Portal „Tygodnik Powszechny” (21 kwietnia 2026) publikuje wpis o. Wacława Oszajcy SJ, w którym autor podejmuje próbę egzegezy fragmentów ewangelicznych dotyczących „dobrego pasterza”, mieszając je z rozważaniami o władzy politycznej, odpowiedzialności za wojny i cytatami z literatury pięknej. Oszajca twierdzi, że władza pochodzi od Boga, ale jest przekazywana przez ludzi,…
Portal „Tygodnik Powszechny” (21 kwietnia 2026) prezentuje rysunek Bartosza Minkiewicza w ramach cyklu „Obraz tygodnia”. Publikacja ta, wpleciona w gąszcz reklam subskrypcyjnych i promocji „czytania za złotówkę”, stanowi wizualną i mentalną syntezę tego, czym stał się tzw. „Tygodnik Powszechny” wewnątrz struktur posoborowych. Zamiast pełnić rolę katolickiego periodyku, stał się on…
Portal Tygodnik Powszechny relacjonuje (14 kwietnia 2026) artykuł „o.” Wacława Oszajcy SJ, w którym autor podejmuje próbę refleksji nad kondycją ludzką, grzechem i obecnością zła w świecie, odwołując się do tekstów biblijnych. Całość rozważań stanowi podręcznikowy przykład naturalistycznej redukcji katolickiej teologii do poziomu psychologicznych impresji.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) przedstawia tekst o. Wacława Oszajcy SJ gloryfikujący Helenę Kowalską jako rzekomą prekursorkę „nowego otwarcia” w Kościele. Autor podkreśla jej „prekursorskie wątki”, w tym pragnienie kapłaństwa i zniesienia struktury zakonnej, przedstawiając je jako wzór do naśladowania. Całość stanowi jawną apologię modernistycznej rewolucji doktrynalnej, podszytej pogardą dla niezmiennej dyscypliny Kościoła.
Portal Tygodnik Powszechny (14 października 2025) publikuje tekst „pana” Wacława Oszajcy SJ zatytułowany „Dwa miecze”, w którym autor podejmuje próbę reinterpretacji biblijnych narracji o Bożym sądzie nad Amalekitami oraz ewangelicznych epizodów z mieczem. Oszajca stawia prowokacyjne pytanie: „czy jest możliwe walczyć i kochać?”, sugerując rzekomą sprzeczność między starotestamentalnymi nakazami Bożymi a nowotestamentalnym przesłaniem miłości. Już sam tytuł zdradza modernistyczną agendę: redukcję Objawienia do psychologicznego dylematu.
Portal „Tygodnik Powszechny” (7 kwietnia 2026) publikuje tekst autorstwa „o.” Wacława Oszajcy SJ, w którym tajemnica Zmartwychwstania Pańskiego zostaje zredukowana do naturalistycznego splotu życia i śmierci, a człowiek określony mianem „ostatniego ogniwa ewolucji”. Autor, posługując się mętnym językiem poezji i egzystencjalizmu, systematycznie usuwa z pola widzenia nadprzyrodzony charakter łaski i…
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) publikuje artykuł o. Wacława Oszajcy SJ, w którym autor sugeruje, że negatywne doświadczenia mogą otwierać „nowe horyzonty w wierze”. Powołując się na fragmenty Ewangelii (J 10,33-39 i Łk 17,11-19), Oszajca przedstawia Jezusa jako „wywrotowca”, którego zabito za niezgodność z mesjańskimi oczekiwaniami. Wskazuje, że jedynie Samarytanin i syryjski dowódca Naaman mieli dostrzec potrzebę zmiany swojej wiary. Autor zachęca do przyjrzenia się temu, „czego nie lubimy”, sugerując, że może to prowadzić do głębszego poznania Boga.
Portal Tygodnik Powszechny (30 września 2025) publikuje refleksję o. Wacława Oszajcy SJ zatytułowaną „Korzystajmy z myślenia”. Autor powołuje się na fragment Ewangelii o gorszycielach i obowiązku przebaczenia, by postawić tezę, że Królestwo Boże tworzą wszyscy, którzy „umiejąc odróżniać dobro od zła, czują się odpowiedzialni za dolę i niedolę całego stworzenia”. „Znakiem” Boga na świecie ma być nie tylko Kościół, lecz każdy przejaw humanitarnej troski. Oszajca retorycznie pyta: „Jeśli nie słyszymy [głosu krzywdzonych], czy możemy nazywać się Kościołem?”, sugerując, że istotą misji Kościoła jest aktywizm społeczny. W tekście nie znajdziemy ani jednego odniesienia do nadprzyrodzonej misji Kościoła, konieczności łaski, sakramentów czy obowiązku głoszenia jedynej prawdziwej wiary dla zbawienia dusz.
Portal „Tygodnik Powszechny” (23 września 2025) prezentuje refleksję „o.” Wacława Oszajcy SJ na temat rytuału przekazywania znaku pokoju podczas posoborowej pseudo-liturgii. Autor piętnuje rzekomą obojętność wiernych manifestującą się przez zastąpienie podawania ręki pokłonami, argumentując, że świadczy to o duchowym opuszczeniu wspólnoty. W typowo modernistycznym tonie Oszajca redukuje problem kryzysu religijnego do socjologicznych obserwacji, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar liturgii i stan łaski jako fundamentu prawdziwej jedności chrześcijańskiej.
Portal „Tygodnik Powszechny” (31 marca 2026) publikuje homilię ks. Wacława Oszajcy SJ na temat Wielkanocy, w której autor redukuje tajemnicę Zmartwychwstania do psychologicznego modelu „otwartości na świat”, odrzuca tradycyjne pojmowanie modlitwy i wiary, a w kluczowym momencie twierdzi, że Jezus Chrystus na krzyżu „stracił wiarę i nadzieję”, zostawiając jedynie…
