liturgią słoików”. Autor, Paweł Bravo, analizuje koszty, trendy społeczne i przepisy kulinarne, pomijając wszelką perspektywę nadprzyrodzoną. To jest objaw duchowej pustki sekty posoborowej, która zamiast Królestwa Chrystusa buduje królestwo brzucha.
Portal „Tygodnik Powszechny” recenzuje książkę karmelity Mateusza Filipowskiego i Marcina Jakimowicza pt. „Modlitwa zmęczonych Kościołem”. Recenzent, jezuita Jacek Prusak, chwali autorów za „odwagę” wulgaryzmów skierowanych do Boga i za redukcję modlitwy do terapii emocjonalnej. Artykuł promuje wizję Boga jako „Emmanuela-bliskiego-przyjaciela”, drwiąc krzyż i ofiarę. To manifest nowoczesnego pelagianizmu i naturalizmu, w którym grzech, łaska i Najświętsza Ofiara przestają istnieć.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje nową edycję „Wertep” Leopolda Buczkowskiego oraz publikację jego korespondencji w wydawnictwie Austeria. Artykuł Oliviera Soboty-Szamockiego chwali chaotyczną formę prozy jako adekwatną wyrażeniu traumy wojennej. Redakcja prezentuje pisarza jako mistrza „innej tradycji”, który rozbija liniowość narracji. Cytowany tekst milczy o Bogu, grzechu i zbawieniu, redukując ludzką egzystencję do estetyki rozpadu. To jest dowodem totalnej secularizacji kultury w strukturach posoborowych.
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje pożegnanie z Ignacym Karpowiczem, pisarzem uśmierconym w wieku pięćdziesięciu lat. Artykuł Magdaleny Nowickiej-Franczak chwali twórce za „groteskę”, „neorodzinę” i wiarę w literaturę jako źródło ocalenia. Cytowany tekst jest manifestem apostazji: zastępuje łaskę sakramentalną estetyką, a porządek Boży ideologią gender.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje serię „Obraz tygodnia” Bartosza Minkiewicza, prezentując ją jako element wysokiej kultury społeczno-kulturalnej. Strona zmusza do subskrypcji, by odczytać treść, jednocześnie zalewając czytelnika ofertami handlowymi i listą artykułów promujących narracje postępowe: od banalizacji grzechu ciałościowego przez ideologię beztelefonicznej edukacji, po demograficzne iluzje i rewizjonizm historyczny. To nie jest czasopismo katolickie, lecz biuletyn laickiego humanitaryzmu udającego duchowość.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o masowym zainteresowaniu Niemców cyfrowymi kartotekami NSDAP, nazywając to zjawisko „literaturą wnuków”. Artykuł Pawła Zarychty opisuje otwarcie archiwów jako narzędzie walki z „mgłą niepamięci” i wskazuje na luki w niemieckiej pamięci zbiorowej co do zbrodni w Polsce. Redakcja chwali „zbiorowy ruch poszukiwawczy” jako postęp moralny. To jednak jest dowodem na bankructwo ludzkiej pamięci pozbawionej nadprzyrodzonego wymiaru, redukującej grzech do błędu historycznego, a winę do odpowiedzialności społecznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje z dzielnicy Marzahn-Hellersdorf w Berlinie wschodnim, ukazując rozczarowanie mieszkańców po zjednoczeniu Niemiec i rosnące poparcie dla AfD. Artykuł, oparty na rozmowach z świadkami historii NRD, demaskuje duchową pustkę świata, który odrzucił panowanie Chrystusa Króla na rzecz laicyzmu i humanitaryzmu.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje analizę Filipa Rudnika dotyczącą nowej fazy wojny rosyjsko-ukraińskiej. Artykuł skupia się na bilansie sił, logistyce, dronach, sankcjach i perspektywach zimowej kampanii. Cytowany tekst traktuje konflikt wyłącznie jako grę strategiczną mocarstw, pomijając całkowicie wymiar nadprzyrodzony, winy grzechów i konieczność panowania Chrystusa Króla. To jest manifest intelektualnej apostazji, w której ludzka rozumność usurpuje miejsce Boga.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje o wyroku Sądu Najwyższego prowincji Quebec, który uznał „kardynała” Marc Ouelleta ofiarą zniesławienia i przyznał mu sto tysięcy dolarów kanadyjskich odszkodowania od Pameli Groleau. Artykuł szczegółowo opisuje przebieg procesu cywilnego, zmianę wersji oskarżycielki oraz decyzję Watykanu z 2022 roku o braku podstaw do wszczęcia dochodzenia kanonicznego. To reportaż z areny walki wewnętrznej struktury okupującej Watykan, w której sądy świeckie zastępują trybunały Kościelne, a dobra imię uszczerbionego urzędnika staje się wyższą wartością niż sprawa zbawienia dusz i prawda o grzechu. **Ten wyrok nie jest sprawiedliwością, lecz dowodem na to, że sekta posoborowa ostatecznie uległa prawu świeckiemu, tracąc nawet pozory suwerenności duchowej.**
Portal Gość Niedzielny relacjonuje o inauguracji „Czasu dla Stworzenia” w Asyżu. Antypapież Leon XIV ustanowił ten okres z okazji 800. rocznicy śmierci św. Franciszka. Centralnym motywem ma być „żywa woda” w ujęciu ekumenicznym i klimatycznym. To manifest naturalistycznego panteizmu, który zastępuje Królewstwo Chrystusa pogańskim kultem stworzenia.
