Portal „Tygodnik Powszechny” (18 listopada 2025) relacjonuje sensacyjne doniesienia włoskiego dziennikarza Ezio Gavazzeniego o rzekomej „snajperskiej turystyce” w oblężonym Sarajewie (1992-1995), gdzie bogaci turyści mieli płacić za strzelanie do cywilów. Autor Tomasz Stawiszyński podkreśla brak dowodów i „zachęca do powściągliwości”, wpisując się w modernistyczną tendencję relatywizacji zła.
Portal Tygodnik Powszechny (5 listopada 2025) prezentuje tekst Tomasza Stawiszyńskiego broniący dziennikarza Bogdana Rymanowskiego przeciwko krytyce za zaproszenie do programu profesor Grażyny Cichosz, której poglądy naukowe budzą kontrowersje. Autor postuluje zastąpienie „piętnowania” rzekomo wartościowym dialogiem, twierdząc że „przeciwdziałanie pseudonauce” wymaga atrakcyjnej prezentacji „racjonalnego punktu widzenia”. Całość przepojona jest relatywizmem podważającym samo pojęcie obiektywnej prawdy.
Portal „Tygodnik Powszechny” (4 listopada 2025) relacjonuje wspomnienie autora o bójce dwóch mężczyzn przed sklepem Społem na warszawskiej Chomiczówce w 1989 roku, gdzie starszy napadnięty mężczyzna odmówił dobicia leżącego przeciwnika, komentując: „ja jestem stara żoliborska szkoła, leżącego się nigdy nie bije”. Autor konfrontuje to ze współczesnymi walkami MMA, gdzie dobijanie nieprzytomnych przeciwników stało się normą, oraz wskazuje na szersze zjawisko „gargantuizacji sfery publicznej” – braku umiaru, dystansu i eskalacji przemocy w kulturze masowej. Jako przyczyny wskazuje „późnokapitalistyczne nienasycenie” i „deficyt sensu”, wyrażając tęsknotę za światem regulowanym zasadami „starej żoliborskiej szkoły”. Analizowany tekst stanowi jaskrawy przykład naturalistycznej diagnozy kryzysu cywilizacyjnego, całkowicie pomijającej jego religijne i moralne korzenie.
Portal „Tygodnik Powszechny” (24 października 2025) prezentuje esej Tomasza Stawiszyńskiego na temat polaryzacji społecznej i prób ograniczania wolności słowa w imię „wyższej konieczności”. Autor diagnozuje zjawisko polegające na tym, że „wszystkim, którzy pragną uniemożliwić innym głoszenie ich poglądów, zawsze się wydaje, że mają słuszność i w związku z tym działają w stanie wyższej konieczności”. Jako remedium proponuje on „rozmowę” w ramach demokratycznego procesu, ostrzegając przed niebezpieczeństwem „rządów siły”. Tekst stanowi jaskrawą ilustrację teologicznego bankructwa świeckiego humanizmu, który – odrzucając nadprzyrodzony porządek – skazuje się na nieustanne krążenie w błędnym kole subiektywnych racji.
Portal Tygodnik Powszechny (15 października 2025) relacjonuje rzekomy sukces Donalda Trumpa w zawieszeniu broni w Gazie, przedstawiając go jako przykład złamania „czarno-białych klisz” w polityce. Autor Tomasz Stawiszyński posługuje się psychoanalityczną retoryką narcystycznej „ambiwalencji”, by zasugerować, że nawet osoba postrzegana negatywnie może dokonać „ocalenia dziesiątek tysięcy ludzi”. „Rzeczywistość jest po prostu znacznie bardziej różnorodna niż czarno-białe klisze” – konkluduje, ignorując katolicką zasadę distinctio realis między dobrem a złem.
Portal Więź.pl informuje o wręczeniu Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. „bpa” Jana Chrapka za rok 2025. Wśród nominowanych znaleźli się Dorota Sokołowska (Polskie Radio Białystok) za dokumentowanie „kulturowej i religijnej tożsamości Podlasia”, Tomasz Stawiszyński za eseje o „kryzysach, wartościach i duchowości” oraz Michał Kłosowski („Przewodnik Katolicki”, „Tygodnik Powszechny”) za „robienie rabanu” w tematach „kościelnych”. Ceremonia odbędzie się 21 października w Domu Arcybiskupów Warszawskich – instytucji całkowicie podległej antypapieżowi Leonowi XIV. Ta jawna celebracja modernistycznej herezji stanowi kwintesencję duchowego rozkładu struktury okupującej Watykan.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025) prezentuje analizę Tomasza Stawiszyńskiego dotyczącą wstrętu jako reakcji na osoby o odmiennych poglądach. Autor opisuje sytuację, w której uczestnik debaty medialnej doświadczył fizycznych objawów obrzydzenia po kontakcie z oponentem, co spotkało się z aprobatą środowisk internetowych. Stawiszyński krytykuje tę postawę, odwołując się do świeckiej filozofii Marthy Nussbaum, dowodząc destrukcyjności wstrętu dla społeczeństw demokratycznych. Całość stanowi jednak klasyczny przykład redukcji problemu duchowego do poziomu psychospołecznego, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiej natury.
Portal „Gość Niedzielny” (2 października 2025) informuje o trzech finalistach Nagrody Dziennikarskiej „Ślad” im. bp. Jana Chrapka: Dorocie Sokołowskiej, Michale Kłosowskim i Tomaszu Stawiszyńskim. Wyróżnienie przyznawane przez posoborowe struktury od 2002 roku ma zostać wręczone podczas gali w Domu Arcybiskupów Warszawskich z udziałem „arcybiskupa” Adriana Galbasa. Wśród dotychczasowych laureatów wymieniani są m.in. Szymon Hołownia, ks. Andrzej Draguła czy Tomasz Terlikowski – postacie otwarcie głoszące tezy sprzeczne z niezmienną doktryną katolicką.
Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) relacjonuje analizę Tomasza Stawiszyńskiego, który opierając się na freudowskiej koncepcji „kultury jako źródła cierpień”, ostrzega przed psychologicznymi skutkami rozwoju sztucznej inteligencji. Autor wprowadza termin „urojenia AI”, opisując przypadki osób, które chatbotów zaczęły traktować jako boskie istoty, partnerów emocjonalnych lub twórców „genialnych teorii fizycznych”. Stawiszyński postuluje zachowanie „dyskomfortu” jako mechanizmu obronnego przed całkowitym zatraceniem w cyfrowych fantazmatach. Artykuł stanowi klasyczny przykład redukcji duchowego kryzysu współczesności do psychologicznych kategorii, przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonej perspektywy grzechu i bałwochwalstwa.
Tygodnik Powszechny relacjonuje zabójstwo Charliego Kirka, amerykańskiego komentatora prawicowego, zastrzelonego 10 września 2025 roku na kampusie uniwersytetu w Utah przez 22-letniego Tylera Robinsona. Autor, Tomasz Stawiszyński, potępia falę usprawiedliwień zbrodni w mediach społecznościowych, podkreślając, że poglądy ofiary – nawet radykalne – nie usprawiedliwiają przemocy, a wolność słowa powinna być gwarantowana bez ryzyka śmierci. Artykuł krytykuje polaryzację społeczną, trybalizm i relatywizację moralną, wzywając do otrzeźwienia w oparciu o historię i kulturę. Teza ta, choć pozornie moralna, stanowi klasyczny przykład sekularnego humanitaryzmu, który pomija absolutny prymat Praw Bożych, prowadząc do duchowego bankructwa i usprawiedliwiania grzechu śmiertelnego.
