Kultura

Realistyczny widok modernistycznego przedstawienia liturgicznego w Teatrze Węgajty, mieszającego chrześcijańskie i hinduskie elementy.
Kultura

Modernistyczne wypaczenia liturgii w Teatrze Węgajty

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) relacjonuje działalność Teatru Węgajty, przedstawiając ją jako syntezę „chrześcijańskich tradycji” z praktykami obcych religii i teatralnymi eksperymentami. Założona w latach 80. grupa rzekomo „studiuje” średniowieczne dramaty liturgiczne, łącząc je z hinduistycznym teatrem kudijattam, prawosławną ikonografią oraz świeckimi performansami. Artykuł gloryfikuje tę mieszaninę jako „naturalny krok” w rozwoju liturgii, całkowicie przemilczając jej sprzeczność z niezmiennym nauczaniem Kościoła katolickiego.

Wnętrze kościoła katolickiego z tradycyjnymi świecami i witrażami w tle, kontrastujące z moderną sceną operową ze sztucznym oświetleniem.
Kultura

Teatralne światło jako narzędzie modernizmu i ucieczki od sacrum

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) prezentuje obszerną analizę ewolucji oświetlenia teatralnego, od starożytnych pochodni po współczesne technologie. Autorka, Dorota Kozińska, z nostalgią wspomina dziecięce eksperymenty z ogniem i cieniami, by następnie prześledzić historyczne przełomy – od barokowych machin po elektryczne reflektory. Chwali „rewolucje technologiczne” XIX wieku za umożliwienie „gwałtownego przewartościowania całej formy operowej”, wskazując na współczesnych „reżyserów świateł” jako głównych kreatorów iluzji scenicznej.

Pociąg Orient Express w podróżach luksusu i pustki duchowej z perspektywy katolickiej
Kultura

Kult luksusu czy duchowa pustka? Orient Express w służbie modernistycznej dekadencji

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) z entuzjazmem relacjonuje powrót „mitycznego” Orient Expressu, przedstawiając go jako szczyt luksusu i „podróż w duchu slow po szynach nostalgii”. W narracji pełnej zachwytów nad „wnętrzami dekorowanymi przez najwybitniejszych przedstawicieli art déco” i „serwowanymi przez gwiazdkowego szefa kuchni posiłkami”, zupełnie brakuje duchowego rozeznania. „Nic ponad pociąg” – ten cytat autora artykułu doskonale oddaje klimat materialistycznej adoracji stworzenia zamiast Stworzyciela.

Portret Zbigniewa Cybulskiego w roli Macieka Chelmickiego z filmu "Popioły i diament", symbolizujący moralny upadek i kolaborację z komunistycznym reżimem w Polsce.
Kultura

Zbigniew Cybulski: ikona dekadencji w służbie komunistycznej laickiej propagandy

Portal „Tygodnik Powszechny” (17 grudnia 2025) przedstawia hagiograficzny obraz Zbigniewa Cybulskiego jako „polskiego aktora wszech czasów”, pomijając całkowicie moralny i społeczny kontekst jego działalności w systemie komunistycznym. Biografia Doroty Karaś „Cybulski. Podwójne salto” gloryfikuje „artystę” będącego produktem sowieckiej okupacji, przemilczając jego współpracę z reżimem zwalczającym Kościół Katolicki.

Ksiądz w tradycyjnym stroju kościelnym rozważa nowelizację ortografii przed ołtarzem kościoła
Kultura

Sekularyzacja języka jako narzędzie rewolucji antykatolickiej

Portal Gość Niedzielny (16 grudnia 2025) informuje o jedenastu zmianach w polskiej ortografii uchwalonych przez Radę Języka Polskiego, które wejdą w życie 1 stycznia 2026 roku. Zmiany dotyczą zasad pisowni wielkiej i małej litery, pisowni łącznej lub rozdzielnej oraz użycia łącznika. Prof. Danuta Krzyżyk z RJP tłumaczy, że celem jest „uproszczenie reguł i zmniejszenie liczby wyjątków” oraz „odwołanie się do zwyczaju językowego Polaków”. Przewodnicząca RJP prof. Katarzyna Kłosińska podkreśla, że nowe zasady mają uwolnić użytkowników języka od konieczności rozróżniania części mowy. Nowy słownik ortograficzny z około 100 tys. haseł ma być dostępny bezpłatnie w formie książkowej, elektronicznej i mobilnej.

Ksiądz w tradycyjnej szacie liturgicznej stoi w ciemnej kościelnej niszy, patrząc na obraz Chrystusa Króla. Scena podkreśla kontrast między ludzkim optymizmem a nadprzyrodzoną nadzieją.
Kultura

Humanistyczny optymizm jako narzędzie dezintegracji nadprzyrodzonej nadziei

Portal Więź.pl (16 grudnia 2025) w artykule Damiana Jankowskiego dokonuje apologii postaw głównych bohaterów filmu „Życie jest piękne” i powieści „Idiota”, prezentując ich jako wzory „kultury niezgody na zastaną rzeczywistość”. Autor wychwala „rewolucyjny potencjał” tych dzieł, wskazując na rzekomą „zdolność wyciągania czegoś dobrego z ludzi” oraz „niezgody na brutalność i cynizm” świata. Przesłanie tekstu sprowadza się do tezy: „świat jest straszny, ale ja postanowiłem, że jest piękny”, co stanowi jawną negację katolickiej nauki o grzechu pierworodnym i konieczności Odkupienia.

Kinga Głyk gra na scenie z koncertu w nowoczesnej przestrzeni bez sakralnych elementłw
Kultura

Kinga Głyk: Jazzowa kariera w cieniu modernistycznej dekadencji

Portal Tygodnik Powszechny przedstawia Kingę Głyk jako jazzową wirtuozkę, której „kariera nabrała rozpędu” dzięki viralowemu nagraniu coveru „Tears in Heaven” Erica Claptona. Artykuł podkreśla rodzinne korzenie artystki w muzyce jazzowej, „naturalne” podejście do edukacji muzycznej poza systemem szkolnym oraz siedem albumów w dyskografii, łączących jazz z rockiem i funkiem. Wiosną 2026 roku Głyk ma ruszyć w trasę koncertową „The Chapters Tour” po siedmiu polskich miastach. W całym tym zachwycie nad „ekspresją wynikającą z wielkiej radości gry” kompletnie pominięto pytanie o moralny i duchowy wymiar sztuki w katolickim rozumieniu.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.