Kultura – Strona 28 – Ethos Catholicus

Neo-kościelne igraszki w kryminalnym przebraniu

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (31 grudnia 2025) przedstawia recenzję filmu „Żywy czy martwy: Film z serii »Na noże«” jako „błyskotliwą zabawę konwencjami” łączącą „kryminał w stylu Agathy Christie z cmentarnym humorem i religijnym kontekstem”. Fabuła osadzona na plebanii kościoła Matki Boskiej Niezłomnej przedstawia wikarego-judasza (Josh O’Connor), byłego boksera z „trudną przeszłością”, który podczas Wielkopiątkowej liturgii zostaje oskarżony o zamordowanie „wielce grzesznego, lecz charyzmatycznego prałata” (Josh Brolin). Detektyw Blanc (Daniel Craig) – „zdeklarowany niedowiarek” – prowadzi śledztwo wśród „osobliwej parafialnej wspólnoty” ukrywającej „trupy w szafach”.

Kultura

Dekadencja i naturalizm: krytyka relatywistycznej wizji kultury w roku 2025

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Więź.pl w artykule „Za dużo i za mało. Rok 2025 w kulturze i we mnie” (31 grudnia 2025) prezentuje wysoce naturalistyczną i subiektywistyczną wizję kultury, całkowicie oderwaną od nadprzyrodzonego porządku. Autor, Damian Jankowski, snuje refleksje oparte na modernistycznej antropologii, pomijając fundamentalne prawdy wiary katolickiej o celu ludzkiego życia i wiecznym przeznaczeniu.

Portret Jonathana Roumie jako Jezusa z serialu 'The Chosen', modlący się przed krzyżem w tradycyjnym kościele katolickim

Kultura

Jonathan Roumie i „The Chosen”: przykład fałszywej duchowości ekumenicznej

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Opoka relacjonuje doświadczenia Jonathana Roumie, aktora odtwarzającego postać Chrystusa w protestanckim serialu „The Chosen”, przedstawiając je jako duchową przemianę. „Zgodziłem się, bo początkowo potrzebowałem tej roli. Nie wiedziałem, jak wpłynie to na moje wnętrze” – przyznaje aktor, wskazując na rzekome przygotowanie przez Boga do tej roli poprzez dziecięce traumy i kontuzję barku podczas zdjęć. Narracja ta stanowi klasyczny przykład modernistycznej duchowości, redukującej sacrum do psychologicznych przeżyć i pomijającej obiektywne prawdy wiary.

Zniszczony kościół z książką Kathy Acker "Imperium postradanych zmysłów" na ołtarzu, symbolizujący duchową dezorientację i postmodernistyczną dekadencję.

Kultura

Neo-kulturowa zaraza w służbie postmodernistycznej destrukcji

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) promuje książkę Kathy Acker „Imperium postradanych zmysłów” jako rzekomo „wywrotową” i „rewolucyjną”. Recenzent Adam Woźniak zachwala „rwane, asocjacyjne” teksty pełne „pragnień i fetyszy”, przedstawiając je jako formę oporu przeciwko kapitalizmowi i patriarchatowi. Opisywany dystopijny Paryż ma być metaforą świata „wydrążonego przez kapitalizm”, gdzie bohaterowie szukają „ujścia dla własnej złości”. Ta apologia moralnego i intelektualnego rozkładu stanowi jawną apostazję od katolickich zasad sztuki.

Pokonać utopię bez Boga: kobieta w modlitwie przed krzyżem z technologicznym urządzeniem

Kultura

Utopijny koszmar „Jedynej”: modernistyczna apoteoza zbiorowej apostazji

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal „Tygodnik Powszechny” (29 grudnia 2025) zachwala serial „Jedyna” Vince’a Gilligana jako „głos w debacie o statusie człowieczeństwa w epoce sztucznej inteligencji”. Akcja przedstawia świat opanowany przez kosmiczny wirus, który łączy ludzkość w jeden umysł zbiorowy – rzekomo eliminujący wojny, nierówności i marnotrawstwo. Pozornie utopijna wizja ukazana jest jednak jako „śmiertelne zagrożenie dla ludzkiej podmiotowości” przez pryzmat jednostkowej bohaterki. Już ta krótka prezentacja zdradza radykalny sprzeciw wobec nadprzyrodzonego porządku ustanowionego przez Boga.

Kultura

Moda jako pseudosakrament: modernistyczna deformacja sacrum w podkaście Belli Freud

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Pseudogabinet „terapeutyczny”: parodia sakramentalnej posługi Kościoła
„Gospodyni, siedząca w skórzanym fotelu z notatnikiem w ręce, woła: «Zapraszam!». I gdy gość już położy się na kremowej sofie, po…

Kultura

Modernistyczny kult obrazu jako narzędzie dezintegracji sacrum

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) promuje zbiór esejów „Co robi zdjęcie” jako dzieło ukazujące „wielowarstwowość fotografii”, gdzie obraz nie jest „jedynie zapisem chwili, lecz aktem sprawczym” kształtującym pamięć, opinie i narracje. Redaktorzy Bartosz Flak, Martyna Nowicka i Agnieszka Olszewska przedstawiają fotografię jako narzędzie budowania „niezauważalnego splotu przeszłości i przyszłości”, gloryfikując subiektywizm i technologiczny fetyszyzm.

Kultura

Jazzowa fuzja czy duchowa dezercja? Dekonstrukcja muzycznego eklektyzmu zespołu Błoto

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal TygodnikPowszechny.pl relacjonuje: „Błoto to młoda jazzowa fala, która łączy jazz z elementami hip-hopu oraz groove’em i elektroniką (…). Warstwa muzyczna jest dla członków grupy punktem wyjścia do opowieści o kondycji współczesnego świata”. Już w tym zdaniu objawia się zasadniczy problem – redukcja sztuki do narzędzia diagnostyki społecznej, przy całkowitym pominięciu jej nadprzyrodzonego przeznaczenia.

Kultura

Marta Nadolle: Sztuka jako wyraz indywidualizmu i relatywizmu moralnego

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

„Autobiograficzne” malarstwo jako manifest egocentryzmu
Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) przedstawia twórczość Marty Nadolle jako „wizualny dziennik” oparty na „brutalnej szczerości” w opi…

Kultura

Transformacja jako gra w relatywizm: krytyka projektu Weroniki Zalewskiej

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (29 grudnia 2025) informuje o projekcie Weroniki Zalewskiej „Archiwum wahań”, który ma być prezentowany na Malta Biennale 2026. Instalacja wideo, wykorzystująca konwencję teleturnieju, ma rzekomo analizować „sposoby rozpoznawania, oceniania i porządkowania wiedzy” w kontekście polskiej transformacji ustrojowej. Kuratorka Ada Piekarska przedstawia to jako krytykę „jednoznacznych odpowiedzi” i próbę demaskacji mechanizmów masowej wyobraźni. W istocie jest to jednak kolejny przejaw postmodernistycznej dekonstrukcji obiektywnej prawdy, podszytej fałszywym dychotomicznym rozumieniem wolności.

„Projekt jest osadzony w polskim doświadczeniu transformacji ustrojowej, kiedy wchodzenie do systemu wolnorynkowego wiązało się z gwałtownym przyswajaniem zachodnich modeli wiedzy, kompetencji i sukcesu” – czytamy w komentowanym artykule. Już w tym zdaniu ujawnia się naturalistyczne założenie (contra Quas Primas Piusa XI), sprowadzające przemiany społeczne wyłącznie do poziomu ekonomiczno-kulturowego, przy całkowitym pominięciu kluczowego wątku duchowego: walki o zachowanie katolickiej tożsamości narodu w obliczu zalewu liberalnej rewolucji.